PSA D41 1029 Właściwości wytrzymałościowe tekstyliów, tekstyliów powlekanych i skór

Norma „PSA D41 1029 Właściwości trakcyjne tekstyliów, tekstyliów powlekanych i skór”, opracowana przez francuskiego producenta samochodów PSA Group, obecnie część Stellantis, opisuje metodę określania właściwości rozciągających tekstyliów, tekstyliów powlekanych i skór.

Dotyczy to tkanin tkanych, dzianin, materiałów tekstylnych z włókien oraz podobnie powlekanych lub impregnowanych wyrobów gumowych lub plastikowych (np. skóry), które nie są bardzo podatne na odkształcanie.

Niniejsza norma ma również zastosowanie do materiałów kompozytowych składających się z jednego lub więcej elementów tekstylnych i warstwy technicznej. Nie ma ona jednak zastosowania do materiałów podatnych na znaczne odkształcanie, takich jak dzianiny nietermoutwardzalne. Produkty mogą być stosowane w warunkach suchych i mokrych.

Metodę tę stosuje się dla sił rozciągających o wartości co najmniej 50 N; siły rozciągające mniejsze niż 50 N mierzy się zgodnie z metodą opisaną w normie PSA D45 1124.

Podczas badania probówka jest poddawana działaniu siły, która może trwać aż do jej pęknięcia. Pomiaru dokonuje się za pomocą urządzenia, które wskazuje zarówno przyłożoną siłę, jak i wydłużenie probówki.

Do badań wykorzystuje się dynamometr spełniający następujące warunki:

• Urządzenie rejestrujące obciążenia i wydłużenia krzywych.
• Czujnik obciążenia odpowiedni do zakresu pomiarowego testowanych materiałów.
• Prędkość ruchu szczęk wynosi 100 mm/min plus 10 mm/min lub inna prędkość określona w normach.
• Końcówka zapobiegająca ześlizgiwaniu się probówki, której dokręcenie nie wymaga wstępnego obciążenia probówki (np. końcówka nakręcana i radełkowana) (szerokość końcówek powinna być tej samej jakości, co szerokość probówki).

W badaniach wykorzystuje się także następujący sprzęt:

• Pomieszczenie klimatyzowane: temperatura 23 stopni Celsjusza plus/minus 2 stopnie Celsjusza i wilgotność względna 50% plus/minus 7%.
• Maszyna tnąca: taka jak nożyczki bez nacięć lub dziurkacz.
• Elastyczna stalowa linijka: precyzja do pół milimetra.
• Woda destylowana
• Środek zwilżający: Na przykład, 95% alkohol etylowy.

Próbki testowe muszą być reprezentatywne dla charakteryzowanej skali. Aby zapewnić tę reprezentatywność, konieczne jest określenie podstawowych cech badanej populacji. Kryteria doboru próbek testowych powinny zostać określone w raporcie z badań zgodnie z normą PSA A10 0156. W razie wątpliwości dotyczących pobierania próbek należy skontaktować się z Działem PSA.

Przygotowując próbki tekstyliów i materiałów kompozytowych,

• Cięcie należy wykonać w taki sposób, aby znajdowało się w odległości co najmniej 150 mm od krawędzi i końców oraz w odległości mniejszej niż 3 metry od sekcji głównej lub końcowej.
• W probówkach podłużnych dłuższy bok probówki jest równoległy do ​​krawędzi rolki (paska krawędziowego).
• W probówkach poprzecznych większa wschodnia krawędź jest prostopadła do krawędzi.
• W probówkach prostokątnych większa wschodnia krawędź jest umieszczona pod kątem 45 stopni do krawędzi, a w probówkach lewokątnych większa wschodnia krawędź jest umieszczona pod kątem 135 stopni do krawędzi.

Podczas przygotowywania próbek skóry, proces cięcia odbywa się w zakładzie krojczym określonym w normach.

Probówki powinny mieć wymiary 300 mm plus/minus 5 mm x 50 mm plus/minus 1 mm. Do pasków, wątków lub łańcuszków i tkanin kompozytowych należy używać probówek o wymiarach 300 mm plus/minus 5 mm x 60 mm, a następnie dopasować je do wymiarów docelowych poprzez strzępienie końcówek.

