Etykiety samoprzylepne VW TL 52038 – wymagania materiałowe

Norma „VW TL 52038 Etykiety samoprzylepne – Wymagania materiałowe”, opracowana przez firmę Volkswagen, określa wymagania dotyczące wszystkich etykiet samoprzylepnych stosowanych w pojazdach. Norma ta obejmuje również etykiety używane przez dostawców do identyfikacji podzespołów. Norma ta określa wymagania dotyczące materiałów i badań dla etykiet samoprzylepnych stosowanych zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz pojazdów, a także w komorze silnika.

Zasadnicze wymagania określone są w niniejszej normie w następujący sposób:

• Zgodnie z normą VW 91101 należy unikać substancji niebezpiecznych.
• Zgodnie z normą VW 50554 standardowa atmosfera powinna mieć temperaturę 23 stopni Celsjusza i 50 procent wilgotności względnej.
• Etykiety samoprzylepne umieszczane wewnątrz pojazdu muszą pokazywać parametry emisji zgodne z normą VW 50180.
• Wyniki testów muszą zostać dołączone do pierwotnej dokumentacji próbki jako dowód, że dostawca spełnia wymogi prawne.

Wymagania dotyczące konstrukcji, właściwości i stanu określa się następująco:

• Folia nośna musi być nieskazitelna.
• Powłoka klejowa powinna być wykonana przy użyciu klejów na bazie estrów akrylowych.
• Powierzchnia etykiet samoprzylepnych musi być nieskazitelna, tzn. wolna od wad w postaci pęcherzyków powietrza lub pozostałości.
• Nawet po zakończeniu znakowania laserowego nie powinny pojawić się żadne pęcherzyki powietrza ani plamy.
• W przypadku nacięć w materiale nośnym, nacięcia te muszą mieć jednolitą strukturę na całej powierzchni lub na całej etykiecie.
• Tylna strona etykiety powinna być równomiernie pokryta klejem.
• Etykiety samoprzylepne należy nakładać na powierzchnię pokazaną na rysunku i przyklejać z uwzględnieniem siły odklejania.
• Etykieta nie może być pomarszczona, zwinięta, podarta ani odklejona.
• Powłoka klejąca na tylnej stronie powinna być pokryta odklejaną folią ochronną.
• Folia ochronna musi chronić klej przed zanieczyszczeniami i niepożądanym przyklejaniem oraz musi być łatwo usuwalna z etykiety samoprzylepnej bez konieczności wcześniejszego przygotowania. Etykiety muszą przylegać prawidłowo.
• Folia ochronna jest częścią badania próbki.

Wymagania funkcjonalne definiuje się następująco:

• Zastosowanie mają wymagania zawarte w tabeli zatytułowanej „Wymagania funkcjonalne dla etykiet samoprzylepnych” podanej w normie.

Wymagania dotyczące odporności na światło są definiowane następująco:

• W przypadku zastosowań w pojazdach odporność na światło musi być zgodna z normą PV 1303.
• W przypadku etykiet nakładanych podczas produkcji pojazdu należy przestrzegać liczby czasów naświetlania, zależnie od miejsca aplikacji etykiety.
• W przypadku etykiet z warstwą klejącą stosowanych do znakowania części w momencie dostawy, czas ekspozycji na światło musi być dostosowany do wymagań powierzchni, na której znajduje się warstwa klejąca.
• W przypadku zastosowań zewnętrznych pojazdów, ścieranie w klimacie suchym i gorącym musi być zgodne z normą PV 3929.
• W przypadku etykiet nakładanych podczas produkcji pojazdów, czas ekspozycji na światło powinien być dostosowany do wymagań powierzchni, do której będzie przyklejany klej. Nie powinna występować widoczna zmiana koloru ani zmiana poziomu połysku.
• W klimacie wilgotnym i gorącym powłoka musi spełniać normę PV 3930.
• Poniższe zasady dotyczą etykiet nakładanych podczas produkcji pojazdu:
  • Cykl roczny: w przypadku części poddawanych ciągłemu, bezpośredniemu napromieniowaniu
  • Cykl półroczny: W przypadku części znajdujących się w zacienionych miejscach (np. w przejściach)
• W przypadku etykiet z klejem naniesionym do znakowania części w momencie dostawy, czas ekspozycji na światło musi być zgodny z wymaganiami dla powierzchni, na której nałożony jest klej. Nie powinna występować widoczna zmiana koloru ani połysku.

