Norma „PSA D45 1195 Grubość i ściśliwość materiałów elastycznych”, opracowana przez francuskiego producenta samochodów PSA Group (obecnie część Stellantis), opisuje metodę pomiaru nominalnej grubości ściśliwego materiału elastycznego. Metoda ta obejmuje również ocenę ściśliwości materiału. Metoda ta ma zastosowanie do materiałów elastycznych, takich jak tekstylia, tkaniny powlekane, skóra, wypełniacze i tym podobne.
Niniejsza norma opiera się na normie „A10 0156 Pomiary lub raporty z badań – Opracowywanie”.
Zasadniczo grubość materiału elastycznego to odległość, mierzona w mikrometrach, między dwoma płaskimi i równoległymi punktami styku. Podczas obróbki próbka jest poddawana określonemu naciskowi między tymi punktami styku.
Ta metoda wykorzystuje dwa okrągłe mikrometry z płaską końcówką: jeden ruchomy o średnicy 50 mm (zgodnie z instrukcjami w dokumentach referencyjnych) i jeden nieruchomy o średnicy większej niż 50 mm. Te dwie końcówki są równoległe, a ich osie obrotu pokrywają się. Ciśnienie wywierane przez ruchomą końcówkę może wynosić 1, 5, 10, 20, 50 lub 100 hPa (tj. w przybliżeniu 1, 5, 10, 20, 50 lub 100 g/cm²) z dokładnością do najbliższych 5 procent, zgodnie z odpowiednimi normami. Ten proces wykorzystuje również klimatyzowane pomieszczenie o temperaturze 23 stopni plus/minus 1 stopień i wilgotności względnej 50 procent plus/minus 5 procent. Jako reagent stosuje się aceton lub inny rozpuszczalnik umożliwiający zainicjowanie rozdziału między warstwami.
Próbki testowe muszą być reprezentatywne dla charakteryzowanej skali. Aby zapewnić tę reprezentatywność, konieczne jest określenie podstawowych cech badanej populacji. Kryteria doboru próbek testowych powinny zostać określone w raporcie z badań zgodnie z normą A10 0156. W przypadku wątpliwości dotyczących pobierania próbek należy skontaktować się z PSA w celu uzyskania dalszych wskazówek.
Podczas przetwarzania próbek pobiera się co najmniej 5 próbek o wymiarach 100 mm x 100 mm w przypadku materiałów względnie jednorodnych, takich jak filc, tkaniny powlekane lub niepowlekane oraz skóra, natomiast w przypadku materiałów niejednorodnych, takich jak impregnowana bawełna, pobiera się 10 próbek. Próbki dzieli się na strefy oddalone od siebie o co najmniej 50 mm i od krawędzi elementu o co najmniej 100 mm. Próbki pozostawia się w komorze na co najmniej 24 godziny, po czym wykonuje się pomiary w tej samej komorze. Podczas pomiaru różnych warstw złożonego materiału, warstwy te muszą być rozdzielone.
Podczas obróbki grubość materiału można mierzyć bezpośrednio na wykonanym z niego elemencie w 5 różnych punktach dla materiałów jednorodnych i 10 różnych punktach dla materiałów niejednorodnych. Pomiary grubości można wykonać w dowolnym punkcie i obszarze elementu, pozostawiając odstęp 50 mm między każdym punktem pomiarowym. Zaleca się jednak zachowanie odstępu co najmniej 20 mm od krawędzi, aby zapobiec jej zaciśnięciu podczas cięcia lub zszywania. Element pozostawia się w pomieszczeniu na co najmniej 24 godziny, po czym pomiary przeprowadza się w tym samym pomieszczeniu.
Podczas pomiaru grubości nominalnej, mikrometr ustawia się na wybraną wartość ciśnienia pomiarowego. Tylną stronę części lub próbki umieszcza się na nieruchomej końcówce stykowej mikrometru. Ruchomą końcówkę stykową powoli opuszcza się, unikając uderzeń. Ruchomą końcówkę stykową pozostawia się w kontakcie z materiałem na 10 sekund pod wymaganym ciśnieniem, po czym dokonuje się odczytu z mikrometru.
Podczas określania ściśliwości, urządzenie jest nastawione na ciśnienie pomiarowe 10-krotnie wyższe niż ciśnienie użyte w poprzednim pomiarze. Grubość materiału jest mierzona zgodnie z warunkami opisanymi powyżej. Pomiar ten można wykonać na próbkach, które zostały już wcześniej przetestowane.
Grubość nominalna, wyrażona w milimetrach, stanowi średnią arytmetyczną zmierzonych wartości, której przypisuje się indeks równy wartości zmierzonego ciśnienia. Grubość pod obciążeniem wyraża się w milimetrach, przypisuje się indeks równy wartości zmierzonego ciśnienia i przyjmuje się średnią arytmetyczną zmierzonych wartości. Ściśliwość materiału oblicza się według wzoru podanego w procentach.
Krótko mówiąc, norma PSA D45 1195 dotyczy przede wszystkim miękkich, ściśliwych materiałów stosowanych w motoryzacji. Należą do nich:
Materiały te przyczyniają się do komfortu, redukcji hałasu i bezpieczeństwa w kabinach pojazdów. Dlatego stała grubość i kompresja mają kluczowe znaczenie dla jakości i wydajności.
Standardowe badanie PSA D45 1195 ocenia zachowanie tych materiałów pod ciśnieniem:
Dzięki temu mamy pewność, że części będą do siebie odpowiednio pasować w trakcie montażu, zachowają swój kształt na przestrzeni czasu i będą niezawodnie działać w rzeczywistych warunkach, na przykład pod wpływem ciężaru pasażerów lub drgań.
W branży motoryzacyjnej producenci dążą do osiągnięcia następujących celów, stawiając dostawcom surowe wymagania za pomocą norm takich jak PSA D45 1195 i podobnych:
Podsumowując, norma PSA D45 1195 to nie tylko norma produktowa, ale fundamentalna norma inżynierska, która zapewnia niezawodność materiałów codziennego użytku w pojazdach. Norma ta jest częścią szerszej rodziny norm PSA D45, które obejmują właściwości materiałów, takie jak odporność na ciepło, spalanie i wytrzymałość na rozdarcie. Dla dostawców lub inżynierów współpracujących z PSA/Stalantis zgodność z tą normą jest często obowiązkowa w procesie zatwierdzania części.
Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, zapewniając im zaawansowane usługi badawcze oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „PSA D45 1195 Grubość i ściśliwość materiałów elastycznych”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
