VW TL 211 Pokrycia plastikowe części zewnętrznych - Wymagania

W normie „VW TL 211 Powłoki zewnętrznych części z tworzyw sztucznych – Wymagania” opracowanej przez firmę samochodową Volkswagen, powłoki polimerowe (np. lakier, powłoki metalizowane z powłokami ochronnymi, nakładanie folii) zewnętrznych części pojazdów wykonanych z tworzyw sztucznych, np. zderzaki, kołpaki , tylne spojlery, pokrywy bagażnika i błotniki, współwytłaczanie) wyjaśniono wymagania.

Jeżeli wymagania podane w normie nie dotyczą w całości lub w ogóle niektórych podzespołów lub części składowych, należy to uzgodnić z odpowiednimi działami i odnotować na rysunku części.

Niniejsza norma techniczna dostaw obejmuje następujące wymagania:

• Pierwsza dostawa i zatwierdzenie modyfikacji muszą być zgodne z normą VW 01155.
• Materiał granulowany musi być zgodny z normą VW 50026.
• Kontrola próbki materiału musi być zgodna z normą VW 52000.
• Przydatność materiału musi być zgodna z normą VW 91101.
• W przypadku farb dwuskładnikowych należy stosować farbę bazową i utwardzacz tego samego producenta.
• Dwuskładnikowe powłoki malarskie zawierające utwardzacze różnych producentów muszą wyraźnie i całkowicie odpowiadać tej normie.
• Dostawca musi uwzględnić w swojej dostawie specyfikacje wymienione w załączniku standardowym dla wszystkich testowanych części (załącznik A).

Części muszą mieć gładki wygląd na wszystkich powierzchniach. Musi być zgodny z wymaganiami rysunku i opublikowanej próbki pod względem jasności i koloru. Niedopuszczalne są pory, pęknięcia, zacieki farby, wtrącenia, prześwity, puste przestrzenie, pęcherzyki, linie zalewu, zmarszczki folii i inne wady wpływające negatywnie na zamierzony wygląd. Oceny dokonuje się według tabeli podanej w normie.

Odzież outdoorowa musi być zgodna z normą VW 50185. Dostawca musi wyeliminować przyczynę wszelkich reklamacji powstałych podczas tego testu i ulepszyć system powłokowy.

Proces powlekania musi być skoordynowany pomiędzy firmą powłokową, producentem materiału powłokowego i producentem niepowlekanych komponentów. Odpowiedzialność jest podzielona w następujący sposób:

• Producent materiału powłokowego udziela informacji o spełnieniu wymagań tej normy, udostępnia instrukcje obróbki oraz zapewnia wsparcie techniczne w zakresie zastosowań.
• Firma powłokowa udziela informacji o podłożu (rodzaj tworzywa sztucznego i nazwa produktu), jak najwcześniej sprawdza wymagania (w tym części przedprodukcyjne, przynajmniej pod kątem przyczepności), potwierdza zgodność z wytycznymi producenta materiału powłokowego dotyczącymi obróbki i żąda aplikacji technicznej wsparcie.
• Producent niepowlekanych komponentów postępuje zgodnie z wytycznymi dotyczącymi przetwarzania surowca. Jakość podłoża/niepowlekanego elementu musi umożliwiać powlekanie w niezawodnym procesie. Proces produkcyjny nie powinien mieć negatywnego wpływu na zdolność powlekania.

Wszystkie podłoża i niepowlekane elementy muszą umożliwiać niezawodne powlekanie.

• W przypadku materiałów ziarnistych zgodnych z normą VW 50026 GK2 należy dodatkowo przeprowadzić kontrolę zgodności produkcji.
• W przypadku materiałów ziarnistych zgodnych z normą VW 50026 GK3, przy stosowaniu nowej partii surowców należy zapewnić spełnienie wszystkich wymagań tej normy.

Wszystkie elementy muszą spełniać wymagania określone w tabeli podanej w normie. Jeżeli indywidualne testy nie są możliwe ze względu na geometrię komponentu, można je zamiast tego przeprowadzić na panelach testowych. Jeśli to możliwe, należy przeprowadzić testy elementu. Dlatego też, na przykład w przypadku badań udarności kamieni zgodnie z normą DIN EN ISO 20567-1 i badań strumieniem pary zgodnie z normą DIN EN ISO 16925, do badań dopuszczalne są mniejsze powierzchnie lub krótsze nacięcia niż określone w odpowiednich normach. Dotyczy to takich elementów, jak spryskiwacze reflektorów i osłony zaczepów holowniczych. W przypadku stosowania paneli testowych muszą one być identyczne z komponentami pod względem materiałów i procesu produkcyjnego. Sprawozdanie z testu musi wskazywać, do jakich testów wykorzystano panele testowe. Do kontroli próbek należy dołączyć wystarczającą liczbę paneli testowych do kontroli krzyżowej.

Do testów technologicznych komponenty lub panele testowe muszą mieć co najmniej tydzień. Alternatywnie, należy go przechowywać przez 60 godziny w temperaturze 24 stopni, a następnie kondycjonować przez 50554 godziny w temperaturze pokojowej zgodnie z normą VW 2-2. Elementy dostarczone do badań należy zachować, kondycjonowanie przeprowadza placówka badawcza.

Jeżeli dostępny jest więcej niż jeden wynik testu, za podstawę oceny należy przyjąć najbardziej krytyczną indywidualną wartość (wartość dokładna). W celu zapewnienia specyfikacji należy monitorować zgodność produkcji zgodnie z niniejszą normą.

Warstwa nawierzchniowa (najwyższa warstwa powłoki) musi mieć grubość co najmniej 20 µm. W przypadku mniejszych grubości, po konsultacji z odpowiednim działem inżynierii materiałowej, może zaistnieć konieczność przeprowadzenia bardziej kompleksowych, specyficznych dla danego zastosowania testów (np. testów ścierania lub wybuchu) i określenia odpowiednich wymagań w specyfikacji użytkowej.

Aby zapewnić jakość potwierdzoną badaniami, także w przypadku części znajdujących się w ciągłej produkcji masowej, dostawca ma obowiązek przeprowadzić odpowiednie badania na powlekanych elementach i udokumentować ich wyniki.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „VW TL 211 Powłoka plastikowych części zewnętrznych – Wymagania”, z przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanymi wyposażenie technologiczne.