TPJLR.52.104 Oznaczanie emisji lotnych związków organicznych (LZO) z materiałów podłogowych do wnętrz (mikrokomora)

Norma „TPJLR.52.104 Oznaczanie emisji lotnych związków organicznych (LZO) z materiałów wykończeniowych wnętrz”, opublikowana przez Jaguar Land Rover Limited (JLR), to norma dotycząca jakości powietrza w pojazdach. Norma ta służy do określania ilości lotnych związków organicznych (LZO) i związków karbonylowych (w szczególności formaldehydu) emitowanych z materiałów wykończeniowych wnętrz pojazdów (skóry, tkanin, tworzyw sztucznych, pianki, klejów, powłok).

Do oznaczania emisji LZO z materiałów wykończeniowych wnętrza pojazdu stosuje się mikrokomorę/aspirator termiczny. Metoda ta jest bardzo podobna do normy „ISO 12219-3 Powietrze wewnątrz pojazdów drogowych – Część 3: Metoda przesiewowa do oznaczania lotnych związków organicznych emitowanych z części i materiałów wnętrza pojazdu – Metoda mikrokomory” i jest stosowana przez wiele laboratoriów.

Podczas przeprowadzania tego testu,

• Z materiałów wyposażenia wnętrza (np. wykończenia deski rozdzielczej, tkaniny siedzeń, podsufitki, panele drzwiowe, dywaniki, pianki, kleje) wycina się małe, reprezentatywne próbki (zwykle o powierzchni kilku cm²).
• Próbki umieszczane są w małych mikrokomorach (zwykle w mikrokomorach umieszcza się fragmenty o objętości 44 cm3 lub 114 cm3).
• Komory są podgrzewane do kontrolowanej temperatury (zwykle 65 stopni) przez określony czas przy kontrolowanym przepływie powietrza.
• Uwolnione lotne związki organiczne są wychwytywane czystym powietrzem/azotem i zbierane w rurkach sorpcyjnych (zazwyczaj Tenax TA lub równoważnych).
• Probówki poddaje się desorpcji termicznej, a następnie analizie metodą chromatografii gazowej połączonej ze spektrometrią mas (GC-MS).
• Wyniki podaje się zazwyczaj w postaci wskaźników emisji w μg/g (mikrogramach/gram materiału).
• Można również wychwytywać związki karbonylowe (takie jak formaldehyd).

Celem tej metody jest kontrola zapachu nowego samochodu wewnątrz pojazdu i ograniczenie uwalniania lotnych związków organicznych/formaldehydu, które są szkodliwe dla zdrowia pasażerów.

W nowoczesnych samochodach jakość materiałów wykończeniowych nie jest już tylko kwestią estetyki, ale także zdrowia i komfortu. Jaguar Land Rover potwierdza swoją obietnicę niskiej emisji spalin i czystego powietrza we wnętrzu, szczególnie w pojazdach luksusowych, wprowadzając ten standard.

Zakres i stosowalność niniejszej normy są następujące:

• Dotyczy to materiałów wykończeniowych i podzespołów wewnętrznych wykonanych z materiałów niemetalowych.
• Obejmuje to tworzywa sztuczne, elastomery, tekstylia, skóry, tkaniny powlekane, pianki, kleje, uszczelniacze, farby/powłoki i podobne materiały.
• Jest on wykorzystywany w procesie projektowania i produkcji pojazdów, zarówno w celu zatwierdzenia dostawców materiałów, jak i wewnętrznej kontroli jakości.
• Zazwyczaj jest używany w połączeniu z innymi funkcjami JLR, takimi jak:
• TPJLR.52.095 / TPJLR.52.112 (metody oznaczania lotnych związków organicznych (LZO) w małych workach)
• TPJLR.52.458 (ocena zapachu)

Tę metodę preferuje się z następujących powodów:

• Badania w mikrokomorach są szybkie (zajmują godziny, a nie dni/tygodnie w przypadku komór o pojemności 1 m³ lub testów całego pojazdu).
• Umożliwia wysoce efektywną kontrolę setek partii materiałów/dostawców.
• Wykazuje bardzo dobrą korelację z metodami wykorzystującymi większe komory (normy ISO 12219-4, VDA 276) oraz z emisjami całego pojazdu (normy ISO 12219-1).
• W segmencie premium/luksusowym, gdzie postrzeganie kabiny o niskiej emisji i czystości jest silnym argumentem sprzedażowym, pomaga to spełnić oczekiwania związane ze zdrowiem.

