Volvo STD 420-0003 Kondensacja – materia organiczna

Norma „Volvo STD 420-0003 Fogging - Organic Substances”, opracowana przez Volvo, opisuje metodę badania właściwości zamgławiania materiałów stosowanych we wnętrzach pojazdów samochodowych. Metodę tę można również stosować do materiałów w postaci płynnej, pasty, proszku lub stałej, stanowiących bazę tych materiałów lub z których są one wytwarzane. Metodę można również stosować do innych materiałów i wyrobów gotowych. Procedurę tę można zastosować do pomiaru zamglenia kondensacyjnego na powierzchniach szklanych w granicach dopuszczalnych warunków badania.

Test ten nie umożliwi lub nie będzie w stanie dokładnie zmierzyć wskazań reflektometru w następujących sytuacjach:

• Jeżeli napięcie powierzchniowe kondensatu jest niskie, powoduje to jego przedwczesne zlewanie się w postać cienkiej, przezroczystej błony.
• Jeżeli ilość kondensatu jest tak duża, że ​​krople łączą się i tworzą ciężką, oleistą/przezroczystą warstwę (ta ciężka warstwa powoduje niedokładne odczyty).

W takich przypadkach preferowana jest metoda wagowa.

Zasadniczo próbkę do badań podgrzewa się w szklanej zlewce. Następnie lotne składniki skrapla się na schłodzonej szklanej płytce lub schłodzonym krążku z folii aluminiowej.

• Metoda F: Wartość zamglenia F to procentowy stosunek jasności przed i po teście zamglenia. Jasność mierzy się za pomocą połyskomierza pod kątem 60 stopni.
• Metoda G: Wartość kondensacji G to masa kondensatu na folii aluminiowej, tj. różnica w miligramach pomiędzy masami folii aluminiowej przed i po badaniu.

Badania komponentów powinny być przeprowadzone nie wcześniej niż tydzień i nie później niż cztery tygodnie od daty produkcji. Warunki przechowywania komponentów od daty produkcji do daty badania muszą być takie same, jak te, dla których komponenty zostały dostarczone do produkcji (ta sama temperatura, wilgotność, opakowanie itp.). Próbki do badań wyjęte z komponentów muszą być wyprodukowane w dniu rozpoczęcia procedury badawczej. W przypadku wyrobów gotowych, z próbki wycina się okrągłe próbki do badań o średnicy 80 mm plus/minus 1 mm. Grubość próbek do badań może wynosić do 10 mm. Grubsze materiały są obrabiane mechanicznie do 10 mm od spodu (spód to strona odwrócona od widocznej strony pojazdu). Jeśli wymagane są inne wymiary próbek do badań, mogą być one określone w specyfikacji produktu. Podczas przygotowywania próbek do badań z materiałów, z których nie można utworzyć okrągłych próbek do badań, materiał jest cięty na kawałki o długości 80 mm z odpowiednim profilem. Należy zbadać co najmniej dwie próbki do badań.

W świecie produkcji motoryzacyjnej zapewnienie jakości i bezpieczeństwa wnętrz pojazdów ma kluczowe znaczenie. Kluczowym problemem, często pomijanym przez konsumentów, jest zaparowywanie szyb, spowodowane parowaniem i skraplaniem się lotnych związków organicznych (LZO) z materiałów stosowanych we wnętrzu, takich jak tworzywa sztuczne, tkaniny i kleje, na szklanych powierzchniach, takich jak szyby przednie. To nie tylko pogarsza widoczność, ale również przyczynia się do pogorszenia jakości powietrza w kabinie. Aby temu przeciwdziałać, Volvo opracowało rygorystyczne standardy testowe, w tym normę Volvo STD 420-0003, kompleksową metodologię oceny właściwości zaparowywania materiałów stosowanych we wnętrzach pojazdów samochodowych. Norma ta zastępuje poprzednie protokoły, takie jak norma Volvo STD 1027-2711 i norma Renault D45 1727. Obejmuje ona znormalizowaną procedurę testową mierzącą ilość pozostałości materiałów na szybach i pomaga dostawcom i producentom wybierać komponenty niskoemisyjne, które spełniają rygorystyczne wymagania Volvo w zakresie ochrony środowiska i bezpieczeństwa.

