PSA D44 1221 Aksamitne materiały powierzchniowe - Odporność na zarysowania

Celem normy „PSA D44 1221 Aksamitne materiały powierzchniowe – Odporność na zarysowania” opracowanej przez francuską firmę samochodową Renault jest określenie odporności gotowych części na zarysowanie. Metodę tę stosuje się do materiałów flokowatych, igłowych i włókninowych, takich jak materiały tkane i dziane, które tworzą pokrycie części wyglądowych. Badanie można wykonać na materiale nowym lub po starzeniu. Metody tej nie należy stosować do materiałów, w przypadku których ostrze może uszkodzić strunę fortepianu.

Test ten polega zasadniczo na pocieraniu drutu fortepianowego zużytego ostrza o płaską próbkę umieszczoną prostopadle do niej i ocenie stanu odkształcenia.

Do głównych urządzeń testowych stosowanych w tych testach zalicza się:

• W metalowej ramie próbka podtrzymująca blok jest przesuwana poziomo.
• Silnik ma następującą charakterystykę i zawiera próbkę podpory bloku według przejścia posuwisto-zwrotnego: napięcie 220 V, gęstość 0,2 A, pary 0,6 Nm i maksymalna prędkość 1500 obr/min. Silnik ten jest wyposażony w potencjometr, który umożliwia zmianę prędkości od 2 do 100 obrotów i obrotów na minutę. O ile nie określono inaczej, prędkość ta jest regulowana przy 20 przejazdach w obie strony na minutę (plus/minus 1 przejazd) i jest to obciążenie określone w dokumentacji. W razie potrzeby reguluje się to za pomocą potencjometru.
• Przykładowy blok podporowy jest skierowany do przesuwania tam i z powrotem. Jest podłączony do silnika za pomocą standardowego układu korbowodu i korby, który obejmuje tuning wyścigowy. O ile nie zaznaczono inaczej, pod obciążeniem 400 g plus/minus 20 g, wyścig ten jest ustawiony na 40 mm. Blok ten wyposażony jest w narzędzie umożliwiające utrwalenie próbki.
• Ostrze zamocowane jest na ruchomym ramieniu i wyposażone jest w poziomicę. Wysokość ramienia można regulować za pomocą nakrętki A, która umożliwia podniesienie urządzenia. Ostrze można zablokować na ramieniu za pomocą nakrętki B. Krawędź tnąca ostrza wyposażona jest w drut fortepianowy wykonany z wyjątkowo twardej stali o średnicy 0,45 mm. Drut fortepianowy jest napinany z boku i przechowywany na ostrzu i można go wymienić. Jeżeli nastąpi pogorszenie profilu drutu fortepianowego, należy go wymienić.
• Układ przeciążeniowy lub przeciwwaga to mechanizm pozwalający na osiągnięcie określonego w normie obciążenia w okolicach plus/minus 20 g. Maksymalne dopuszczalne obciążenie urządzenia jest ograniczone do 3,2 kg.
• Miernik wyposażony jest w paragraf obsługi, który pozwala na automatyczne zatrzymanie ruchu po wykonaniu określonej liczby przejść (wyjście i powrót = 2 przejścia).

Ponadto w badaniach wykorzystuje się następujący sprzęt badawczy:

• Narzędziem tnącym są stemple, piły, noże mechaniczne i podobny sprzęt, który pozwala na cięcie próbki bez zniekształceń.
• Pomieszczenie klimatyzowane to pomieszczenie, w którym panuje temperatura 23 stopni plus/minus 2 stopnie i wilgotność względna 50 procent plus/minus 5 procent.
• Waga jednopłytkowa (dokładność bliska 1 grama).
• Linijka (z dokładnością do 1/2 mm).

Próbki do badań powinny być reprezentatywne dla skali, która ma być scharakteryzowana. Aby zapewnić tę reprezentację, należy ujawnić podstawowe cechy badanej populacji. Kryteria wyboru próbek do badań muszą być określone w raporcie z badań zgodnie z normą A10 0156. W przypadku wątpliwości dotyczących pobierania próbek należy skontaktować się z Grupą PSA w celu uzyskania wskazówek, których należy przestrzegać.

Podczas testów procedura zakończenia wyścigu obejmuje następujące kroki:

• Do miejsca próbki przykłada się arkusz papieru zgodnie z wymiarami próbki i ten wspornik mocuje się na próbce.
• Ołówek typu podciętego (E) (np. 0,5 mm) jest trwale zamocowany na osi zużywającego się ostrza i prostopadle do próbki podporowej, tak aby tylko końcówka tego ołówka dotykała płytki.
• Końcówka pióra jest wypoziomowana dla obciążenia 400 g plus/minus 20 g. Licznik jest ustawiony na zero, aby zainicjować urządzenie i wykonać trzy kolejne przebiegi.
• Notuje się ramię i mierzy odległość (D) od skrajnych punktów linii narysowanej czubkiem ołówka za pomocą regletu.
• Wyścig C (mm) = D - E powinien wynosić 40 mm plus/minus 1 mm.
• W razie potrzeby regulacji dokonuje się na poziomie korby i procedurę powtarza się.

Przygotowując próbkę, za pomocą narzędzia pobiera się płaszczyznę próbki o długości około 70 mm i szerokości 40 mm. Do każdego badania w każdym kierunku (poprzecznym i wzdłużnym) pobiera się co najmniej trzy próbki. Próbki kondycjonuje się w pomieszczeniu przez co najmniej 2 godziny. Dla części z podporą typu sztywnego (np. drewno, tworzywo sztuczne) o grubości podpory równej lub większej niż 7 mm, przy ewentualnym cięciu, podzielenie części przez grubość kierunkową powoduje, że wycena jest mniejsza lub równa 5 mm. Preparat ten w żadnym wypadku nie powinien zmieniać twardości kompleksu.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „PSA D44 1221 Aksamitne materiały powierzchniowe - Odporność na zarysowania”, z wyszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanymi wyposażenie technologiczne.