Norma TPJLR.52.104 jest bardzo podobna do następujących norm:

• ISO 12219-3 Powietrze wewnątrz pojazdów drogowych – Część 3: Metoda przesiewowa do oznaczania lotnych związków organicznych emitowanych z części i materiałów wnętrza pojazdów – Metoda komory mikroskalowej
• ASTM D7706 Standardowa praktyka szybkiego badania emisji lotnych związków organicznych (LZO) z produktów przy użyciu komór mikroskalowych.
• GMW17082 Oznaczanie lotnych i półlotnych związków organicznych w materiałach samochodowych przy użyciu komory mikroskalowej.
• Renault Nissan RNES B 20116 Oznaczanie emisji lotnych związków organicznych

Tymczasem norma ta różni się od normy „ISO 12219-2 Powietrze wewnątrz pojazdów drogowych – Część 2: Metoda przesiewowa do oznaczania lotnych związków organicznych emitowanych z części i materiałów wnętrza pojazdów – Metoda workowa” lub od normy dotyczącej bezpośredniej desorpcji termicznej (norma VDA 278).

Szczególnie w ostatnich latach, wraz ze wzrostem świadomości konsumentów na temat jakości powietrza w pomieszczeniach i rosnącą presją regulacyjną w różnych krajach, producenci oryginalnego wyposażenia, tacy jak JLR, stosują rygorystyczne limity emisji materiałów, aby wyróżnić swoje pojazdy. Wnętrza o niskiej zawartości lotnych związków organicznych (LZO) zmniejszają ryzyko podrażnień oczu, nosa i gardła, bólów głowy oraz długotrwałego narażenia na substancje takie jak benzen, toluen i formaldehyd.

Krótko mówiąc, norma TPJLR.52.104 stanowi wyraz technicznego zaangażowania JLR w projektowanie czystszych, zdrowszych i przyjemniejszych kabin pojazdów.

Celem standardowej metody badawczej TPJLR.52.104 jest ilościowe oznaczanie emisji lotnych związków organicznych (LZO) i karbonyli z materiałów tapicerskich stosowanych we wnętrzach pojazdów. Zakres tych badań obejmuje szeroką gamę materiałów powszechnie spotykanych we wnętrzach pojazdów. Na przykład tekstylia powlekane i niepowlekane, skórę i wyroby skórzane, materiały polimerowe (tworzywa sztuczne i elastomery), kompozyty i pianki oraz warstwy funkcjonalne i biomateriały.

Lotne związki organiczne (LZO) to substancje chemiczne, które łatwo odparowują do powietrza w temperaturze pokojowej. W pojazdach mogą pochodzić z klejów, tworzyw sztucznych, powłok, tekstyliów i innych komponentów. Wysokie poziomy LZO mogą powodować nieprzyjemne zapachy, podrażnienia lub dyskomfort, a także problemy zdrowotne u osób wrażliwych. Producenci samochodów ustalają limity LZO, aby zapewnić komfortowe i bezpieczne warunki w kabinach, szczególnie w pojazdach klasy premium i luksusowych. Norma TPJLR.52.104 jest jednym ze znormalizowanych sposobów oceny zgodności z tymi wymaganiami. Norma ISO 12219-3 jest powszechnie akceptowaną międzynarodową metodą kontroli emisji LZO, a norma TPJLR.52.104 jest wersją przeznaczoną dla producentów oryginalnego wyposażenia (OEM) dostosowaną do wewnętrznych wymagań JLR.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, oferując im zaawansowane usługi badawcze oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „TPJLR.52.104 Oznaczanie emisji lotnych związków organicznych (LZO) z wewnętrznych wykładzin podłogowych (mikrokomora)”.