VW PV 3974 Elementy plastikowe - Oznaczanie odporności na Mar nieobrobionych powierzchni we wnętrzu i na zewnątrz pojazdu

VW PV 3974 Elementy plastikowe - Oznaczanie odporności na Mar nieobrobionych powierzchni we wnętrzu i na zewnątrz pojazdu

Norma „VW PV 3974 Elementy z tworzyw sztucznych – Oznaczanie odporności na uszkodzenia nieobrobionych powierzchni we wnętrzu i na zewnątrz pojazdów” opracowana przez firmę samochodową Volkswagen opisuje wymagania dotyczące określania wytrzymałości powierzchniowej granulowanych, nieobrobionych plastikowych części wewnętrznych i zewnętrznych pod kątem śladów nieodwracalne pogorszenie.

VW PV 3974 Elementy plastikowe - Oznaczanie odporności na Mar nieobrobionych powierzchni we wnętrzu i na zewnątrz pojazdu

Odporność Mar wyraża odporność niewykończonej powierzchni elementu ziarnistego na działanie mechaniczne wywierane przez tarczę o zaokrąglonej krawędzi. Tego typu obciążenie stosuje się np. wtedy, gdy gwoździe z niewielką siłą zarysowują powierzchnie dekoracyjne. Powstałe rysy i zadrapania są nieodwracalne i wyraźnie zauważalne.

Podczas wykonywania tej metody testowania prowadzony maszynowo metalowy dysk tworzy równoległe linie w odstępie 0,5 mm na ziarnistej, niewykończonej powierzchni z tworzywa sztucznego, wykorzystując zaokrągloną krawędź dysku odniesienia. Krążek referencyjny jest zaciśnięty pod kątem prostym do kierunku pchania/ciągnięcia, prostopadle do próbki. W celu oceny monitoruje się zmianę połysku powstałej zniekształconej powierzchni w porównaniu z powierzchnią nieobciążoną.

Do badań należy używać następującego sprzętu:

  • Urządzenie drapiące (napędzane silnikiem urządzenie do cięcia poprzecznego)
  • Aby określić odporność Mar, dysk z twardego metalu ma następujące wymagania:
    • Materiał: twardy metal G30F
    • Średnica: 16,0 plus/minus 0,1 mm
    • Grubość: 1,0 plus/minus 0,1 mm
    • Krawędź testowa: zaokrąglona 0,5 mm
    • Jakość powierzchni: na krawędzi testowej, drobno obrobione ze średnią głębokością chropowatości od 2,0 μm do 3,0 μm

Pomiar optyczny wykonywany jest w celu określenia parametrów chropowatości powierzchni w oparciu o normę DIN EN ISO 364 przy polu pomiarowym o wymiarach około 270 µm x 38,5 µm i granicy długości fali (odcięcia) 4287 µm.

  • Miernik poziomu połysku zgodny z normą DIN EN ISO 2813 (kąt pomiarowy 60 stopni, obszar pomiarowy 9 mm × 15 mm (inne obszary pomiarowe dostępne wyłącznie po konsultacji z odpowiednim działem)).
  • Oświetlenie do oceny wizualnej.

Przed badaniem próbki należy przechowywać w atmosferze standardowej przez co najmniej 50554 godzin zgodnie z normą VW 48.

Podczas badania ziaren, które nie wykazują żadnej zależności kierunkowej pod względem odporności na Mar:

  • Badanie przeprowadza się w temperaturze 23 stopni plus/minus 5 stopni.
  • Pole testowe tworzone jest za pomocą dysku referencyjnego (w standardzie przewidziano w pewnym stopniu równoległe linie testowe).
  • Do każdej linii przykładane jest napięcie 1× tylko w jednym kierunku (tj. nie dwukrotnie lub po przekątnej).
  • Stosowane są następujące parametry badania: siła nacisku 3 N, prędkość 1 000 mm/min, odstęp między liniami 0,5 mm.
  • Marginesy referencyjne ustalane są po zamontowaniu dysku i zagęszczeniu próbki. Robiąc to, na próbkę nie nakłada się żadnego dodatkowego ciężarka (np. metalowego krążka). W pozycji zerowej krążek referencyjny nie powinien dotykać próbki i powinien być uniesiony bardzo nieznacznie od próbki.
  • Dostosowując siłę ciężarka wymaganą do wykonania testu Marringa (3 N), stosuje się wyłącznie odpowiednio skalibrowane dodatkowe ciężarki.

Podczas badania ziaren wykazujących zależność kierunkową pod względem odporności na Mar:

  • Badanie to należy wykonać, jeżeli płytka zawierająca pierwotną próbkę ziarna wykazuje kierunkową zależność ziarna.
  • Test przeprowadza się w sposób opisany powyżej.
  • Badanie przeprowadza się w kierunku jazdy oraz badanie na nowej próbce pobranej z tej samej pozycji, ale obróconej o 90 stopni.
  • Pomiar poziomu połysku odbywa się równolegle do kierunku pchania/ciągnięcia.

Na koniec badania monitoruje się zmianę jasności powstałej uszkodzonej powierzchni w porównaniu z powierzchnią nieobciążoną. Dodatkowo wskazany jest początkowy poziom połysku nieobciążonej powierzchni testowej. Miernik poziomu połysku musi być ustawiony precyzyjnie. Pomiar poziomu połysku odbywa się równolegle do kierunku pchania/ciągnięcia. Wynik pomiaru jest średnią z trzech pomiarów.

Nasza organizacja, dzięki wyszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, wśród licznych testów, pomiarów, analiz i badań oceniających, które przeprowadziła dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, osiągnęła normę „VW PV 3974 Elementy z tworzyw sztucznych – Oznaczanie odporności na uszkodzenia nieobrobionych powierzchni we wnętrzu i na zewnątrz pojazdów”. Świadczy również określone usługi testowania.

WhatsApp