Materiały niemetalowe VW PV 1303 - Test ekspozycji elementów przedziału pasażerskiego

Norma „ VW PV 1303 Materiały niemetalowe – Badanie ekspozycji elementów kabiny pasażerskiej” , opracowana przez firmę motoryzacyjną Volkswagen , obejmuje badanie płaskich tkanin, elementów z tworzyw sztucznych, elementów gumowych, farb, skór, dekoracyjnych elementów drewnianych oraz elementów tekstylnych i powlekanych folią w tapicerce samochodowej pod kątem trwałości koloru, odporności na światło i ciepło, a także ocenę elementów wystawionych na działanie światła w celu śledzenia próbek i standardowej produkcji. Norma ta polega na poddaniu próbek działaniu ksenonowej lampy łukowej z filtrem w urządzeniu badawczym. Wyeksponowane próbki można również wykorzystać do określenia wytrzymałości na rozdarcie, wydłużenia po rozdarciu oraz odporności na ścieranie.

Na potrzeby niniejszego standardu stosuje się następujące definicje:

• Tryb nierotacyjny: Podczas testu próbki testowe i skale odporności na światło są stale skierowane w stronę źródła światła. Oznacza to, że podczas testu nie występuje zmiana jasności (tryb rotacyjny).
• Ekspozycja na sucho: W tym przypadku próbki nie są spryskiwane wodą w trakcie badania.

Liczba wymaganych cykli jest określona w normach technicznych dostawy, w zależności od lokalizacji komponentu. Dodatkowe testy mogą być również wymagane podczas kontroli pośrednich i po zakończeniu ekspozycji na światło w celu oceny odporności materiału na światło (np. szczotkowanie, test ścieralności metodą Crockmeter lub Martindale).

Zasadniczo próbki są napromieniowywane w warunkach „trybu bezobrotowego” i „suchej ekspozycji”. Uwzględniane jest również wysokie naprężenie cieplne (wysoka temperatura ekspozycji na światło) materiałów wyposażenia wnętrza pojazdu. Każdy z określonych warunków badania definiuje czas ekspozycji (zgodnie z normą DIN 75202).

Do badań wykorzystywane są testery ekspozycji na światło zgodne z normą DIN 75202. Aby zapewnić porównywalność wyników badań między dostawcą a klientem, wybór rodzaju sprzętu, który ma być użyty w konkretnym przypadku, musi zostać uzgodniony z Grupą VW. Zaleca się montaż sprzętu pomiarowego w klimatyzowanym pomieszczeniu. W przeciwnym razie może być konieczne zastosowanie podłączonego agregatu chłodzącego.

Opisane w normie systemy filtrów należy stosować z uwzględnieniem warunków ekspozycji na światło.

Wymiary paska testowego powinny najlepiej odpowiadać maksymalnej powierzchni testowej oryginalnych uchwytów na próbki. W przypadku testów trwałości koloru minimalna wielkość próbki zależy od procedury oceny. Próbki mniejsze niż powierzchnia uchwytu na próbki powinny być przymocowane do białej tektury. W przypadku testów przędzy, ciągły kawałek przędzy (o szerokości co najmniej 5 cm) jest ciasno nawinięty wzdłuż kawałka białej tektury i przymocowany do tylnej części lub do nienaświetlonej powierzchni.

Odsłonięte próbki powinny mieć taką samą grubość jak gotowy element w stanie zmontowanym. Laminaty powinny być odsłonięte z zachowaniem oryginalnej grubości materiału kompozytowego, jeśli to możliwe. Maksymalna grubość dla wszystkich typów instrumentów wynosi 15 mm i zależy od konstrukcji uchwytu próbki.

Jeżeli próbki tekstyliów nie będą laminowane, stosuje się biały podkład z włókniny poliestrowej (PET) (gęstość brutto 60 kg/m3).

