Jakość błotników wykonanych z elastomeru EVA (octan etylenu i poliwinylu) KIA MS252-05

Norma „KIA MS252-05 Jakość błotników wykonanych z elastomeru EVA (etylen-polioctan winylu)” opracowana przez Hyundai-Kia Motors Corporation, najstarszego producenta pojazdów mechanicznych w Korei, opisuje procedurę określania jakości błotników wykonanych z elastomeru etylen-polioctan winylu (EVA) stosowanych w celu zapobiegania zachlapaniu karoserii samochodu błotnistą wodą. Procedura ta obejmuje również stopowanie polioctanu winylu etylenowego (EVA) z polietylenem (PE).

Niniejsza specyfikacja jest zazwyczaj stosowana do zastosowań opisanych w tabeli zawartej w normie lub określonych na rysunku technicznym. Metoda znakowania części musi być zgodna z normą „KIA MS201-01 Znakowanie materiałów na części samochodowe”.

Ogólne wymagania zawarte w niniejszej normie opisano następująco:

• Części wykorzystujące ten materiał muszą spełniać wszystkie wymagania odpowiedniej normy dotyczącej wydajności zespołu.
• Nie należy w niewłaściwy sposób zmieniać składu chemicznego i warunków przetwarzania, które mogą mieć wpływ na jakość części.
• Przed zmianą składu chemicznego materiału należy obowiązkowo skonsultować się z działem materiałów i kontroli jakości.
• Finalne części wykonane z tego materiału muszą być wolne od wad, nierównomiernego połysku, przypaleń, odkształceń, srebrnych smug, pęknięć, nierównomiernego koloru, smug, linii spawania, wgłębień i innych wad.

Materiał ten bada się metodami określonymi w normie i musi spełniać warunki podane w tabeli.

Ogólnie rzecz biorąc, standardowe warunki laboratoryjne do przeprowadzania testów wynoszą 23 stopnie plus/minus 2 stopnie temperatury i 50 procent plus/minus 5 procent wilgotności względnej. Badania próbek przeprowadza się bezpośrednio po okresie kondycjonowania trwającym co najmniej 48 godziny w standardowych warunkach określonych powyżej, co najmniej 24 godzin po uformowaniu.

W przypadku ciężaru właściwego stosuje się następujące normy:

• „ISO 1183-1 Tworzywa sztuczne – Metody oznaczania gęstości tworzyw sztucznych niekomórkowych – Część 1: Metoda zanurzeniowa, metoda piknometru cieczowego i metoda miareczkowania”.
• „ASTM D1505-18 Standardowa metoda badania gęstości tworzyw sztucznych oparta na gradiencie gęstości”.

W przypadku wytrzymałości na rozciąganie i wydłużenia stosuje się następującą normę:

• „ASTM D638-14 Standardowa metoda badania właściwości rozciągających tworzyw sztucznych” (typ próbki: Typ 1, prędkość badania: 50 mm/min).

Odporność na uderzenia metodą Izoda spełnia następujące normy:

• „ISO 180 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie udarności metodą Izoda” (typ próbki Typ A, wymiary próbki 80 × 10 × 4,0 mm (z karbem), siła młotka 2,94 J).
• „ASTM D256-23 Standardowe metody badań służące do określania odporności tworzyw sztucznych na uderzenie wahadłem Izoda” (wymiary próbki 63,5 × 12,7 × 6,4 mm (z karbem), siła młotka 2,94 J).

W przypadku twardości stosuje się następującą normę:

• „ASTM D2240-15 Standardowa metoda badania właściwości gumy – Twardość durometryczna”. Każdy test przeprowadza się na siedmiu próbkach, a następnie podaje się średnią z pięciu wartości, z wyłączeniem wartości najwyższej i najniższej.

W zakresie odporności na warunki atmosferyczne przestrzegana jest następująca norma:

• „KIA MS210-06 Części z tworzyw sztucznych formowanych – zastosowanie na zewnątrz”.

W przypadku odporności na benzynę stosuje się następującą normę: próbkę testową zanurza się w benzynie na 24 godziny w temperaturze pokojowej. Podczas usuwania należy sprawdzić, czy nie występują obrzęki i pęknięcia. Należy wykonać trzy próbki testowe. Po przeprowadzeniu testu nie powinno być żadnych obrzęków ani pęknięć.

W przypadku spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera (FT-IR) stosuje się następującą normę :

• Spektroskopia FTIR: całkowite osłabione odbicie, zakres pomiarowy 4.000 ~ 650 cm-1, liczba skanowań 32-krotna).

W przypadku analizatora termograwimetrycznego (TGA) obowiązują następujące normy:

• „ISO 11358 Tworzywa sztuczne – Termograwimetria (TG) polimerów”.
• „ASTM E1131-08 Standardowa metoda badania składu metodą termograwimetrii” (szybkość nagrzewania 20 stopni/min, zakres temperatur od temperatury pokojowej do 850 stopni).

W przypadku różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC) stosuje się następujące normy:

• „ISO 11357 Tworzywa sztuczne – Różnicowa kalorymetria skaningowa (DSC)”
• „ASTM D3418-21 Standardowa metoda badania temperatur przejścia i entalpii topnienia i krystalizacji polimerów metodą różnicowej kalorymetrii skaningowej” (szybkość nagrzewania i chłodzenia 20 stopni/min).

Dla każdego elementu testowego opisanego w niniejszej normie należy przedstawić raport z testu odpowiedniemu zespołowi ds. materiałów oraz działom kontroli jakości. Przy każdej zmianie materiałów, recyklingu i dostawców konieczne jest przedstawienie i zatwierdzenie raportu z testów.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych prac testowych, pomiarowych, analitycznych i oceniających świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „Jakość błotników z elastomeru EVA (etylen-polioctan winylu) KIA MS252-05”.