VDA 675-241 Części elastomerowe w pojazdach silnikowych – Procedura testowa do identyfikacji – Wpływ korozji na miedź

W normie „VDA 675-241 Części elastomerowe w pojazdach silnikowych – Procedura testowa do identyfikacji – Wpływ korozji na miedź” opublikowanej przez Niemieckie Stowarzyszenie Przemysłu Motoryzacyjnego (VDA) opisano wpływ elastomerów na miedź i wykrywanie nadmiaru siarki spowodowanego na niewłaściwą wulkanizację lub nadmierny dodatek utwardzacza. Opisano metodę badania.

Ta metoda badania opiera się na fakcie, że podczas reakcji miedzi z siarką elementarną powstaje czarny siarczek miedzi. Ilość czarnego koloru zapewnia szybką jakościową wskazówkę dotyczącą ilości wolnej siarki. Ta metoda badawcza stosowana jest do badań kwalifikacyjnych (określania jakości) różnych elastomerów dla konkretnego zastosowania. Dostarcza także danych do badań porównawczych (zapewnienia jakości) różnych partii dostaw konkretnego elastomeru. Przy prowadzeniu badań według tej procedury odstęp pomiędzy wulkanizacją a badaniem elastomerów powinien wynosić co najmniej 16 godzin i maksymalnie 6 miesięcy. Oceny dokonuje się według skali klasyfikującej zjawiska korozji.

Metoda badania działania korozyjnego elastomerów na miedź dostarcza informacji, czy wulkanizat jest usieciowany, czy jest usieciowany niewystarczająco lub czy zawiera wolną siarkę. W tym procesie elastomer jest przechowywany wraz z płytką z miedzi elektrolitycznej na płycie szklanej wewnątrz szafki grzewczej przez określony czas, pod pewnym obciążeniem, w określonej temperaturze.

Korozja to naturalny proces zachodzący, gdy metale reagują z atmosferą, chemikaliami lub innymi określonymi warunkami. Transformacja ta powoduje zmianę wyglądu, zmiany właściwości mechanicznych metalu i gorszą integralność strukturalną. Miedź podczas reakcji elektrochemicznej z otoczeniem tworzy czerwonobrązową warstwę tlenku miedzi.

Rdza powstaje, gdy stopy metali zawierające żelazo ulegają procesowi utleniania. Miedź jest jednak metalem nieżelaznym. Ponieważ zawartość żelaza jest warunkiem powstawania rdzy, miedź z pewnością nie rdzewieje, lecz koroduje lub utlenia się, gdy cząsteczki tlenu lądują na jej powierzchni i łączą się z atomami miedzi, tworząc tlenek miedzi.

W przeciwieństwie do tlenku żelaza, tlenek miedzi nie rozkłada się z biegiem czasu. Tworzy na powierzchni miedzi film ochronny, który stopniowo gęstnieje i zamienia się w węglan miedzi. Ta nowa warstwa materiału, zwana patyną, działa jak tarcza chroniąca nieskazitelną miedź znajdującą się wewnątrz. Co więcej, zniszczona patyna regeneruje się samoczynnie.

Korozja miedzi jest procesem powolnym, szczególnie w niezanieczyszczonym środowisku. Dlatego też minęły miesiące, a nawet lata, zanim powierzchnie ciemnią i stopniowo stają się ciemnobrązowe lub czarne, aż w końcu przybierają charakterystyczny niebiesko-zielony kolor.

Istnieją pewne warunki, które sprzyjają lub przyspieszają korozję miedzi. Należą do nich:

• Narażenie na warunki środowiskowe zawierające słoną wodę, ciepło lub związki kwasowe powoduje pogorszenie powierzchni miedzi.
• Prądy stałe lub zmienne występujące w glebie zwiększają szybkość korozji podziemnych rur miedzianych.
• Korozja galwaniczna występuje, gdy różne metale stykają się z miedzią. Przykładem tego jest rura miedziana stykająca się z rurą stalową, gdzie różnice w przewodności elektrycznej sprzyjają korozji. Najłatwiejszym sposobem zapobiegania występowaniu działań galwanicznych jest odizolowanie miedzi od innych metali.
• Nienormalnie agresywne gleby mogą ułatwiać korozję miedzi, gdy zawierają duże ilości chlorków, siarczanów, związków amoniaku i wilgoci.
• Kontakt z dużą ilością kwasów organicznych i nieorganicznych powoduje degradację powierzchni metalu miedzi i niszczy jej warstwę ochronną.
• Zmęczenie korozyjne może wynikać z długotrwałego naprężenia wywieranego na plastyczne metale miedziane. Duża prędkość i turbulentny przepływ wody w rurach miedzianych może powodować lokalną erozję i korozję. Okresowe kurczenie się i rozszerzanie rur miedzianych powoduje naprężenia, które sprzyjają zmęczeniu.
• Wysoki poziom atomów tlenu w środowisku powoduje korozję powierzchni metalu poprzez przyspieszone utlenianie.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, jest zgodna z „VDA 675-241 Części elastomerowe w pojazdach silnikowych – Procedura testowa dla identyfikacja - „Wpływ korozji na miedź”. Zapewnia również określone usługi testowania.