
Norma „FORD FLTM BI 161-01 Określanie odporności na ścieranie (odporności na ścieranie) powierzchni o wysokim połysku”, opracowana przez Ford Motor Company (FORD), opisuje procedurę oceny twardości i odporności na ścieranie (odporności na ścieranie) powierzchni o wysokim połysku.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące definicje i terminy:
Odporność na Mar opisuje odporność powłoki na lekkie uszkodzenia. Różnica między odpornością na mar i zarysowania polega na tym, że mar dotyczy tylko stosunkowo drobnych zadrapań powierzchniowych, które pogarszają wygląd powłoki.
Odporność na mars jest krytyczną cechą wydajności, ale jest trudniejsza do zmierzenia niż poślizg. Odporność na Mar jest często synonimem odporności na zarysowania, ale odnosi się do różnych rodzajów uszkodzeń. Odporność powłoki na uszkodzenia to zdolność powłoki do przeciwstawienia się uszkodzeniom spowodowanym lekkim ścieraniem. Mar zdefiniowano również jako rodzaj uszkodzenia fizycznego, które dotyczy tylko kilku pierwszych mikrometrów powłoki. Mar definiuje się również jako rodzaj uszkodzenia fizycznego, które dotyczy tylko kilku pierwszych mikrometrów powłoki. Uszkodzenia powstają w wyniku mechanicznych odkształceń powierzchni powłoki, np. kluczem, myjnią samochodową, czy pstryknięciem paznokciem. Jeżeli przyłożona siła jest niewielka, następuje odkształcenie sprężyste powłoki, które po usunięciu siły powraca całkowicie do normy. Wraz ze wzrostem siły powłoka ulega odkształceniu wiskoplastycznemu i tworzy mars. Kiedy siła wzrasta dalej i przekracza wartość krytyczną, powoduje pęknięcie powłoki, często nazywane zarysowaniem, a nie uszkodzeniem. Powłoka uszkodzona przez zarysowanie zostanie uszkodzona bardziej niż powłoka z płytszym uszkodzeniem i łatwiej ją rozpoznać jako posiadającą wadę powierzchniową.
Na odporność powłok na uszkodzenia wpływa wiele czynników, takich jak współczynnik tarcia, twardość i wytrzymałość. Powłoki o niższych współczynnikach tarcia mają wyższą odporność na uszkodzenia, ponieważ podlegają mniejszym naprężeniom rozciągającym i mniejszym rozmiarom strefy plastyczności na powierzchni pod tą samą siłą normalną. Pomoce ślizgowe na bazie silikonu mogą zmniejszyć współczynnik tarcia, co skutkuje lepszą odpornością na uszkodzenia w oparciu o ten mechanizm.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „FORD FLTM BI 161-01 Mar oznaczanie odporności na powierzchnie o wysokim połysku” przy pomocy przeszkolonego i fachowego personelu i zaawansowany sprzęt technologiczny.
