FCA LP-463PB-31-01 Test odporności na ciecze (zgodny ze Stellantis)

Norma „FCA LP-463PB-31-01 Badanie odporności na płyny (zgodne ze Stellantis)”, opracowana przez Fiat Chrysler Automobiles (FCA) (obecnie Stellantis), włosko-amerykańską firmę motoryzacyjną, opisuje różne metody badań odporności powierzchni powlekanych i folii na płyny stosowane w handlu na całym świecie. Norma ta nie proponuje wymagań dotyczących badania odporności na płyny w zależności od materiału. Wymagania są określane przez specyfikację danego materiału produktu. Na przykład norma MS.50519 ma zastosowanie do powłok wewnętrznych. Specyfikacja ta zawiera ograniczenia dotyczące badania elastomerów termoplastycznych (TPE) i innych rodzajów gumy. W celu uzyskania informacji o obowiązujących warunkach badań należy skontaktować się z firmą.

Metody badań ustalono następująco:

• Metoda A – Test zanurzeniowy: Pomalowany panel testowy zanurza się w cieczy testowej do momentu, aż 75% powierzchni panelu będzie zanurzone. Test należy przeprowadzić w temperaturze 82°C. Jeśli ciecz testowa jest wysoce lotna, test należy przeprowadzić w zamkniętym pojemniku. Materiałów łatwopalnych nie należy podgrzewać otwartym ogniem. Czas zanurzenia jest zgodny z obowiązującą normą materiałową. Jeśli czas zanurzenia nie jest określony, stosuje się 2 godziny. Panele są kontrolowane po 4-godzinnym okresie rekonwalescencji.
• Metoda B Test punktowy: Przygotuj 3 pary wykreślonych paneli oznaczonych na 5, 18 i 24 godziny. Każdy ploter kreśli linię w kształcie litery X o długości 25,4 mm przez wszystkie warstwy powłoki aż do podłoża próbki. Ciecz testowa jest nakładana kropla po kropli na środek każdego X, aż do uzyskania średnicy punktu 25,4 mm bez kapania. Natychmiast po upływie odpowiedniego czasu (5, 18 i 24 godziny) wyciera się resztki cieczy, a panele poddaje się badaniu. Przed przechowywaniem, wszelkie pozostałości na panelu są wycierane suchą lub wilgotną szmatką.
• Metoda C – Test zanurzeniowy: Tę metodę należy stosować wyłącznie w przypadku cieczy lotnych. Środek pomalowanego panelu jest nacinany. Nacinacz rysuje linię w kształcie litery X o długości 25,4 mm, przechodzącą przez wszystkie warstwy powłoki aż do podłoża. Panel testowy jest zanurzany w cieczy testowej (określonej w specyfikacji materiału) na 15 sekund, przy czym 75% powierzchni panelu musi być pokryte. Cały panel z linią X musi być zanurzony. Następnie panel jest wyjmowany i pozostawiany do wyschnięcia na 2 minuty. Cykl zanurzania powtarza się 10 razy. Po 30 minutach rekonwalescencji próbki testowe są badane.
• Metoda D – Test z filtrem przeciwsłonecznym: Należy pobrać trzy próbki dla każdego stanu. Na pomalowany panel kładzie się terakotową tkaninę. Na przepuszczalną terakotową tkaninę nakłada się około 0,18 do 0,20 g kremu przeciwsłonecznego. Powierzchnię i terakotową tkaninę przykrywa się aluminiową płytą. Bezpośrednio na powierzchnię stygnięcia kładzie się 500-gramowy ciężarek. Panel umieszcza się w piecu w temperaturze 75–80 stopni Celsjusza. Po 1 godzinie panel wyjmuje się z pieca, zdejmuje się ciężarek i aluminiową płytkę. Odkleja się terakotową tkaninę, pozostawia panele do ostygnięcia do temperatury pokojowej na 15 minut, a następnie ocenia się je według następującej skali:
• A. Sprawdza się tkaninę ceramiczną pod kątem ewentualnego przeniesienia koloru i ocenia ją według skali C.
• B. Boczną część paznokcia przesuwa się po powierzchni próbki cztery razy w różnych punktach, stosując umiarkowany nacisk, a następnie ocenia się przy użyciu skali P.

