GMW 3205 Określanie odporności materiałów wewnętrznych na emisję zapachów

Opracowana przez General Motors Worldwide (GMW) norma „GMW 3205 Określanie odporności materiałów wnętrza na emisję zapachów” jest normą inżynierską służącą do oceny emisji zapachów przez materiały wnętrza pojazdów. Norma ta określa, czy materiał wydziela lub wydziela nieprzyjemny zapach w warunkach odpowiadających wysokiej temperaturze i wilgotności, jakie mogą występować wewnątrz pojazdu.

Skuteczność w zakresie neutralizacji zapachów jest istotnym aspektem jakości wnętrza pojazdu. Materiały użyte w siedzeniach, dywanikach, deskach rozdzielczych, izolacji, tapicerce i innych elementach wnętrza mogą zawierać substancje lotne, które stają się bardziej wyczuwalne, gdy wnętrze pojazdu staje się ciepłe i wilgotne.

Podstawowym celem normy GMW 3205 jest określenie tendencji materiałów stosowanych we wnętrzach samochodów do wydzielania zapachów w warunkach wysokiej temperatury i dużej wilgotności.

Celem tego testu jest zapewnienie obiektywnej i powtarzalnej metody oceny, czy dany materiał może przyczyniać się do powstawania nieprzyjemnego zapachu w pomieszczeniach. Jest to szczególnie ważne, ponieważ materiał, który wydaje się akceptowalny w temperaturze pokojowej, może wydzielać znacznie silniejszy zapach po wystawieniu na działanie ciepła i wilgoci.

Norma GMW 3205 ma zastosowanie do szerokiej gamy materiałów stosowanych we wnętrzach samochodowych, w tym:

• tekstylia
• Tkaniny powlekane
• Produkty w rolkach z tworzyw sztucznych
• Materiały na bazie PVC, PUR i TPO
• Dywany
• Wypełniacze i pianki
• Materiały izolacyjne
• Filc
• plastikowe części
• Farby i powłoki wewnętrzne

Norma ta dotyczy w szczególności produktów z tworzyw sztucznych w rolkach. Stosowane materiały to m.in. PVC, PUR i TPO.

Podstawową zasadą testu jest wystawienie reprezentatywnej próbki testowej na działanie kontrolowanego środowiska o wysokiej temperaturze i wilgotności, w zależności od określonych warunków. Po wystawieniu na działanie temperatury próbkę pozostawia się do ostygnięcia, a następnie ocenia się jej zapach.

Krótko mówiąc, warunki testu są następujące:

• Warunki suche: Próbkę zawiesza się w pojemniku testowym tak, aby nie dotykała dna. Pojemnik pozostawia się w temperaturze około 70 stopni Celsjusza na 24 godziny, a następnie schładza do 23 stopni Celsjusza na 60 minut przed oceną zapachu. Ocena ta pozwala na ocenę rozwoju zapachu w gorących i suchych warunkach.
• Warunki wilgotne: Próbka jest zawieszona nad wodą, bez jej dotykania, a do pojemnika testowego wprowadza się wodę destylowaną. Pojemnik pozostawia się w temperaturze około 70 stopni Celsjusza na 24 godziny, a następnie schładza do 23 stopni Celsjusza na 60 minut przed oceną zapachu. Pozwala to na ocenę rozwoju zapachu w gorących i wilgotnych warunkach.

Ważne jest stosowanie zamkniętego lub kontrolowanego pojemnika testowego, ponieważ pozwala on na odpowiednią akumulację lotnych substancji zapachowych uwalnianych z materiału, co umożliwia ocenę sensoryczną.

Norma GMW 3205 może uwzględniać różne warunki środowiskowe. W powszechnie opisywanym zastosowaniu, stan suchy polega na umieszczeniu próbki w naczyniu testowym bez bezpośredniego kontaktu z wodą, natomiast stan mokry polega na dodaniu wody destylowanej do naczynia, utrzymując próbkę na powierzchni. To rozróżnienie jest istotne, ponieważ wilgoć może wpływać na uwalnianie związków lotnych, a tym samym zmieniać odczuwalny zapach materiału.

Po przetworzeniu zapach jest oceniany przez przeszkolony panel sensoryczny. Wyższe wyniki oznaczają mniej nieprzyjemne zapachy, a niższe – silniejsze lub bardziej nieprzyjemne. Na przykład, panel definiuje oceny od 10 (bezwonny) do klasyfikacji pośrednich i poziomów skrajnie nieprzyjemnego zapachu. Zatem ocena nie jest jedynie pomiarem chemicznym; jest to sensoryczna ocena zapachu odczuwanego z poddanego obróbce materiału.

