EN 589 Paliwa samochodowe – LPG – Wymagania i metody badań

Europejska norma „EN 589 Paliwa samochodowe – LPG – Wymagania i metody badań” opisuje wymagania i metody badań sprzedawanego i dostarczanego samochodowego LPG (gazu płynnego).

LPG definiuje się jako niskociśnieniowy gaz skroplony składający się z jednego lub większej liczby lekkich węglowodorów, głównie propanu, propenu, butanu, izomerów butanu, butenów ze śladami innych gazów węglowodorowych.

Norma ma zastosowanie do samochodowego LPG stosowanego w pojazdach z silnikami LPG przeznaczonymi do pracy na samochodowym LPG.

Zwrócono uwagę na ryzyko pożaru i wybuchu podczas pracy z LPG oraz na zagrożenie zdrowia spowodowane wdychaniem nadmiernych ilości LPG.

LPG to wysoce lotna ciecz węglowodorowa, zwykle przechowywana pod ciśnieniem. W przypadku uwolnienia ciśnienia powstają duże ilości gazu, tworząc palne mieszaniny z powietrzem w zakresie od około 2 procent (V/V) do 10 procent (V/V).

Niniejsza norma europejska obejmuje pobieranie próbek, obsługę i badanie LPG. Źródłami zapłonu LPG są otwarty ogień, niezabezpieczony sprzęt elektryczny, zagrożenia elektrostatyczne i podobne zagrożenia. Dodatkowo ciekły LPG może powodować oparzenia od zimna skóry. LPG jest cięższy od powietrza i gromadzi się w przestrzeniach. Wdychanie dużych stężeń LPG stwarza ryzyko uduszenia.

Do celów niniejszej normy, skroplony gaz ropopochodny (LPG) oznacza gaz ropopochodny składający się głównie z gazów propanowych i butanowych, z niewielkimi ilościami propenu, butenów i pentanów/pentenów, który może być przechowywany lub przetwarzany w fazie ciekłej w warunkach umiarkowanym ciśnieniu i temperaturze otoczenia.

Próbki LPG do badań należy pobierać w sposób opisany w „BS EN ISO 4257 Metody badań ropy naftowej i produktów – Gazy płynne – Metoda pobierania próbek” lub zgodnie z wymaganiami norm krajowych lub przepisami ustawowymi dotyczącymi pobierania próbek samochodowego LPG. Wymagania krajowe powinny być szczegółowo określone lub wymienione w załączniku krajowym do niniejszej normy.

Biorąc pod uwagę czułość niektórych metod badawczych, o których mowa w niniejszej normie, należy zachować szczególną ostrożność w celu przestrzegania wszelkich wytycznych dotyczących pojemników do pobierania próbek zawartych w niniejszej normie. Ważne jest szczegółowe przestrzeganie procedury pobierania próbek, aby uniknąć strat spowodowanych parowaniem. Przed pobraniem próbki z węża dystrybutora należy przepompować lub zawrócić 20 l produktu w celu uzyskania reprezentatywnej próbki.

Informacje i rozmiary etykiet, które muszą być umieszczone na pompach dystrybucyjnych i dyszach stosowanych w dystrybucji samochodowego LPG, muszą być zgodne z normą „EN 16942 Paliwa – Określanie kompatybilności pojazdu – Wyrażenie graficzne dla informacji dla konsumenta”.

W tej normie wymagania i metody badań opisano w następujący sposób:

• Ogólne: Podczas badania metodami badawczymi wymienionymi w tabeli zawartej w normie, samochodowe paliwo LPG musi spełniać wymagania ograniczające określone w tej tabeli. Aby umożliwić określenie krajowych limitów sezonowych dla każdego okresu roku w zakresie minimalnego ciśnienia pary, podaje się pięć klas: A, B, C, D i E. W załączniku do tej normy każdy kraj musi wskazać, jakie klasy przyjął, aby osiągnąć minimalne ciśnienie pary wynoszące 150 kPa (nadciśnienie) przez cały rok i szczegółowo określić zakres dat, dla którego wybrana klasa obowiązuje. Gazy skroplone do celów motoryzacyjnych muszą być wolne od wszelkich zanieczyszczeń lub substancji zanieczyszczających, które mogłyby spowodować, że paliwo nie będzie dopuszczalne do stosowania w odpowiednich silnikach.
• Zawartość wody: Gazy skroplone do celów motoryzacyjnych nie powinny zawierać wolnej wody o temperaturze 0 stopni i pary nasyconej podczas kontroli wzrokowej. W przypadku mieszanin bogatych w propan, zawierających co najmniej 60 procent m/m propanu, zgodność z normą EN ISO 13758 w równym stopniu spełnia ten wymóg. Dopuszczalne jest dodanie do celów operacyjnych maksymalnie 2 000 mg/kg metanolu. Nie należy dodawać żadnego innego środka przeciw zamarzaniu.
• Zapach: Podczas badania zgodnie z procedurą opisaną w załączniku do normy zapach gazu musi być charakterystyczny (tj. wyraźny i nieprzyjemny) i wykrywalny przy stężeniu w powietrzu wynoszącym 20 procent dolnej granicy palności (załącznik A). ). Ponieważ nieprzyjemność jest kwestią subiektywną, zapach powinien być ostrzeżeniem i zaproszeniem użytkownika do poszukiwania nieszczelności. Lub badanie zapachu, można zastosować alternatywne metody badań, jeżeli te metody wykrywania wykażą zdolność do pomiaru zapachu lub odpowiedniego parametru co najmniej równą metodzie badawczej opisanej w dodatku A. Takie alternatywne procedury powinny być szczegółowo opisane lub wymienione w załączniku do niniejszej normy.
• Gęstość: Jeżeli wymagany jest raport gęstości, należy przestrzegać norm EN ISO 3993 lub EN ISO 8973. Wszystkie metody badawcze, o których mowa w niniejszej normie, zawierają oświadczenie dotyczące czułości. W przypadku braku porozumienia stosowane są procedury rozstrzygania sporu i interpretacji wyników w oparciu o czułość metody badawczej opisaną w normie EN ISO 4259-2. W przypadku sporów dotyczących pozostałości po odparowaniu stosuje się normy EN 15470 lub EN 15471. W przypadku sporów dotyczących prężności pary stosuje się normę EN ISO 4256. W przypadku rozbieżności co do całkowitej zawartości dienu i propanu, stosuje się normę EN 27941. W przypadku rozbieżności co do całkowitej zawartości siarki stosuje się normę prEN 17178.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „EN 589 Paliwa samochodowe – LPG – Wymagania i metody badań”, z przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.