W normie „VDA 230-217 Plastikowe materiały w rolkach do wykończenia wnętrza pojazdów silnikowych” opublikowanej przez Niemieckie Stowarzyszenie Przemysłu Motoryzacyjnego (VDA) opisano metody badania odporności na niskie temperatury produktów w rolkach z tworzyw sztucznych do wykończenia wnętrza pojazdów silnikowych i oznaczania odporności rolek z tworzyw sztucznych na zimno materiały są wyjaśnione. Te metody testowania symulują zachowanie materiału pod wpływem uderzenia lub szybkiego zginania w niskich temperaturach.
Norma ta obejmuje dwie różne metody badań:
Wybór konkretnej metody zależy od zastosowania materiału wewnątrz pojazdu.
Metoda A Badanie udarności w pętli obejmuje metodę badania mającą na celu określenie właściwości materiałów w rolkach z tworzyw sztucznych w niskiej temperaturze. Metodę tę uważa się za odpowiednią jedynie w przypadku materiałów, które można łatwo zgiąć w temperaturze pokojowej do konfiguracji wymaganej w badaniu. Uszkodzenie próbki określa się na podstawie badania przeprowadzanego w temperaturze pokojowej.
Na potrzeby tej normy temperatura graniczna kruchości odnosi się do najniższej temperatury, w której w warunkach testowych nie więcej niż jedna na 20 próbek pęka.
Z każdej próbki laboratoryjnej wycina się dwa zestawy próbek, jeden w kierunku wzdłużnym, drugi w kierunku poprzecznym. Próbki do badań dobiera się w obrębie pełnej szerokości użytkowej materiału rolkowego. Próbki do badań muszą mieć 15 plus/minus 0,5 mm szerokości i 60 plus/minus 1 mm długości. Dla każdej temperatury badania należy zbadać co najmniej 10 próbek (pięć w kierunku wzdłużnym i pięć w kierunku poprzecznym).
Zasadniczo podczas wykonywania badania prostokątne próbki do badań zagina się w pierścień, umieszcza w komorze niskotemperaturowej i szybko składa za pomocą uderzenia swobodnie opadającym młotkiem. Badanie kontynuuje się w temperaturach malejących co 5 stopni, zaczynając od wielokrotności 5, aż do zaobserwowania wielokrotnych pęknięć.
Urządzenie udarowe użyte w badaniach posiada następujące cechy:
Metoda B: Badanie odporności na uderzenia kulą służy do oceny odporności komponentów na uderzenia. Badania te polegają na upuszczeniu stalowej kuli o określonej masie z określonej wysokości przez rurkę na poziomą powierzchnię badanego komponentu. Rosnący trend w kierunku lekkich, wielomateriałowych komponentów samochodowych prowadzi do coraz powszechniejszego stosowania hybrydowych tworzyw sztucznych we wnętrzach pojazdów. Wymagają one gruntownej oceny i testów funkcjonalnych w rzeczywistych warunkach jazdy. Dlatego stosuje się badanie odporności na uderzenia kulą.
Stosując tę metodę testowania, należy przetestować w pojeździe niektóre elementy zamontowane pionowo lub pod kątem, ale w takich przypadkach kula nie może swobodnie spaść. Dlatego wykorzystuje się przenośny sprzęt badawczy strzelający z armaty o średnicy 50 mm. Wymiary urządzenia w stanie nierozciągniętym to 60 mm x 220 mm, po rozciągnięciu wymiary 60 mm x 285 mm, a średnica kulki 50 mm.
Energia potrzebna do przyłożenia siły do elementu nie pochodzi ze swobodnie spadającej kuli. Zamiast tego energia kinetyczna jest magazynowana w sprężynie poprzez wstępne naprężenie i zablokowanie jej w wymaganej pozycji. Po zwolnieniu mechanizmu blokującego kula przyspiesza, a energia jest przekazywana na powierzchnię elementu.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „VDA 230-217 Plastikowe materiały w rolkach do wykończenia wnętrz pojazdów silnikowych”, z przeszkolonym i doświadczonym personelem i zaawansowany sprzęt technologiczny.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