Opisana metoda testowa zazwyczaj obejmuje następujące kroki:

• Próbkę do badań przygotowuje się zgodnie z odpowiednimi wymaganiami materiałowymi.
• Próbkę umieszcza się w odpowiednim pojemniku testowym, nie dopuszczając do niepożądanego zanieczyszczenia.
• Wybiera się wymagane warunki suche lub mokre.
• Próbkę wystawia się na działanie określonych warunków wysokiej temperatury i wilgotności.
• Nakrętkę zdejmuje się po upływie określonego czasu ekspozycji.
• Próbkę/pojemnik pozostawia się do ostygnięcia w określonych warunkach.
• Otwieranie pokrywy odbywa się zgodnie z instrukcją.
• Zapach oceniany jest za pomocą systemu oceny sensorycznej.
• Rejestrowane są indywidualne lub wyliczone ogólne oceny zapachu.
• Wynik porównywany jest ze specyfikacją odpowiedniego materiału lub komponentu.

Norma GMW 3205 jest istotna, ponieważ zapach we wnętrzu pojazdu ma bezpośredni wpływ na postrzeganą jakość pojazdu. Klienci mogą natychmiast wyczuć silne lub nieprzyjemne zapachy, zwłaszcza gdy pojazd jest zaparkowany w gorących warunkach. Norma ta pomaga producentom w następujących obszarach:

• Sprawdzanie surowców przed produkcją.
• Porównanie alternatywnych formulacji materiałowych.
• Identyfikacja materiałów, które mogą wytwarzać nadmierny zapach.
• Sprawdzanie jakości materiałów dostarczonych przez dostawcę.
• W celu ograniczenia nieprzyjemnych zapachów we wnętrzach pojazdów.
• Aby sprawdzić przydatność materiału do pracy w trudnych warunkach temperatury i wilgotności.
• Aby zapewnić spójną jakość wnętrza we wszystkich programach pojazdów.

Badania zapachu uzupełniają inne testy emisji spalin we wnętrzu pojazdu. Na przykład laboratoria wymieniają normę GMW 3205 obok norm emisji aldehydów/ketonów, emisji organicznych i zaparowywania, co wskazuje, że zapach jest traktowany jako odrębny aspekt wydajności materiałów we wnętrzu pojazdu.

Normy GMW 3205 nie należy traktować wyłącznie jako badania stężenia LZO. Podczas gdy badanie LZO zazwyczaj koncentruje się na określaniu lub ilościowym oznaczaniu emisji lotnych związków chemicznych, norma GMW 3205 koncentruje się na zapachu wyczuwalnym z materiału po określonym kondycjonowaniu środowiskowym. W związku z tym materiał może mieć akceptowalne właściwości emisji chemicznej, ale nadal wydzielać wyczuwalny zapach, lub może zawierać związki lotne, które nie powodują szczególnie nieprzyjemnego zapachu sensorycznego. Zatem badanie zapachu i badanie emisji mogą dostarczyć uzupełniających się informacji w procesie kwalifikacji materiałów motoryzacyjnych.

Dla dostawców materiałów do wnętrz samochodowych norma GMW 3205 może stanowić kluczowy element programów rozwoju i walidacji materiałów. Skład materiałów, kleje, plastyfikatory, powłoki, pianki, pigmenty i inne komponenty mogą wpływać na zachowanie się zapachu. Testowanie w trakcie rozwoju może pomóc dostawcom zidentyfikować problematyczne formulacje, zanim komponenty zostaną poddane walidacji na poziomie pojazdu. Ponieważ norma GMW 3205 opiera się na ocenie zapachu sensorycznego, obce zapachy z pojemników, sprzętu, materiałów używanych do transportu lub otaczającego środowiska mogą wpływać na wynik.

Podsumowując, celem normy GMW 3205 jest określenie odporności materiałów wnętrza na emisję zapachów w warunkach wysokiej temperatury i wilgotności. Metoda ta ma zastosowanie do wielu materiałów wnętrza, w tym tkanin, dywanów, pianek, filców, tworzyw sztucznych, materiałów powlekanych i pokryć wewnętrznych. Łącząc kontrolowaną ekspozycję na czynniki środowiskowe z sensoryczną oceną zapachu, norma pomaga producentom zidentyfikować materiały, które mogą negatywnie wpływać na postrzeganą jakość wnętrza pojazdu.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą GMW 3205.