KIA MS220-90 Jakość części zewnętrznych wykonanych z materiału termoplastycznego poliolefinowego

Norma „KIA MS220-90 Jakość części zewnętrznych wykonanych z termoplastycznego poliolefinu”, opracowana przez Hyundai-Kia Motors Corporation, najstarszego producenta pojazdów mechanicznych w Korei, opisuje procedurę określania jakości części zewnętrznych pojazdów wykonanych z przetworzonego termoplastycznego poliolefinu (TPO) uzyskanego w przyjaznym dla środowiska procesie recyklingu.

Przyjazny dla środowiska proces recyklingu odnosi się do całego procesu wytwarzania materiałów pochodzących z recyklingu części samochodowych zbieranych w zamkniętym systemie recyklingu firm motoryzacyjnych Hyundai i Kia. Definicje dopuszczalnych do recyklingu odpadów samochodowych znajdują się w tabeli zawartej w normie. Proces ten polega na kruszeniu, usuwaniu powłoki malarskiej, czyszczeniu i utwardzaniu, przywracając jej pierwotne właściwości bez dodatkowego zanieczyszczania środowiska.

Części zewnętrzne wykonane z termoplastycznego poliolefinu stosuje się w częściach zewnętrznych zgodnie z tabelą zatytułowaną „Zastosowanie i oznaczenia” podaną w normie:

• Typ A: osłona zderzaka A/S, osłona zderzaka BHMC/DYK/HMI, osłona dolna, osłona koła
• Typ B: Osłona koła
• Typ C: Listwa zderzaka, kratka zderzaka
• Typ D: Listwa progowa
• Typ E: Błotnik
• Typ F: Osłona koła
• Typ G: Osłona koła

Ogólne wymagania zawarte w niniejszej normie opisano następująco:

• Części wykorzystujące ten materiał muszą spełniać wszystkie wymagania odpowiedniej normy dotyczącej wydajności zespołu.
• Nie należy w niewłaściwy sposób zmieniać składu chemicznego i warunków przetwarzania, które mogą mieć wpływ na jakość części.
• Przed zmianą składu chemicznego materiału należy obowiązkowo skonsultować się z działem materiałów i kontroli jakości.
• Finalne części wykonane z tego materiału muszą być wolne od wad, nierównomiernego połysku, przypaleń, odkształceń, srebrnych smug, pęknięć, nierównomiernego koloru, smug, linii spawania, wgłębień i innych wad.

Materiał ten bada się metodami określonymi w normie i musi spełniać warunki podane w tabeli.

Ogólnie rzecz biorąc, standardowe warunki laboratoryjne do przeprowadzania testów wynoszą 23 stopnie plus/minus 2 stopnie temperatury i 50 procent plus/minus 5 procent wilgotności względnej. Badania próbek przeprowadza się bezpośrednio po okresie kondycjonowania trwającym co najmniej 48 godziny w standardowych warunkach określonych powyżej, co najmniej 24 godzin po uformowaniu.

W przypadku wskaźnika płynięcia stosuje się następujące normy:

• „ISO 1133 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie wskaźnika masowego płynięcia (MFR) i wskaźnika objętościowego płynięcia (MVR) tworzyw termoplastycznych”.
• „ASTM D1238-10 Standardowa metoda badania szybkości płynięcia tworzyw termoplastycznych metodą plastometrii wytłaczania”.

W przypadku ciężaru właściwego stosuje się następujące normy:

• „ISO 1183-1 Tworzywa sztuczne – Metody oznaczania gęstości tworzyw sztucznych niekomórkowych – Część 1: Metoda zanurzeniowa, metoda piknometru cieczowego i metoda miareczkowania”.
• „ASTM D1505-18 Standardowa metoda badania gęstości tworzyw sztucznych oparta na gradiencie gęstości”.

W przypadku wytrzymałości na rozciąganie i wydłużenia stosuje się następujące normy:

• „ISO 527-1 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie właściwości wytrzymałościowych na rozciąganie”.

