Metody testowania elementów samoprzylepnych MBN 10526

Opracowana przez grupę Mercedes-Benz norma „MBN 10526 Metody badań elementów samoprzylepnych” opisuje metody badań służące do określania siły przyczepności taśm i folii samoprzylepnych do elementów samoprzylepnych.

Istnieją różne metody pomiaru wytrzymałości klejów przemysłowych. Do najpopularniejszych testów należą testy na zakładkę, ścinania, rozciągania i odrywania. Testy te określają, jaka siła jest potrzebna do rozerwania wiązania. Testy ścinania służą na przykład do porównywania wiązań klejowych materiałów takich jak folie oraz do oceny przyczepności warstwy.

Ogólnie rzecz biorąc, te próby ścinania można przeprowadzić zarówno w kierunku rozciągania, jak i ściskania, chociaż próby rozciągania są konwencjonalne, ponieważ są prostsze do przeprowadzenia. Wynikiem tego badania jest wytrzymałość na ścinanie w płaszczyźnie. Podczas badania stosunkowo cienkich i elastycznych materiałów, w jednowarstwowych próbkach ścinanych, mogą wystąpić błędy kątowe w płaszczyźnie naprężenia na skutek efektywnego momentu zginającego, co prowadzi do nierównomiernego rozkładu naprężeń, a tym samym do znacznego błędu pomiaru.

Elementy samoprzylepne składają się z materiału zwanego podłożem lub nośnikiem (papier, folia z tworzywa sztucznego, tkanina, pianka, folia) pokrytego klejem oraz, w razie potrzeby, warstwą oddzielającą. Następnie pokryty klejem nośnik lub nośnik owija się w długą rolkę taśmy.

Taśma samoprzylepna lub taśma samoprzylepna składa się z samoprzylepnego kleju nałożonego na materiał podkładowy, taki jak papier, folia z tworzywa sztucznego, tkanina lub folia metalowa. Jest klejem, który nie wymaga aktywacji ani ciepła ani rozpuszczalnika i przylega do powierzchni pod lekkim naciskiem. Typowymi klejami są polimery, takie jak akrylany oraz kauczuk naturalny i syntetyczny. Taśmy te zwykle wymagają środka antyadhezyjnego na spodniej powierzchni lub podkładki zabezpieczającej w celu zakrycia kleju.

Normy MBN 10526 § 6.3 i MBN 10526 § 6.4 zapewniają różne metody testowania elementów samoprzylepnych. Siła przyczepności to siła międzyfazowa między klejem a podłożem i często jest najważniejszym czynnikiem przy projektowaniu mocnego połączenia klejonego. Jednak siła klejenia nie jest jedynym czynnikiem krytycznym dla stworzenia skutecznego połączenia. Nawet jeśli zostanie zastosowany najtrwalszy klej na świecie, połączenie nie będzie możliwe, jeśli klej nie zwiąże się z powierzchnią podłoża.

Wytrzymałość kohezyjna to wewnętrzna wytrzymałość kleju, zdolność kleju do utrzymywania się razem pod naprężeniem. Im wyższa siła kohezji, tym mocniejszy klej. Wytrzymałość spoiwa zależy od składu chemicznego kleju. Kleje mają różną wytrzymałość, od klejów wrażliwych na nacisk po strukturalne kleje epoksydowe i akrylowe.

Ważne jest, aby wziąć pod uwagę specyficzne rodzaje naprężeń, które będą oddziaływać na połączenie klejowe. Typowe naprężenia obejmują ścinanie, oddzielanie, łuszczenie i rozciąganie. Znajomość wielkości i częstotliwości naprężeń, na które będzie narażona aplikacja, pomaga w wyborze kleju o najlepszej wytrzymałości spoistej dla danego zadania.

Siła klejenia to jedyny czynnik, który pomaga zapewnić mocne i trwałe połączenie. Trwałość gwarantuje, że siła klejenia nie ulegnie pogorszeniu wraz z upływem czasu. Tak więc, choć trwałość jest ważna, mocne wiązanie to nie tylko siła przyczepności.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi certyfikacyjne i testowe określone w normie „MBN 10526 Metody testowania komponentów samoprzylepnych”, przy pomocy przeszkolonego i fachowego personelu oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.