Hyundai Kia MS300-34 Standardowa metoda testowa - dywan

Norma „Hyundai Kia MS300-34 Standard test method - Carpet” opracowana przez Hyundai-Kia Motors Company, najstarszą firmę produkującą pojazdy mechaniczne w Korei, opisuje standardowe metody testowania dywaników samochodowych. Wymagane w tej normie elementy testów muszą być zgodne ze specyfikacją podaną w tabeli zawartej w normie. Jeżeli wymagane są inne elementy i warunki badań niż określone w niniejszej normie, muszą one zostać uzgodnione przez strony odpowiedzialne.

Ogólne warunki testu określa się następująco:

• Standardowe warunki w laboratorium powinny wynosić temperaturę 23 stopnie plus/minus 2 stopnie i wilgotność względną 50 procent plus/minus 5 procent.
• Próbkę do badań należy przechowywać w standardowych warunkach laboratoryjnych przez co najmniej 24 godziny przed wykonaniem badania.
• Każdy test wykonuje się na 7 próbkach, a z 5 wartości wyciąga się średnią arytmetyczną, wyłączając wartość najwyższą i najniższą.
• Próbki dywanu należy pobierać co najmniej 50 mm od krawędzi oraz z losowych miejsc, w których nici osnowy różnią się od nici wypełnienia.
• Rodzaje i kształty próbek przedstawiono w tabeli.
• Wyniki testów należy podać zgodnie z tabelą. Jeżeli wyniki badań podawane są w liczbach, należy je zaokrąglić zgodnie z normami KS Q 5002 i KS A 325-2.
• Wyniki testów wyrażone w liczbach należy zaokrąglić zgodnie z normami ISO 5479, ISO 2584, ISO 2602, ISO 3301, ISO 3534-1-3 i ISO 8258.

Metody badań określone w niniejszej normie obejmują:

