Norma „Volvo STD 423-0023 Połysk – Farby i emalie” opracowana przez firmę samochodową Volvo opisuje trzy metody pomiaru połysku lustrzanego powłok lakierniczych o geometrii odpowiednio 20, 60 i 85 stopni:
Pomiary połysku tymi metodami mają sens jedynie w przypadku filmów na powierzchniach o dobrej płaskości, gdyż każda krzywizna lub lokalna nieregularność podłoża może poważnie wpłynąć na wynik pomiaru.
W Grupie Volvo tę metodę pomiaru stosuje się również w przypadku wielobarwnych powłok lakierniczych (np. metalicznych) na materiałach organicznych oraz w przypadku kolorowych farb luzem.
W tych testach wykorzystuje się płyty testowe, na które nałożono materiał malarski zgodnie z istniejącą infrastrukturą i wysuszono zgodnie z wymaganiami. Ponadto połyskomierz używany w testach musi składać się ze źródła światła i soczewki kierującej wiązkę światła równolegle lub lekko zbieżnie do badanej powierzchni oraz z korpusu odbiornika zawierającego soczewkę, przesłonę polową i ogniwo fotoelektryczne, służące do odbioru wymaganego stożka odbitego światła.
Pod względem warunków geometrycznych oś wiązki padającej powinna być umieszczona odpowiednio pod kątem 20 stopni plus/minus 0,1 stopnia, 60 stopni plus/minus 0,1 stopnia lub 85 stopni plus/minus 0,1 stopnia w stosunku do prostopadłej do badanej powierzchni. Oś odbiornika musi pokrywać się z odbiciem lustrzanym osi wiązki padającej z tolerancją 22,1 stopni plus/minus 0,1 stopnia. Gdy w pozycji panelu testowego znajduje się polerowane czarne szkło lub inne lustro o przedniej powierzchni, obraz źródła powinien zostać utworzony w środku ogranicznika pola odbiorczego (okna odbiornika). Szerokość oświetlonej powierzchni panelu testowego musi wynosić co najmniej 10 mm.
Kąt między osią wiązki odbiorczej a prostopadłą musi być równy odpowiadającemu mu kątowi wiązki padającej, z taką samą tolerancją. Wymiary i tolerancje źródeł światła i odbiorników muszą być zgodne z podanymi w tabelach zawartych w normie. Wymiary kątowe przysłon pola odbiorczego należy mierzyć od soczewek odbiorczych. W przypadku rysunków wymiarowych uogólnionych należy kierować się danymi podanymi w normie. Tolerancje należy dobrać tak, aby błędy w aperturze źródła i odbiornika nie powodowały błędu wskazania większego niż 100 jednostka jasności w dowolnym punkcie na skali 1 jednostek.
Filtrację w odbiorniku należy wykonać w taki sposób, aby przepuszczalność filtra była zgodna ze wzorem podanym w normie.
Nie powinno występować żadne winietowanie promieni padających w kąty pola określone w warunkach geometrycznych. Miernik receptorowy podaje wskazanie proporcjonalne do strumienia światła przechodzącego przez zatrzymanie pola receptorowego z dokładnością do 1 procenta odczytu pełnej skali.
Podstawowym standardem odniesienia powinno być polerowane, czarne szkło, którego górna powierzchnia jest płaska z dokładnością do dwóch prążków na centymetr, mierzoną metodą interferencji optycznej.
Szkłu o współczynniku załamania światła wynoszącym 587,6, mierzonym przy długości fali 1.567 nm, przypisuje się wartość jasności lustrzanej wynoszącą 100. Jeżeli szkło o takim współczynniku załamania światła nie jest dostępne, konieczna jest korekta. Wartości jasności lustrzanej dla polerowanego szkła czarnego o różnych współczynnikach załamania światła przy trzech kątach padania podano w tabeli podanej w normie.
Wzorzec pierwotny sprawdzany jest co najmniej raz na dwa lata ze względu na możliwość starzenia. W przypadku pogorszenia stanu, pierwotny połysk można przywrócić poprzez polerowanie optyczne tlenkiem ceru.
Wzorce robocze mogą być wykonane z płytek ceramicznych, emalii szkliwionej, szkła nieprzezroczystego lub innych materiałów o jednolitym połysku, ale muszą charakteryzować się dobrą płaskością i być skalibrowane do wzorca podstawowego dla określonego obszaru i kierunku oświetlenia. Normy te należy okresowo sprawdzać poprzez porównanie z normami podstawowymi. Normy pracy muszą być jednolite, stabilne i kalibrowane przez organizacje posiadające odpowiednie kompetencje techniczne. Dla każdej geometrii połyskomierza muszą być dostępne co najmniej dwa wzorce o różnych poziomach połysku (20 stopni, 60 stopni i 85 stopni).
W przypadku pobierania próbek farb ciekłych pobiera się reprezentatywną próbkę badanego produktu (lub każdego produktu w przypadku systemu wielowarstwowego), zgodnie z opisem zamieszczonym w normie ISO 1512. Zgodnie z opisem w normie ISO 1513, każda próbka jest badana i przygotowywana do testów.
Jeżeli jest to możliwe, należy pobrać płaską powierzchnię powlekanego podłoża o wymiarach co najmniej 150 mm x 100 mm.
Oprócz licznych testów, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzanych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowe określone w normie „Volvo STD 423-0023 Połysk - Farby i emalie” dzięki wykwalifikowanej i doświadczonej kadrze oraz zaawansowanemu technologicznie sprzętowi.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
