Norma „FORD DVM-0039-MA Odporność na środki odstraszające owady” opracowana przez firmę Ford Motor Company (FORD) opisuje procedurę określania właściwości odpornościowych środków odstraszających owady stosowanych w pojazdach.
Odporność na środki odstraszające owady to dziedziczna cecha genetyczna, która zmienia biochemię i fizjologię szkodnika, umożliwiając mu przetrwanie toksycznych chemikaliów.
Odporność na środki owadobójcze stanowi poważny i rosnący problem w zwalczaniu wektorów chorób komarowych. Chociaż poczyniono znaczne postępy w molekularnym wyjaśnieniu mechanizmów oporności i opracowaniu narzędzi diagnostycznych, ich wpływ na programy kontroli chorób pozostaje ograniczony.
W większości przypadków narzędzia diagnostyczne zapewniają retrospektywny przegląd zmian wywołanych przez insektycydy, a nie analizę prospektywną mającą na celu wytyczne w zakresie strategii zwalczania wektorów.
Istnieje zapotrzebowanie na nowoczesne bazy danych powiązane z zaawansowanymi technologicznie, łatwymi w użyciu i możliwymi do interpretacji technologiami oraz platformami wspomagania decyzji. Dystrybucja nowych pestycydów wymaga solidnej diagnostyki oporności na potrzeby podejmowania decyzji, podobnie jak w rolnictwie i medycynie.
Odporność na środki owadobójcze jest jedną z najważniejszych przeszkód na drodze do długoterminowego zrównoważonego rozwoju chemicznego zwalczania szkodników owadzich. Ewolucja oporności na pestycydy charakteryzuje się zmniejszoną podatnością populacji na toksynę w wyniku narażenia w terenie.
Odporność na pestycydy jest zjawiskiem nowym. Pojawiło się dopiero po powszechnym przyjęciu środków chemicznych przez specjalistów zajmujących się zwalczaniem szkodników, począwszy od połowy XX wieku. Pomimo powtarzających się niepowodzeń nowych pestycydów, nadal brakuje jasnego zrozumienia, w jaki sposób owady roślinożerne mogą szybko przystosować się do pestycydów.
Światowa Organizacja Zdrowia definiuje oporność na owady jako rozwój zdolności organizmu do tolerowania substancji toksycznych w dawkach, które byłyby śmiertelne dla większości osobników w normalnej populacji gatunku.
Chociaż dodatki w środkach odstraszających owady są dość trwałe i mogą wystarczyć na długi czas, ogólnie zaleca się wyrzucenie środka odstraszającego owady po trzech latach. Dzieje się tak głównie z powodu utraty skuteczności.
Powtarzające się stosowanie tej samej klasy pestycydów do zwalczania szkodników może powodować niepożądane zmiany w puli genowej szkodnika, co prowadzi do uodpornienia się na pestycydy, co jest inną formą sztucznej selekcji.
Po pierwszym użyciu repelentu na owady, niewielka część populacji szkodników może przetrwać ekspozycję na substancję ze względu na odmienny skład genetyczny. Osobniki te przekazują geny odporności następnemu pokoleniu. Kolejne zastosowania repelentu na owady zwiększają odsetek osobników mniej podatnych na działanie insektycydu. W wyniku tego procesu selekcji populacja stopniowo rozwija odporność na insektycyd. Na całym świecie ponad 500 gatunków owadów, roztoczy i pająków wykształciło pewien stopień odporności na repelenty. W rezultacie repelent, który kiedyś był skuteczny, może już nie być w stanie zwalczać odpornej populacji.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „FORD DVM-0039-MA Odporność na owady”, z wyszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowaną technologią sprzęt.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
