Volvo STD 1026-5272 Gloss - Farba i lakier

Norma „Volvo STD 1026-5272 Połysk – Farby i lakiery” opracowana przez firmę samochodową Volvo opisuje trzy metody pomiaru połysku lustrzanego powłok lakierniczych o geometrii 20 stopni, 60 stopni i 85 stopni:

• Metodę geometryczną 60 stopni można stosować do wszystkich powłok lakierniczych, ale w przypadku farb o bardzo wysokim połysku lub zbliżonych do matowego połysku bardziej odpowiednia może okazać się metoda geometryczna 20 stopni lub 85 stopni.
• Metoda geometrii 20 stopni została opracowana w celu zapewnienia lepszego rozróżniania farb o wysokim połysku, tj. takich, których połysk przy 70 stopniach jest większy niż 60 jednostek.
• Metoda geometrii 85 stopni została opracowana w celu zapewnienia lepszego rozróżniania farb o niskim połysku, tj. takich, których połysk przy 30 stopniach jest mniejszy niż 60 jednostek.

Pomiary połysku tymi metodami mają sens jedynie w przypadku filmów na powierzchniach o dobrej płaskości, gdyż każda krzywizna lub lokalna nierówność podłoża może poważnie wpłynąć na wynik testu. W Grupie Volvo tę metodę pomiaru stosuje się również w przypadku wielokolorowych powłok lakierniczych, np. lakierów metalicznych.

W testach tych materiał lakierniczy nakładany i suszony jest zgodnie z wymaganiami, a płyty testowe są zgodne z normami STD 1021,5211. Połyskomierz używany w tych testach powinien składać się ze źródła światła i soczewki kierującej wiązkę światła równolegle lub lekko zbieżnie do badanej powierzchni oraz z korpusu odbiornika zawierającego soczewkę, przesłonę polową i ogniwo fotoelektryczne służące do odbierania wymaganego stożka odbitego światła.

Pod względem wymagań geometrycznych oś wiązki padającej powinna być prostopadła do badanej powierzchni pod kątem odpowiednio około 20 stopni +/- 0,1, 60 stopni +/- 0,1 lub 85 stopni +/- 0,1. Oś odbiornika powinna pokrywać się z lustrzanym odbiciem osi wiązki padającej z tolerancją 22,1 stopnia +/- 0,1. W położeniu panelu testowego obraz źródła powinien być tworzony w środku ogranicznika pola odbiorczego (okienka odbiornika) za pomocą polerowanego czarnego szkła lub innego lustra o powierzchni czołowej. Szerokość oświetlanego obszaru panelu testowego powinna wynosić co najmniej 10 mm.

Kąt między osią wiązki odbiorczej a prostopadłą musi być równy odpowiadającemu mu kątowi wiązki padającej, z taką samą tolerancją. Wymiary i tolerancje źródeł i odbiorników muszą być zgodne z podanymi w tabelach zawartych w normie. Wymiary kątowe przysłon pola odbiorczego należy mierzyć od soczewek odbiorczych. W przypadku rysunków wymiarowych uogólnionych należy kierować się danymi podanymi w normie. Tolerancje należy dobrać tak, aby błędy w aperturze źródła i odbiornika nie powodowały błędu wskazania większego niż 100 jednostka jasności w dowolnym punkcie w skali 1-jednostkowej.

Filtrację w odbiorniku należy przeprowadzić stosując się do wzoru podanego w normie na przepuszczalność filtra. Nie wykonuje się zacieniania promieni padających w kąty pola określone w warunkach geometrycznych. Miernik odbiorczy podaje wskazanie proporcjonalne do strumienia świetlnego przechodzącego przez obszar odbiornika i zatrzymującego się w zakresie 1 procenta odczytu pełnej skali.

Wzorcami roboczymi mogą być płytki ceramiczne, emalia szklista, szkło nieprzezroczyste lub inne materiały o jednolitym połysku, jednak muszą charakteryzować się dobrą płaskością i być skalibrowane względem wzorca podstawowego dla określonego obszaru i kierunku oświetlenia. Normy te należy okresowo sprawdzać poprzez porównanie z normami podstawowymi. Normy pracy muszą być jednolite, stabilne i kalibrowane przez organizacje posiadające odpowiednie kompetencje techniczne. Dla każdej geometrii połyskomierza muszą być dostępne co najmniej dwa wzorce o różnych poziomach połysku (20 stopni, 60 stopni i 85 stopni).

Podczas pobierania próbek farb ciekłych pobierana jest reprezentatywna próbka badanego produktu (lub każdego produktu w przypadku systemu wielowarstwowego), zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 1512. Zgodnie z opisem w normie ISO 1513, każda próbka jest badana i przygotowywana do testów.

Przy pobieraniu próbek podłoży powlekanych, w miarę możliwości pobiera się płaską powierzchnię podłoża powlekanego o wymiarach co najmniej 150 mm x 100 mm. Pomiary połysku metodą określoną w niniejszej normie są miarodajne jedynie wtedy, gdy są wykonywane na powierzchniach o dobrej płaskości. Wszelkie krzywizny lub lokalne nierówności podłoża wpływają na wyniki testu.

Nasza organizacja przeprowadziła liczne testy, pomiary, analizy i oceny dla przedsiębiorstw z różnych sektorów. Oferujemy również usługi testowe określone w normie „Volvo STD 1026-5272 Połysk - Farby i lakiery” przy pomocy wykwalifikowanej i doświadczonej kadry oraz zaawansowanego technologicznie sprzętu.