Odporność na palność materiałów wewnętrznych KIA MS300-08

Opracowana przez Hyundai-Kia Motors, najstarszego koreańskiego producenta pojazdów samochodowych, norma „KIA MS300-08 dotycząca palności materiałów wnętrza” opiera się na normie „571.302 dotyczącej palności materiałów wnętrza”, opracowanej w ramach federalnych norm bezpieczeństwa pojazdów samochodowych. Norma KIA MS300-08 opisuje metody badań i wymagania dotyczące palności materiałów wnętrza stosowanych w produkcji samochodów.

Następujące elementy, umieszczone zazwyczaj w przedziale pasażerskim samochodu i w odległości 13 mm od powierzchni powietrza, muszą spełniać wymagania niniejszej normy: siedzenie i oparcie siedzenia, pas bezpieczeństwa, osłona głowy, dach składany, podłokietnik, osłona drzwi, uszczelka osłony drzwi, osłona boczna drzwi, osłona ćwiartki, osłona boczna, osłona słupka, tylna półka, zagłówek, dywanik, mata podłogowa, zasłona, osłona przeciwsłoneczna, podnóżek, podkładka i obudowa deski rozdzielczej, siatka głośnikowa, osłona dźwigni parkowania, osłona dźwigni zmiany biegów, osłona boczna schowka na rękawiczki, schowek w konsoli, osłona boczna konsoli i osłona skrzynki poduszki powietrznej, poduszka i osłona. Inne materiały w przedziale pasażerskim pojazdu, zaprojektowane tak, aby pochłaniać energię zderzenia i zmniejszać hałas (takie jak poduszka nawiewu, środkowa poduszka kierownicy, poduszka powietrzna i osłona kolan), są objęte zakresem niniejszej normy.

Ogólne wymagania zawarte w niniejszej normie opisano następująco:

• Materiały poddawane obróbce utrudniającej palenie muszą charakteryzować się doskonałą trwałością i nie mogą ulegać pogorszeniu odporności na ogień z powodu zmęczenia materiału podczas procesu produkcji lub po załadunku.
• Produkty muszą być wolne od wad, które mogłyby wpłynąć na ich właściwości po obróbce ognioodpornej. Musi być również zgodna ze specyfikacją części i materiału.
• Części pokryte środkiem zmniejszającym palność nie mogą powodować problemów jakościowych, takich jak plamy, blaknięcie, pęknięcia, korozja lub nieprzyjemny zapach osadzonych materiałów lub innych części i materiałów używanych w kontakcie.
• W przypadku obróbki mającej na celu zwiększenie odporności na ogień nie należy stosować środków zmniejszających palność, zakazanych na mocy przepisów światowych.

Materiał ten bada się metodami określonymi w normie i musi spełniać warunki podane w tabeli.

Na początku badań przygotowuje się 5 próbek zgodnie z następującymi metodami:

• Określony rozmiar jest wybierany zawsze, gdy jest to możliwe.
• Szerokość powinna wynosić 100 mm, a długość 350 mm.
• Grubość powinna odpowiadać grubości gotowego produktu. Jeśli jednak grubość gotowego produktu przekracza 12 mm, należy ją gładko przyciąć do grubości 12 mm.

Gdy nie jest możliwe wykonanie określonego pomiaru,

• Jeżeli powierzchnia próbki nie jest płaska, próbki wycina się z miejsc podlegających najmniejszemu zgięciu. Jeśli tak, grubość w żadnym miejscu nie powinna przekraczać 12 mm. Natomiast w materiałach składających się z dwóch warstw o ​​różnym składzie, wykonanych z materiałów kompozytowych na głębokości 13 mm od powierzchni, niezależnie od tego, czy przylegają one do siebie, czy nie, próbki przygotowuje się według następującej metody:
  • W przypadku klejenia na całej powierzchni, jeśli dwa łączone materiały nie są od siebie oddzielone, próbki przygotowuje się w stanie sklejonym na głębokości 12 mm od powierzchni części.
  • Jeżeli nie cała powierzchnia jest sklejona, oddziela się tylko materiały znajdujące się na powierzchni powietrza w przedziale pasażerskim i z oddzielonych materiałów pobiera się próbki, a także wycina się próbki z sklejonej powierzchni na głębokość 12 mm. Jednakże, gdy dwa różne nałożone materiały ponownie przylegają do siebie na głębokość 12 mm, próbki przygotowuje się w taki sam sposób, jak szczelinę powietrzną przedziału pasażerskiego.
• Jeżeli maksymalne możliwe wymiary szerokości i długości są mniejsze od wymiarów podanych, próbki są cięte na największe możliwe wymiary. W tym przypadku minimalne wymiary próbek wynoszą 25 mm szerokości i 293 mm długości.
• Jeżeli ze względu na krzywiznę powierzchni nie jest możliwe uzyskanie płaskiej próbki, próbki wycina się z wytworzonego materiału przy użyciu takiego samego procesu, jaki stosuje się przy wytwarzaniu gotowych produktów. Grubość próbek powinna odpowiadać grubości płaskiej części gotowych elementów.
• Jeżeli materiały są anizotropowe lub mają różną szybkość spalania, wycina się po pięć próbek.
• Jeżeli materiały mają powierzchnię pokrytą włosiem lub kępkami, próbki należy umieścić na płaskiej powierzchni i przeczesać dwukrotnie pod włos grzebieniem o 25-7 zębach w odległości 8 mm.

Badania przeprowadza się według następujących metod:

• Przednia krawędź próbek umieszczona jest w otworze ramki w kształcie litery „U”. Jednakże próbka jest ustawiona stroną narażoną na działanie światła skierowaną w dół, w stronę ramki.
• Zamontowaną próbkę umieszcza się w pozycji poziomej, a w przypadku zamontowania palnika Bunsena w komorze testowej, umieszcza się ją w taki sposób, aby środek jej dyszy znajdował się 19 mm poniżej środka dolnej krawędzi otwartego końca próbki.
• Gaz reguluje się za pomocą zaworu regulacyjnego do momentu, aż rama osiągnie wysokość 38 mm.
• W tym przypadku zawór powietrza pozostaje zamknięty.
• Położenie próbki w komorze testowej musi być zgodne z tą normą. Palnik Bunsena zainstalowany jest w komorze testowej.
• Po wystawieniu próbki na działanie płomienia przez 15 sekund przepływ gazu zostaje zatrzymany.
• Mierzy się czas potrzebny płomieniowi na przebycie drogi od linii A do linii B (38 mm od końca ramki w kształcie litery U, na której znajduje się próbka). Jeżeli płomień nie osiągnie linii B,
  • Mierzy się czas i długość do momentu ustania flary. Nawet jeśli dojdzie do przeskoku iskry, mierzona jest szybkość spalania. Należy jednak wykluczyć połysk powierzchni powstały w wyniku nacięć powstałych podczas produkcji próbek do badań.
  • Jeżeli długość próbki jest mniejsza od określonej, mierzony jest czas potrzebny płomieniowi na przebycie zmierzonej odległości poza narysowaną linię A.
  • Jeżeli płomień nie osiągnie linii B w ciągu 5 minut, istnieje możliwość siłowego przerwania testu. Następnie mierzy się odległość do zgaśnięcia płomienia, aby określić czas palenia.
• W przypadku każdego badanego elementu temperaturę i gaz w komorze testowej doprowadza się do normy.

Szybkość spalania oblicza się według wzoru podanego w normie.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „KIA MS300-08 Palność materiałów wyposażenia wnętrz”.