Przed schowaniem należy usunąć z panelu resztki kremu przeciwsłonecznego za pomocą suchej lub wilgotnej szmatki.

Norma ta definiuje również następujące metody:

• Metoda E Badanie oleju napędowego
• Metoda F: Test plam z wody i mydła
• Metoda G: Zanurzenie w ciepłej wodzie części metalowych.
• Metoda H: Test plam kwasowych lub zasadowych
• Metoda 1 Test plam kwasowych - roztwór kwasu solnego w obudowie lampy słonecznej.
• Metoda J Odporność na wycieranie rozpuszczalnikiem – test tarcia
• Metoda K Odporność na zapachy w pomieszczeniu
• Metoda L: Zanurzenie w wodzie w przypadku malowanych powierzchni z tworzyw sztucznych.

O ile specyfikacja materiałowa nie stanowi inaczej, testy należy przeprowadzić trzykrotnie. W przypadku testowania podzespołów samochodowych, przed rozpoczęciem testu należy uzyskać zgodę inżyniera materiałowego odpowiedzialnego za badania. Powłoka musi być całkowicie utwardzona, a grubość każdej warstwy musi być zgodna z wytycznymi dostawcy farby, chyba że inżynier materiałowy określi inaczej.

W dynamicznie rozwijającym się przemyśle motoryzacyjnym zapewnienie trwałości i estetycznej integralności powłok lakierniczych jest kwestią priorytetową. Systemy lakiernicze w samochodach osobowych, ciężarowych i SUV-ach muszą być odporne nie tylko na warunki atmosferyczne, ale także na codzienne działanie substancji takich jak chemikalia drogowe, środki czyszczące i produkty do pielęgnacji ciała. Norma FCA LP-463PB-31-01 odgrywa kluczową rolę w zapewnianiu jakości, pomagając producentom weryfikować, czy powłoki lakiernicze niezawodnie sprawdzają się w rzeczywistych warunkach.

Norma FCA LP-463PB-31-01 zasadniczo ocenia reakcję powłok lakierniczych na różne ciecze za pomocą szeregu ukierunkowanych metod, z których każda symuluje różne scenariusze narażenia. Panele pokryte badaną farbą poddaje się kontrolowanej aplikacji cieczy, a następnie ocenie wizualnej i testom wytrzymałości. Norma ta oferuje wiele podmetod, zapewniając elastyczność dla różnych zastosowań, takich jak elementy pod maską silnika czy panele zewnętrzne. Testy te przeprowadzane są w kontrolowanej temperaturze (zwykle +23 stopnie Celsjusza i +/-2 stopnie Celsjusza) i wilgotności powietrza, przez okres od 1 godziny do 7 dni. Akceptacja opiera się na minimalnych defektach wizualnych (np. nie więcej niż 2% uszkodzonego obszaru) oraz pomiarach ilościowych, takich jak zachowanie grubości powłoki (analiza mikroskopowa). W przypadku powierzchni z tworzyw sztucznych może być wymagana dodatkowa obróbka wstępna, zgodnie z normą FCA MS.90089.

Degradacja lakieru może prowadzić do kosztownych wycofań produktów z rynku, roszczeń gwarancyjnych i utraty reputacji. Norma FCA LP-463PB-31-01 gwarantuje, że powłoki dostawców spełniają rygorystyczne kryteria, redukując problemy, takie jak blaknięcie wykończeń od kremów przeciwsłonecznych czy pękanie powierzchni w wyniku rozlania płynów.

W miarę jak Stellantis przechodzi na farby zrównoważone (np. na bazie wody), przyszłe aktualizacje tej normy mogą obejmować przyjazne dla środowiska symulatory cieczy, zgodne z przepisami UE dotyczącymi lotnych związków organicznych.

Nasza organizacja, z kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, oferując im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe dla firm zgodnie z normą „FCA LP-463PB-31-01 Badanie odporności na ciecze (zgodne ze Stellantis)”.