Wymiary materiałów w kształcie pasków: W przypadku materiałów o szerokości mniejszej niż 50 mm probówki pobiera się wzdłuż i przenosi do pozycji dostarczania wzdłuż szerokości materiału.

Jako próbkę pobiera się pięć probówek w każdym kierunku.

Wymagania dotyczące kondycjonowania są następujące:

• Testy na sucho: W przypadku tekstyliów powlekanych i wyrobów tekstylnych, probówki muszą być pakowane w komorze kondycjonowanej przez co najmniej 24 godziny. W przypadku skóry czas pakowania wynosi co najmniej 72 godziny.
• Testy na mokro: Testy rozciągania można również przeprowadzać na mokro, zgodnie z normami. Probówki zanurza się w kąpieli z wodą destylowaną o temperaturze 23 stopni +/- 2 stopni Celsjusza i masie około 20-krotności masy probówki na 2 godziny +/- 5 minut. Jeśli zwilżenie materiału jest utrudnione, stosuje się wodny roztwór zawierający 1% surfaktantu, taki jak 95% alkohol etylowy. Bezpośrednio przed testem rozciągania probówki wyjmuje się z roztworu i przeciera między dwiema warstwami bibuły lub arkuszy papieru. Po odsączeniu wody z każdej probówki należy odczekać co najmniej 2 minuty przed wykonaniem testu.

Podanie wyników:

• Wytrzymałość na pękanie: Wytrzymałość na pękanie wyraża się w niutonach. Wytrzymałość na pękanie wyznacza się dla każdej probówki. Dla każdej partii 5 probówek oblicza się średnią arytmetyczną tych wyznaczonych wartości. W przypadku materiału kompozytowego oblicza się średnią arytmetyczną obciążeń niszczących każdego elementu.
• Wydłużenie przy zerwaniu: Wydłużenie przy zerwaniu wyraża się jako procent długości początkowej. Wydłużenie przy zerwaniu wyznacza się dla każdej probówki. Dla każdej partii 5 probówek oblicza się średnią arytmetyczną tych wyznaczonych wartości. W przypadku materiału kompozytowego oblicza się średnią arytmetyczną wydłużeń odpowiadających różnym rozdarciom każdego elementu.
• Wydłużenie pod obciążeniem pieca: Wydłużenie pod obciążeniem pieca jest wyrażone jako procent długości początkowej. To obciążenie pieca jest określone w dokumentacji producenta. Wydłużenie pod obciążeniem pieca jest wyznaczane dla każdej probówki. Następnie oblicza się średnią arytmetyczną z tych wyznaczonych wartości dla każdej partii 5 probówek.

Krótko mówiąc, norma PSA D41 1029 definiuje metodę badawczą służącą do określania właściwości rozciągających (wytrzymałości na rozciąganie/siła zrywająca i wydłużenie przy zerwaniu) materiałów włókienniczych (tkanin), materiałów włókienniczych powlekanych i skór stosowanych głównie we wnętrzach samochodowych (takich jak siedzenia, panele drzwiowe, podsufitki i tapicerka).

Opisana metoda mierzy, jaką siłę materiał może wytrzymać przy rozciąganiu, zanim pęknie, oraz jak bardzo może się rozciągnąć, zanim ulegnie zniszczeniu. W ten sposób mierzy się materiały wykończeniowe wnętrz.

• Gwarantuje wytrzymałość wystarczającą do codziennego użytku i długoterminową trwałość.
• Zapewnia to odporność na rozdarcia i odkształcenia spowodowane kolizjami lub normalnym zużyciem.
• Spełnia wymagania bezpieczeństwa i jakości stawiane zastosowaniom motoryzacyjnym.

Typowe kluczowe cechy, które zidentyfikowano, są następujące:

• Maksymalna siła rozciągająca (w niutonach)
• Wydłużenie przy zerwaniu (w procentach)
• Czasami moduł lub inne charakterystyki naprężenia i odkształcenia

Badania przeprowadza się zazwyczaj na tkaninach zarówno w kierunku osnowy (wzdłużnym), jak i wątku (poprzecznym), zwykle po kondycjonowaniu lub starzeniu (narażeniu na działanie ciepła, wilgoci, światła).

Nasza organizacja, z kompetentnym i doświadczonym zespołem, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą PSA D41 1029.