W przypadku danego typu próbki obowiązują następujące standardy:

• „ISO 3167 Tworzywa sztuczne – Wielofunkcyjne próbki do badań” (typ próbki Typ A, prędkość badania 50 mm/min).
• „ASTM D638-14 Standardowa metoda badania właściwości rozciągających tworzyw sztucznych” (typ próbki: Typ 1, prędkość badania: 50 mm/min).

W przypadku wytrzymałości na zginanie i modułu sprężystości stosuje się następujące normy:

• „ISO 178 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie właściwości zginających” (wymiary próbki 80,0 × 10,0 × 4,0 mm, rozpiętość 64 mm, prędkość badania: 2 mm/min).
• „ASTM D 790 Standardowe metody badań właściwości zginania tworzyw sztucznych i materiałów elektroizolacyjnych wzmacnianych i niewzmocnionych” (wymiary próbki 127,0 × 12,7 × 6,4 mm, prędkość badania: 30 mm/min).

Odporność na uderzenia metodą Izoda spełnia następujące normy:

• „ISO 180 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie udarności metodą Izoda” (typ próbki Typ A, wymiary próbki 80 × 10 × 4,0 mm (z karbem), siła młotka 2,94 J).
• „ASTM D256-23 Standardowe metody badań służące do określania odporności tworzyw sztucznych na uderzenie wahadłem Izoda” (wymiary próbki 63,5 × 12,7 × 6,4 mm (z karbem), siła młotka 2,94 J).

W przypadku temperatury odkształcenia cieplnego obowiązują następujące normy:

• „ISO 75-1 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie temperatury ugięcia pod obciążeniem” wielkość próbki 80 × 10 × 4,0 mm, metoda płaska, obciążenie rozciągające: 0,45 MPa)”.
• „ASTM D648-06 Standardowa metoda badania temperatury ugięcia tworzyw sztucznych pod obciążeniem zginającym w położeniu osiowym”, wymiary próbki 127 × 12,7 × 6,4 mm, obciążenie rozciągające 0,45 MPa”.

W przypadku twardości Shore'a stosuje się następujące normy:

• „ASTM D2240-15 Standardowa metoda badania właściwości gumy – Twardość durometryczna”.
• „ISO 868 Tworzywa sztuczne i ebonit – Oznaczanie twardości metodą wciskania za pomocą durometru (twardość Shore’a)”

Przy badaniu odporności na warunki atmosferyczne stosuje się następującą normę:

• „KIA MS210-06 Części z tworzyw sztucznych formowanych – zastosowanie na zewnątrz”.

W przypadku badania odporności na uderzenia stosuje się następującą normę:

• „KIA MS 210-06 Części z tworzyw sztucznych formowanych wtryskowo – do użytku na zewnątrz”

W przypadku spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera (FT-IR) stosuje się następującą normę :

• Spektroskopia FTIR: całkowite osłabione odbicie, zakres pomiarowy 4.000 ~ 650 cm-1, liczba skanowań 32-krotna).

W przypadku analizatora termograwimetrycznego (TGA) obowiązują następujące normy:

• „ISO 11358 Tworzywa sztuczne – Termograwimetria (TG) polimerów”.
• „ASTM E1131-08 Standardowa metoda badania składu metodą termograwimetrii” (szybkość nagrzewania 20 stopni/min, zakres temperatur od temperatury pokojowej do 850 stopni).

W przypadku różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC) stosuje się następujące normy:

• „ISO 11357 Tworzywa sztuczne – Różnicowa kalorymetria skaningowa (DSC)”
• „ASTM D3418-21 Standardowa metoda badania temperatur przejścia i entalpii topnienia i krystalizacji polimerów metodą różnicowej kalorymetrii skaningowej” (szybkość nagrzewania i chłodzenia 20 stopni/min).

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „KIA MS220-90 Jakość części zewnętrznych wykonanych z termoplastycznego materiału poliolefinowego”.