Specyfikacje testowe zapewniające przyczepność opasek montażowych MBN 10518

Norma „MBN 10518 Specyfikacje testów zapewniających przyczepność ściągów montażowych” opracowana przez grupę Mercedes-Benz opiera się głównie na normie „ISO 9142 Kleje – Przewodnik dotyczący wyboru standardowych laboratoryjnych warunków starzenia do badania połączeń klejonych” opracowanej przez Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO). Niniejsza międzynarodowa norma obejmuje laboratoryjne warunki starzenia, w których złącza klejone mogą być narażone na różne skutki środowiskowe, klimatyczne lub chemiczne, i służy do oceny wpływu tych oddziaływań na określone właściwości.

Klejenie to proces, w którym połączenie dwóch lub więcej części uzyskuje się poprzez zestalenie lub utwardzenie niemetalowego materiału klejącego umieszczonego pomiędzy zazębiającymi się powierzchniami części. Łączone powierzchnie nie ulegają stopieniu, lecz można je podgrzać.

Warunki starzenia dotyczą połączeń klejonych i można je wykorzystać do ustalenia zestawu testów do oceny kleju. Wyniki uzyskane przy zastosowaniu procedur opisanych w niniejszej normie mogą nie mieć zastosowania do określenia trwałości użytkowej połączenia klejonego, ponieważ nie ma bezpośredniego związku pomiędzy wynikami badań a zachowaniem zespołu klejonego przez pewien okres czasu w warunkach eksploatacyjnych. Jednakże w przypadku niektórych konkretnych zastosowań doświadczenie z procedurami może umożliwić ustalenie korelacji. Warunki starzenia powinny być najlepiej powiązane z konkretnym zastosowaniem kleju.

Norma MBN 10518 § 6.7 koncentruje się na naprzemiennym starzeniu się w gorącym klimacie. Starzenie termiczne jest procesem długotrwałym i nieodwracalnym, wpływającym na strukturę, skład i morfologię różnych związków w wysokich temperaturach występujących w warunkach eksploatacji. Zjawisko to wynika z połączenia naprężeń mechanicznych i zmian chemicznych, przy czym głównym czynnikiem jest utlenianie wywołane tlenem atmosferycznym. Wysokie temperatury powodują przerwanie łańcucha w długich łańcuchach, szczególnie w materiałach plastikowych, powodując interakcje pomiędzy łańcuchami polimerowymi i w konsekwencji zmniejszenie długości łańcucha, co zmienia masę cząsteczkową i rozkłady. Zmiany te niekorzystnie wpływają na właściwości polimeru, w tym na zmniejszoną ciągliwość, kruchość, kredowanie, odbarwienie, pękanie i zmiany innych pożądanych właściwości fizycznych.

Siły adhezji opierają się zazwyczaj na oddziaływaniach fizycznych, takich jak oddziaływania między grupami polarnymi lub polaryzowalnymi, wiązania wodorowe lub siły van der Waalsa. Podczas łączenia tworzyw sztucznych, zwłaszcza za pomocą klejów rozpuszczalnikowych, istotną rolę mogą odgrywać również procesy dyfuzji. ​​W tym przypadku tworzywo sztuczne na powierzchni podłoża rozpuszcza się pod wpływem rozpuszczalnika obecnego w kleju. Prowadzi to do zwiększonej ruchliwości łańcuchów polimerowych tworzywa sztucznego, co z kolei umożliwia penetrację łańcuchów kleju. W rezultacie zachodzą dodatkowe oddziaływania między łańcuchami polimerowymi kleju a podłożem. Po odparowaniu rozpuszczalnika powstaje stały związek. Wiązania chemiczne są również istotne w niektórych kombinacjach klej/podłoże, na przykład podczas łączenia szkła za pomocą klejów silikonowych, drewna za pomocą klejów poliuretanowych i aluminium za pomocą klejów epoksydowych. Wiązanie chemiczne prowadzi do znacznie wyższej adhezji niż wiązanie fizyczne. Ponadto, penetracja ciekłego kleju w głąb podłoża może zapewnić dodatkową przyczepność po utwardzeniu.

Osiągnięcie przyczepności kleju do podłoża wymaga nie tylko zastosowania kleju o odpowiednim składzie dla podłoża, ale stawia także wysokie wymagania powierzchni podłoża. Ze względu na krótki zasięg sił przyczepności bardzo istotny jest charakter warstwy wierzchniej podłoża. Musi być wystarczająco ściśle przymocowany do korpusu podłoża. Na przykład wiele klejów dobrze przylega do skorodowanej powierzchni stalowej. Jednakże warstwa korozji (rdza) nie jest ściśle związana z podłożem. Pod obciążeniem może wystąpić awaria zużytego materiału lub pomiędzy warstwą rdzy a niezużytą stalą. To samo dotyczy produktów powlekanych. Klej musi zapewniać przyczepność do powłoki. Powłoka musi także wystarczająco mocno przylegać do podłoża.

Norma MBN 10518 podaje często stosowaną metodę badawczą do określania siły przyczepności różnych ściągów montażowych.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi certyfikacyjne i testowe określone w normie „MBN 10518 Specyfikacje testowe zapewniające przyczepność opasek montażowych”, z przeszkolonym i ekspertem personel i zaawansowany sprzęt technologiczny.