VW 13750 Ochrona powierzchni części metalowych – rodzaje i kody ochrony powierzchni

Norma „VW 13750 Ochrona powierzchni części metalowych – Rodzaje ochrony powierzchni, kody”, opracowana przez koncern motoryzacyjny Volkswagen, ma zastosowanie do definiowania ogólnych rodzajów ochrony powierzchni części i podzespołów pojazdów na rysunkach i w dokumentacji technicznej. Norma ta wymienia wszystkie nieaktualne rodzaje ochrony powierzchni zawarte w poprzednich wersjach i wymienione w załączniku do niniejszej normy (Załącznik 1).

Podstawowe wymagania niniejszej normy określa się w następujący sposób:

• Dział inżynierii materiałów metalowych firmy Volkswagen klasyfikuje części i podzespoły samochodowe według stopnia ich odporności na korozję i przypisuje im klasę ochrony za pomocą numeru kodu.
• Jeżeli części i podzespoły są używane zgodnie z przeznaczeniem, nie powinny wystąpić żadne uszkodzenia mogące prowadzić do pogorszenia ich funkcjonalności lub zmniejszenia przewidywanej ochrony antykorozyjnej.
• Łączniki mechaniczne muszą spełniać ograniczenia określone w normie VW 60361.
• Przed obróbką powierzchniową należy stosować się do następujących norm dotyczących wymiarów zębów: VW 11610, VW 11614, VW 11624, VW 11625 i VW 11627.
• W przypadku wymiarów zębów po obróbce powierzchni obowiązują następujące normy: VW 11611, VW 11615 i VW 11628.
• Zgodnie z normą VW 91101 należy unikać substancji niebezpiecznych.

Norma VW 13750 to obowiązująca od wielu lat grupa norm, która definiuje i standaryzuje rodzaje i kody zabezpieczeń powierzchni metalowych części pojazdów. Jej głównym celem jest zapewnienie spójnej ochrony antykorozyjnej, trwałości i opisów obróbki powierzchni w rysunkach technicznych i dokumentacji.

Opublikowana po raz pierwszy w latach 1950. XX wieku norma VW 13750 przeszła liczne zmiany w celu dostosowania jej do przepisów ochrony środowiska, postępu technologicznego i potrzeb przemysłu. Najważniejsze aktualizacje obejmują:

• Wycofano powłoki zawierające chrom sześciowartościowy ze względu na obawy dotyczące zdrowia i środowiska (np. ograniczenie lub zakaz ich stosowania w nowych projektach w późniejszych wersjach).
• Wprowadzenie nowoczesnych powłok, takich jak stopy cynku i niklu oraz cynku i żelaza.
• Zgodność z szerszymi normami Niemieckiego Stowarzyszenia Przemysłu Motoryzacyjnego, takimi jak norma VDA 235-104.
• Najnowsze wersje obejmują dodanie nowego kodu dla zaawansowanych procesów i wyjaśnienie odniesień do odpowiednich specyfikacji technicznych.

Norma ta kładzie nacisk na stosowanie najnowszej wersji, gdyż zastępuje ona starsze rodzaje ochrony powierzchni.

Norma VW 13750 ma zastosowanie do następujących elementów:

• Ogólne rodzaje ochrony powierzchni metalowych części i podzespołów pojazdów.
• Rodzaje zabezpieczeń określa się na rysunkach i w dokumentach technicznych za pomocą znormalizowanych kodów (tj. z prefiksem „Ofl-”, oznaczającym powierzchnię).

Norma ta nie obejmuje specjalnych lub niestandardowych obróbek powierzchni, które są przedmiotem osobnych norm (np. VW TL 217 dla powłok cynkowych, VW TL 244 dla stopów cynku i niklu).

Części są klasyfikowane według stopnia narażenia na korozję (np. lekkie, średnie, duże) i przypisywane do klasy ochrony. Celem jest zapobieganie degradacji funkcjonalnej spowodowanej korozją przy jednoczesnym zachowaniu takich właściwości, jak spawalność i odporność na tarcie.

