Renault D47 1100 Starzenie gumy w ozonowanym powietrzu

Norma „Renault D47 1100 Starzenie się gumy w ozonowanym powietrzu” opracowana przez francuską firmę samochodową Renault opisuje procedurę oceny odporności mieszanek na bazie gumy i części wytworzonych z tych mieszanek na starzenie w atmosferze obciążonej ozonem.

Metoda badania polega na zarejestrowaniu wyglądu próbek po określonym czasie, które poddawane są ciągłemu odkształcaniu w atmosferze o określonym stężeniu ozonu.

Głównym sprzętem używanym w tych testach jest:

• Komora ozonowa, która musi spełniać wymagania normy NF T 46-019. W szczególności komora ozonowa musi gwarantować stężenia objętościowe ozonu wynoszące 200 ppcm plus/minus 20 ppcm i 50 ppcm plus/minus 10 ppcm przez cały czas trwania badania.
• Urządzenie do ciągłego monitorowania stężenia ozonu oraz system pobierania próbek ozonowanego powietrza w pobliżu próbek w komorze badawczej.
• Mikroskop lub inne urządzenie zapewniające powiększenie 45x i 2x z oświetleniem pod kątem 10 stopni i wyposażone w kamerę.
• Stempel umożliwiający uzyskanie wycinka do badań zgodnie z rysunkiem zawartym w załączniku do normy (załącznik nr 1).
• Zestawy testowe części i próbek do badań (dodatek 2).
• Niestrzępiąca się ściereczka.
• Pomieszczenie klimatyzowane w temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i wilgotności względnej 50 procent plus/minus 7 procent.

Próbka do badań musi mieć kształt zgodny z normą NF T 46-019. Ten element testowy opisano w załączniku 1. W płycie o grubości około 2 mm za pomocą dziurkacza wycina się co najmniej trzy próbki do badań prostopadle do końcowego kierunku kalandrowania lub w kierunku wtrysku przed wulkanizacją. Badane powierzchnie próbek muszą mieć formę odlewu ciśnieniowego. W przypadku braku porozumienia płyty należy zawulkanizować pomiędzy cienkimi arkuszami polerowanego aluminium, które należy utrzymywać w kontakcie z wulkanizowaną gumą do czasu przygotowania próbek do badań. Nie uszkadzając gumek, na użytecznej części każdego badanego elementu rysuje się dwie linie zaznaczające, oddalone od siebie o co najmniej 40 mm.

Dla każdego badanego egzemplarza przyrząd badawczy zawiera dwie wkładki, z których jedna jest ruchoma i można ją zablokować w pozycji odpowiadającej 20% wysunięcia z odległości pomiędzy dwoma znakami. Zespoły powinny być wykonane z materiału pochłaniającego jak najmniej ozonu (np. stal pokryta przezroczystą powłoką na bazie polimetakrylanu metylu, aluminium lub chlorosulfonianu polietylenu). Szczęki muszą być zaprojektowane tak, aby zapobiegać poślizgowi lub uszkodzeniu próbek do badań.

Jeśli chodzi o odstęp czasu między wulkanizacją a badaniem, należy przestrzegać następujących odstępów czasowych, z wyjątkiem szczególnych przypadków: odstęp między wulkanizacją a badaniem musi wynosić co najmniej 16 godzin i, jeśli to możliwe, być krótszy niż 3 miesiące.

Zespół testowy jest dostosowany do typów badanych części zgodnie ze wskaźnikami podanymi w Załączniku 2. Jeżeli w dodatku nie podano żadnych wskazówek, dokumentacja standardowa lub rysunek części musi określać zespoły, które umożliwiają zapewnienie wrażliwych obszarów części z wydłużeniem 20% lub innym określonym wydłużeniem, zgodnie z warunkami użytkowania. Jeżeli geometria na to pozwala, pobiera się próbki do badań i poza wyjątkowymi przypadkami poddaje się je wydłużeniu o 20%.

Elektryczne próbki testowe umieszcza się w komorze kondycjonującej w temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i przy wilgotności względnej 50 procent plus/minus 5 procent, w atmosferze wolnej od ozonu i z dala od bezpośredniego światła w wybranym przedłużeniu przez okres od 48 do 72 godzin.

Temperatura w komorze ozonowej powinna wynosić 40 stopni plus/minus 2 stopnie przez cały czas trwania badania. Stężenie ozonu w komorze powinno być ustawione na 200 ppm lub ewentualnie 50 ppm, jeśli to stężenie jest określone w specyfikacji lub na rysunku części.

Natężenie przepływu powietrza powinno mieścić się w przedziale od 100 l/min do 200 l/min. Jednakże, aby regulować lampę wytwarzającą ozon, zaleca się natężenie przepływu około 200 l/min, gdy dostarczane stężenie wynosi 100 ppm. Okresy ekspozycji są określone w normach.

Guma jest materiałem polimerowym. Jest szeroko stosowany w przemyśle motoryzacyjnym i innych dziedzinach ze względu na swoje unikalne i doskonałe właściwości. Jednakże guma jest podatna na rozległe działanie i akumulację jednego lub więcej z następujących czynników: temperatura, światło, wilgoć, ozon, mikroorganizmy i środowiska kontaktowe podczas długotrwałego użytkowania i przechowywania. W tych warunkach zmienia się mikrostruktura cząsteczek gumy, co prowadzi do pogorszenia właściwości gumy.

Starzenie się gumy jest procesem długim i ciągłym. Testy przyspieszonego starzenia są główną metodą badań starzenia gumy, to znaczy test przyspieszonego starzenia gumy przeprowadza się w warunkach laboratoryjnych w celu zbadania zmian w gumie podczas starzenia. Przyspieszone starzenie w piekarniku jest uważane za metodę starzenia najbliższą prawdziwemu naturalnemu starzeniu.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „Renault D47 1100 Rubber Aging in Ozonated Air”, z przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym .