
Norma „VW PV 3.10.7 Farby i lakiery - Badanie substancji osłabiających zdolność zwilżania lakieru” opracowana przez firmę samochodową Volkswagen opisuje metodę badania substancji osłabiających zdolność zwilżania lakieru samochodowego.

Przykładami substancji utrudniających zwilżanie lakieru są oleje, smary, fluor, woski i silikon. Mają one negatywny wpływ na proces lakierowania i nie są dozwolone w przemyśle motoryzacyjnym ani innych zakładach produkcyjnych.
Norma Volkswagena PV 3.10.7 jest najczęściej stosowaną normą testową dla substancji, które osłabiają zwilżalność lakieru. Badane komponenty umieszcza się na szklanej płytce i zwilża mieszaniną rozpuszczalników. Rozpuszczalnik odparowuje, a następnie powłoka jest nakładana na płytkę testową. Jeśli powstaną kratery (przemieszczenia w powłoce), norma nie zostanie spełniona. Inne specyfikacje i normy testowe stosują podobne procedury.
W konkurencyjnym i wymagającym przemyśle motoryzacyjnym niezawodność i estetyka elementów z tworzyw sztucznych mają kluczowe znaczenie. Spośród licznych norm gwarantujących trwałość tych materiałów, kluczową rolę odgrywa norma VW PV 3.10.7. Ta wewnętrzna specyfikacja testowa, opublikowana przez Grupę Volkswagen, dotyczy przyczepności powłok do podłoży z tworzyw sztucznych, pomagając w weryfikacji integralności powlekanych elementów z tworzyw sztucznych stosowanych we wnętrzach i na zewnątrz pojazdów.
Niniejsza norma to procedura testowa opracowana specjalnie dla Grupy Volkswagen, służąca do oceny przyczepności powłok, takich jak farby, lakiery lub folie, nakładanych na części z tworzyw sztucznych. Jest ona stosowana przede wszystkim podczas kwalifikacji materiałów, kontroli jakości produkcji oraz weryfikacji dostawców. Celem normy jest zapewnienie, że powłoki nakładane na elementy z tworzyw sztucznych nie ulegną rozwarstwieniu pod wpływem obciążeń mechanicznych lub środowiskowych przez cały cykl życia pojazdu.
Podstawowa metoda badawcza określona w normie VW PV 3.10.7 jest podobna w zasadzie do normy „ISO 2409 Farby i lakiery – Badanie metodą siatki nacięć” lub „ASTM D3359 Standardowe metody badania przyczepności metodą badania taśmy”, dostosowane do konkretnych wymagań materiałowych i aplikacyjnych Grupy VW.
Podstawowe kroki standardu VW PV 3.10.7 są następujące:
Wymagania dotyczące wydajności niniejszej normy określono następująco:
Norma VW PV 3.10.7 dotyczy różnych elementów wewnętrznych i zewnętrznych, takich jak:
Stosowane do części wykonanych z ABS, PC/ABS, PP lub innych tworzyw sztucznych stosowanych w motoryzacji, nanoszonych na nie powłoki estetyczne lub funkcjonalne.
Normę VW PV 3.10.7 uważa się za ważną z następujących powodów:
W rezultacie norma VW PV 3.10.7 jest kluczowym standardem w dziedzinie powłok samochodowych, gwarantującym silną przyczepność powłok na elementach z tworzyw sztucznych stosowanych w pojazdach Volkswagen przez cały okres ich eksploatacji. Wraz z ciągłą poprawą estetyki i trwałości pojazdów, przestrzeganie tych rygorystycznych norm pozostaje kluczowe dla producentów, dostawców i inżynierów jakości zajmujących się tworzywami sztucznymi i powłokami samochodowymi.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia nauki i techniki oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „VW PV 3.10.7 Farby i lakiery – Badanie substancji osłabiających zwilżalność farb”.