Wszystkie nośniki próbek są wyposażone w pełnopowierzchniowe panele nośne ze stali nierdzewnej (0,7 do 0,1 mm). Niektóre modele wykorzystują zarówno standardowe nośniki próbek, jak i specjalistyczne nośniki próbek do wbudowanej instalacji próbek. Konstrukcja standardowych nośników próbek w niektórych modelach pozwala na ich użycie do wszystkich próbek. Nośniki próbek służą do badania wszystkich nielaminowanych tekstyliów i folii, a także niesklejonych materiałów filcowych. Każda z tych próbek, których wymiary są określone zgodnie z tą normą, jest przymocowana do białej tektury, bez naprężeń, na jej wąskiej krawędzi, ze względu na ich wrodzony brak stabilności, i zamontowana na nośnikach próbek, z zapewnionym w razie potrzeby podparciem. Specjalne nośniki próbek są używane do badania wszystkich materiałów o grubości przekraczającej 5 mm lub takich, których ze względu na ich konstrukcję nie można przymocować do standardowych nośników próbek. Jeśli próbki są zbyt małe lub nie mają wystarczającej wrodzonej stabilności, są one mocowane do białej tektury.

Podczas przeprowadzania oceny, próbki poddane ekspozycji są zazwyczaj oceniane wizualnie i kolorymetrycznie pod kątem zmiany koloru (np. blaknięcia), wykorzystując jako punkt odniesienia próbkę nienaświetloną. Wymagania są określone w odpowiednich specyfikacjach technicznych i rysunkach.

W celu oceny wizualnej, każda eksponowana próbka jest oceniana co najmniej dwukrotnie przez kilka przeszkolonych, normalnie widzących osób, przy odpowiednim oświetleniu, zgodnie z normą DIN 5033-3, z użyciem skali szarości (EN 20105-A02) do oceny zmiany koloru. Wyniki ekspozycji są zazwyczaj wyrażane jako skala szarości „GM” zgodnie z normą EN 20105-A02.

Aby uniknąć stosunkowo dużych odchyleń w ocenie kolorymetrycznej pomiędzy poszczególnymi oceniającymi i ocenami powtarzanymi, oprócz oceny wizualnej należy w miarę możliwości przeprowadzić ocenę kolorymetryczną zgodną z normą VW 501 90.

Krótko mówiąc, norma VW PV1303 to norma Volkswagena służąca do badania odporności na światło i ciepło materiałów niemetalowych stosowanych we wnętrzach pojazdów (takich jak tkaniny, skóra, plastik, guma, drewno dekoracyjne i elementy laminowane). Norma ta służy do symulacji trudnych warunków klimatycznych, szczególnie w regionach suchych i gorących.

Próbki wystawia się na działanie łukowych lamp ksenonowych z filtrem, które wiernie odzwierciedlają naturalne światło słoneczne, w ściśle kontrolowanych warunkach — suchej ekspozycji, bez rotacji (tj. części zawsze zwrócone są w tę samą stronę w stronę światła) i w wysokiej temperaturze.

Opisana metoda symuluje starzenie pod wpływem promieniowania UV i temperatury podobne do dwuletniej ekspozycji na warunki zewnętrzne w suchym środowisku. Jeden okres ekspozycji wynosi około 64 godzin. W przypadku części ocenianych wizualnie, w skali szarości, dopuszczalne jest maksymalne odchylenie GM ≥ 4, zgodnie z normą DIN EN 20105 - A02, ale niedopuszczalne jest jakiekolwiek przesunięcie koloru.

Po przeprowadzeniu testów nie powinny pojawić się żadne pęknięcia, otwory ani zmiany na powierzchni, co odpowiada oczekiwanej trwałości w warunkach rzeczywistych obciążeń środowiskowych.

Poza ekspozycją na światło, normę VW PV 1303 można uzupełnić o dalsze oceny materiałów, takie jak odporność na ścieranie, trwała wytrzymałość na rozdarcie lub wydłużenie przy rozdarciu. Oceny te są zazwyczaj przeprowadzane za pomocą metod takich jak testy Martindale'a lub Crockmetera.

W związku z tym norma VW PV 1303 jest istotna, gdyż gwarantuje, że niemetalowe materiały użyte do wykończenia wnętrza pojazdów marki Volkswagen wytrzymają długotrwałe działanie intensywnego światła słonecznego i ciepła, co ma kluczowe znaczenie zarówno dla trwałości produktu, jak i zadowolenia klienta.

Nasza organizacja, działająca od wielu lat i skrupulatnie śledząca globalny rozwój nauki i technologii, zatrudnia wykwalifikowany zespół i dysponuje rozbudowaną infrastrukturą do przeprowadzania testów, pomiarów i analiz w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „VW PV 1303 Materiały niemetalowe – Badanie narażenia elementów kabiny pasażerskiej”.