• Badanie wyglądu: Podczas badania próbkę dywanu umieszcza się w sprzęcie zapewniającym światło dzienne lub jego odpowiedniku (unikając bezpośredniego światła słonecznego), tak aby kierunek włosia był taki sam, jak w próbce standardowej. Porównuje się go ze standardową próbką odcienia koloru w siedmiu punktach. Stań w odległości około 1 metra od dywanu. Dywan jest sprawdzany wizualnie pod kątem uszkodzeń. Za główne wady dywanu uważa się: utratę włosia, smugi, chropowate ślady, pęknięcia, przecięcia wełny, wgniecenia, wadliwe podłoże, złamane wypustki, zabrudzenia, plamy i tym podobne.
• Badanie grubości: Podczas badania płytę delikatnie umieszcza się nad próbką. Odczekaj około 5 sekund, a następnie odczytaj wskaźnik z dokładnością do 0,01 mm. Test należy wykonać w pięciu punktach. Z wyników pięciu testów obliczana jest średnia arytmetyczna.
• Badanie długości włosia: Podczas badania dłutem włosie jest trzymane prostopadle do podłoża. Długość włosia mierzona jest od górnej krawędzi tkaniny podłoża do końca włosia z dokładnością do 0,5 mm. Podczas wykonywania testu pętelkowego, runo jest podnoszone pionowo w kierunku tkaniny podłoża za pomocą centralnego haka. Długość włosia mierzona jest od górnej krawędzi materiału podłoża do górnej krawędzi pętelki włosia z dokładnością do 0,5 mm. Test ten przeprowadza się w 10 miejscach, a następnie oblicza się średnią arytmetyczną. Podnosi się go powoli, aby zapobiec jakiemukolwiek wydłużeniu pala w trakcie testu.
• Test wagowy: Podczas testu używana jest szafa sterownicza z cyrkulacją powietrza. Próbkę umieszcza się w piecu o temperaturze 2 stopni plus/minus 105 stopnie na 2 godziny. Po wyjęciu z pieca próbkę przenosi się do eksykatorów w temperaturze pokojowej i tam przechowuje. Gdy temperatura eksykatora spadnie do temperatury pokojowej, próbkę waży się przy użyciu wagi.
• Badanie wytrzymałości na rozciąganie i wydłużenie: Do badań używa się maszyny do badania wytrzymałości na rozciąganie lub podobnego urządzenia. Rysy wykonuje się w środku próbek w odległości 100 mm od siebie. Próbkę umieszcza się w maszynie wytrzymałościowej w odległości 150 mm między uchwytami, a następnie przykłada się napięcie z szybkością 200 mm na minutę. Wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie oblicza się na podstawie maksymalnego obciążenia. Za wynik przyjmuje się średnią z trzech próbek dla kierunku podłużnego i poprzecznego. Jeżeli przerwa wystąpi w innym miejscu niż pomiędzy zaznaczonymi punktami, pomiar zostaje anulowany i przeprowadzany ponownie, przy użyciu takiej samej liczby nowych próbek, ile próbek zostało odrzuconych.
• Badanie wytrzymałości na rozdarcie: Podczas przeprowadzania badania próbkę umieszcza się w maszynie wytrzymałościowej, a obie strony wycięcia zaciska się w odpowiednich uchwytach w odległości 100 mm od siebie. Obciążenie przykłada się z szybkością 200 mm/min w kierunku równoległym do karbu. Jako wynik przyjmuje się średnią z trzech próbek lub maksymalnie z trzech w kierunku podłużnym i poprzecznym.
• Badanie wytrzymałości na wyciąganie przędzy runowej: Podczas badania włos dywanu umieszczony na uchwycie dywanu jest chwytany przez uchwyt wyciągowy. Zastosowano naprężenie o wartości 200 mm na minutę i znaleziono maksymalne obciążenie.
• Badanie sprężystości ściskanej: Podczas przeprowadzania badania do próbki przykładane jest obciążenie początkowe o wartości 7 gf/cm2 i mierzona jest grubość. Zastosowano obciążenie o wartości 200 gf/cm2 i utrzymano je przez 1 minutę, po czym zmierzono grubość. Po zdjęciu obciążenia pozostawia się je na 1 minutę. Grubość mierzona jest przy takim samym obciążeniu, jakie było obciążenie początkowe. Elastyczność ściskającą oblicza się przy użyciu podanego wzoru. Za wynik przyjmuje się średnią z pięciu próbek.
• Badanie ścieralności: Podczas badania próbkę umieszcza się w maszynie wytrzymałościowej. Koło obraca się z określoną prędkością 70 obr./min i obciążeniem 1.000 g. Zużycie porównuje się ze standardowymi próbkami lub ocenia według tabeli.
• Badanie skurczu po zanurzeniu w wodzie: Podczas badania próbkę zanurza się w wodzie o temperaturze pokojowej na 1 godzinę. Po wyjęciu próbkę poddaje się ponownemu odczytowi w celu usunięcia zmarszczek i pozostawia do wyschnięcia na co najmniej 48 godzin. Mierzy się odległość między liniami poprowadzonymi w kierunku podłużnym i poprzecznym, a następnie oblicza się średnią odległość. Skurcz spowodowany zanurzeniem w wodzie oblicza się przy użyciu podanego wzoru.
• Test trwałości kolorów podczas prania: Podczas przeprowadzania testu niebarwione kawałki tkaniny o tej samej wielkości co próbka są przyklejane do siebie po obu stronach próbki i wykonywana jest próbka warstwowa. Próbkę warstwową zanurza się w zlewce zawierającej roztwór czyszczący w temperaturze 60 stopni plus/minus 2 stopnie i miesza szklaną bagietką przez 10 minut. Po wyjęciu próbki i ściereczki ze zlewki, należy ją dokładnie wypłukać i zawinąć w białą ściereczkę. Suszy się go poprzez wyciskanie w temperaturze 70–75 stopni. Próbkę bada się pod kątem odbarwień i zaplamień niebarwionej tkaniny. Ocenę przeprowadza się według tabeli.
• Test trwałości kolorów przy pocieraniu suchą szmatką: Podczas testu but do pocierania przykryty jest niebarwioną szmatką. Na powierzchni próbki wykonano 100 cykli dwukrotnego pocierania w określonych warunkach. Na podstawie tabeli ocenia się stopień przebarwienia.
• Test odporności na blaknięcie: Podczas testu zaciśnij próbkę w uchwycie i wyświetl ją na mierniku odporności na blaknięcie przez określoną liczbę godzin. Próbka naświetlona jest porównywana z próbką nienaświetloną. Stopień zmiany koloru ocenia się na podstawie skali szarości służącej do określania zmiany koloru. Materiał nośny jest badany pod kątem stwardnienia, przebarwień i innych wad.
• Test starzenia termicznego: Podczas testu próbka jest podgrzewana w piecu w temperaturze 168 stopni przez 80 godzin. Po wyjęciu pozostawia się do ostygnięcia w temperaturze pokojowej, w zależności od warunków atmosferycznych. Tylną stronę wygina się na zewnątrz i bada próbkę pod kątem pęknięć. Jeżeli podkład jest klejący, należy go zgiąć tylną stroną do wewnątrz i sprawdzić, czy nie jest klejący.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście usługi testowe świadczone są również przedsiębiorstwom zgodnie z normą „Hyundai Kia MS300-34 Standard Test Method - Carpet”.