Procedury testowe określone w niniejszej normie są następujące:

• Skurcz (stabilność wymiarowa)
• Opór otoczenia
• Odporność na zużycie
• Odporność na zarysowania

Podczas testowania właściwości klejących, należy odciąć etykiety samoprzylepne, jeśli w momencie dostawy mają one 100 mm długości i 20 mm szerokości. W przypadku typu B, należy zdjąć folię ochronną z dwóch trzecich długości próbki i odciąć, pozostawiając jedną trzecią etykiety samoprzylepnej nienaruszoną. W przypadku typów A i C, etykietę należy nakleić na całą powierzchnię. Folię ochronną umieszcza się w jednym rogu, około 0,5 cm² poniżej etykiety.

Próbki przyklejane są do środka pomalowanych arkuszy testowych lub do środka powierzchni klejenia określonej na rysunku.

Zalecane wymiary panelu testowego to 200 mm x 100 mm. Dopuszczalne są inne wymiary. Powierzchnie płyt muszą być wolne od plam i zabrudzeń. W związku z tym należy zwilżyć niepozostawiający włókien ręcznik papierowy mieszaniną izopropanolu i wody i przetrzeć powierzchnię jednym, lekkim ruchem zamiatającym. Pozostałość warstwy cieczy na czyszczonej powierzchni po zamiataniu wskazuje, że ręcznik papierowy jest wystarczająco wilgotny. Podczas drugiego zamiatania pozostała warstwa cieczy powinna zostać wchłonięta przez suchą część ręcznika papierowego. Na koniec wytrzeć czyszczoną powierzchnię do sucha.

Etykietę nakleja się poprzez mocne i ciągłe dociskanie, zaczynając od wąskiej strony, za pomocą filcowej podkładki (grubość 1,0 mm plus/minus 0,2 mm). Każdy arkusz papieru testowego można użyć tylko raz.

Przed starzeniem lub przeprowadzeniem testów na próbkach i starzeniem w standardowych atmosferach, próbki przygotowane w powyższy sposób należy kondycjonować w standardowych atmosferach przez co najmniej 72 godziny.

Po wyjęciu próbek z poszczególnych artykułów testowych i atmosfer standardowych, poddaje się je rekondycjonowaniu przez 24 godziny w atmosferze standardowej lub przez 48 godzin w przypadku obciążenia skroploną wodą.

Po odnowieniu nawierzchni testowana jest przyczepność. Odporność na rozdarcia jest również testowana bezpośrednio po usunięciu pod kątem 90 stopni, 130 stopni lub -40 stopni.

W przypadku typu B badanie należy wykonać jako próbę odrywania na maszynie rozciągającej z wykorzystaniem podparcia rolkowego. Prędkość przesuwu 50 mm/min, kąt odrywania 90 stopni, odległość odrywania około 15 mm. Dla każdego warunku należy zbadać pięć próbek.

W przypadku typów A i C etykietę chwyta się za wolny róg i powoli poddaje obciążeniu rozciągającemu. Kąt odrywania może się zmieniać podczas testu. Należy unikać obrotów, które powodują zwiększone obciążenie jednej krawędzi etykiety. Oderwanie etykiety bez jej uszkodzenia nie powinno być możliwe. Dla każdego warunku należy przetestować trzy próbki.

W fazie oceny, uzyskany wykres obciążenia i przemieszczenia służy do oceny obszaru środkowego (około 30–90% badanej odległości). Dla tego obszaru średnia wartość wytrzymałości na odrywanie jest określana jako wartość odniesienia w stosunku do specyfikacji.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowania zgodne z normą „VW TL 52038 Etykiety samoprzylepne – Wymagania materiałowe”.