Kondensacja występuje, gdy ciepło wewnątrz zaparkowanego lub pracującego na biegu jałowym pojazdu powoduje odparowywanie lotnych związków organicznych (LZO) z tapicerki, siedzeń lub materiałów deski rozdzielczej. Opary te osiadają, tworząc mętną powłokę na chłodniejszych szklanych powierzchniach, zmniejszając przejrzystość i potencjalnie zagrażając bezpieczeństwu kierowcy. Oprócz problemów z widocznością, przewlekła ekspozycja na te emisje może wpływać na jakość powietrza, prowadząc do problemów zdrowotnych, takich jak bóle głowy czy podrażnienie dróg oddechowych.

Volvo i podobni producenci samochodów priorytetowo traktują testy odmgławiania, aby zachować zgodność z globalnymi przepisami, takimi jak przepisy Unii Europejskiej dotyczące emisji lotnych związków organicznych (LZO), oraz aby utrzymać zaangażowanie w zrównoważone i przyjazne dla pasażerów projekty. Norma Volvo STD 420-0003 umożliwia kontrolowaną symulację warunków rzeczywistych w materiałach, co sprzyja innowacjom w zakresie alternatywnych rozwiązań zawierających niskolotne związki organiczne, takich jak biotworzywa sztuczne i niskoemisyjne kleje.

Podsumowując, norma Volvo STD 420-0003 określa metodę badań mającą na celu określenie właściwości zaparowywania materiałów stosowanych we wnętrzach pojazdów samochodowych. Metoda ta ma zastosowanie zarówno do surowców, jak i gotowych komponentów. Zaleca się przeprowadzanie badań w okresie od jednego do czterech tygodni po produkcji, aby uzyskać realistyczne profile emisji.

Test jest wieloaspektowy i obejmuje dwie główne zmienne: zamglenie F, które koncentruje się na ogólnym potencjale zamglenia za pomocą pomiarów odbicia; oraz zamglenie G, które kładzie nacisk na analizę grawimetryczną w celu precyzyjnego pomiaru pozostałości opartego na masie. Metody te są zgodne z normami branżowymi, takimi jak ISO 17072 dla wnętrz samochodów osobowych, ale zostały dostosowane do ekosystemu Volvo, w tym samochodów ciężarowych i autobusów należących do Grupy Volvo.

Testy te symulują parowanie termiczne w kontrolowanej komorze. Zasada działania polega na podgrzaniu próbki materiału w celu przyspieszenia uwalniania lotnych związków organicznych (LZO), a następnie zebraniu i zmierzeniu skroplonej pozostałości na schłodzonej szklanej płytce. Różnice w odbiciu (ilość światła odbitego od szkła pokrytego pozostałością) lub w masie dostarczają mierzalnych danych, a wyniki są wyrażane w procentach lub miligramach na metr kwadratowy parowania.

Konfiguracja imituje mikroklimat pojazdu: wysokie temperatury (zazwyczaj 100°C przez 3 godziny) symbolizują letnie upały, a szyba jest schładzana do około 20-25°C, co sprzyja kondensacji. Ta różnica powoduje zaparowanie, pozwalając inżynierom przewidzieć długoterminową wydajność.

Norma Volvo STD 420-003 nakazuje stosowanie materiałów o właściwościach zapobiegających tworzeniu się mgły, redukujących emisję lotnych związków organicznych (LZO) i zgodnych z celami Volvo dotyczącymi neutralności węglowej do roku 2040.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe oraz pomagając we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe dla firm zgodnie z normą „Volvo STD 420-0003 Kondensacja – Materia Organiczna”.