W kodowaniu ochrony powierzchni, „Ofl-” to stały prefiks, po którym następują cztery znaki. Pierwszy znak wskazuje rodzaj powłoki (np. „c” dla cynku, „r” dla cynku i niklu, „b” dla fosforanu). Po nim następują cyfry określające grubość, pasywację, uszczelnienie i dodatkowe zabiegi. Na przykład Ofl-c340 to elektrolityczna powłoka cynkowa o określonej grubości i pasywacji. Ofl-r645 to powłoka ze stopu cynku i niklu (bez chromu sześciowartościowego), która obejmuje pasywację, uszczelnienie i środek smarny, zazwyczaj zgodnie z normą VW TL 244. Preferowane kody dla elementów złącznych (np. śrub, nakrętek) są wyróżnione pogrubioną/kursywą w tabelach normy.

Podstawowe wymagania normy VW 13750 są następujące:

• Odporność na korozję: Testowana zgodnie z normą DIN EN ISO 9227 metodą neutralnej mgły solnej. Wymagania różnią się w zależności od klasy ochrony (np. brak korozji w metalu bazowym po setkach godzin).
• Części gwintowane: Bardziej rygorystyczne zasady dotyczące gwintów (odnoszące się do norm takich jak VW 11610 dotyczących tolerancji przed i po nałożeniu powłoki).
• Zgodność z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska: Unikanie substancji objętych ograniczeniami zgodnie z normą VW 91101. Preferowane są opcje niezawierające chromu sześciowartościowego.
• Dodatkowe cechy: Powłoki nie mogą pogarszać spawalności, współczynnika tarcia ani stabilności podczas przechowywania (np. 6 miesięcy bez pogorszenia jakości) zgodnie z normą VW 01129.

Norma VW 13750 zawiera odniesienia lub linki do licznych specyfikacji technicznych dotyczących szczegółowych wymagań dotyczących powłok, takich jak te wymienione poniżej:

• TL 217: Powłoki cynkowe.
• TL 244: Stopy cynku i niklu.
• TL 153: Powłoki cynkowo-żelazowe.

Norma ta jest również zgodna ze standardami VDA, co zapewnia zgodność międzybranżową.

Norma VW 13750 zapewnia niezawodną ochronę antykorozyjną elementów metalowych w trudnych warunkach panujących w pojazdach (np. w kontakcie z solą i wilgocią). Dostawcy muszą ją spełniać, aby dostarczać części markom Grupy Volkswagen. Krótko mówiąc, norma ta stanowi fundamentalną normę dla znormalizowanej, przyjaznej dla środowiska ochrony powierzchni w produkcji motoryzacyjnej, promując długowieczność i spójność w całym łańcuchu dostaw.

Normę VW 13750 uważa się za ważną z następujących powodów:

• Zapewnia długotrwałą odporność na korozję i trwałość pojazdu: Pojazdy są narażone na trudne warunki: sól drogową, wilgoć, wahania temperatury i substancje chemiczne. Korozja może prowadzić do uszkodzeń konstrukcyjnych, problemów z bezpieczeństwem (np. w hamulcach, podwoziu lub elementach złącznych) oraz kosztownych roszczeń gwarancyjnych. Norma ta klasyfikuje części według ich obciążenia korozyjnego (lekkie, średnie, duże) i przypisuje klasy ochrony z przetestowanymi poziomami odporności. Zapobiega to degradacji funkcjonalnej, wydłuża żywotność podzespołów i utrzymuje niezawodność pojazdu przez lata użytkowania.
• Standaryzuje identyfikację i komunikację w całym łańcuchu dostaw: stosuje proste, ujednolicone kody w rysunkach technicznych i dokumentacji. Zapewnia jasną i jednoznaczną specyfikację obróbki powierzchni tysięcy części metalowych (śrub, nakrętek, elementów podwozia). Dla globalnych dostawców zmniejsza liczbę błędów, błędnych interpretacji i problemów produkcyjnych, zapewniając, że wszyscy, od projektantów po wykańczaczy, posługują się tym samym językiem.
• Obowiązkowe przestrzeganie norm przez dostawców: Firmy dostarczające części muszą przestrzegać tej normy w zakresie zatwierdzania i dostawy części. Nieprzestrzeganie jej może prowadzić do odrzucenia części, opóźnień lub utraty kontraktów.
• Oprócz odporności na korozję, wspiera właściwości funkcjonalne: zachowuje spawalność, współczynniki tarcia i tolerancje gwintów. Dotyczy to również przypadków szczególnych, takich jak stale o wysokiej wytrzymałości (aby zapobiec kruchości wodorowej) oraz części gwintowanych (z zaostrzonymi normami dla gwintów).

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą VW 13750.