MBN 55555-6 Materiały niemetalowe, systemy materiałowe i półprodukty – Część 6: Badania mechaniczne

Norma „MBN 55555-6 Materiały niemetalowe, systemy materiałowe i półprodukty – Część 6: Badania mechaniczne”, opracowana przez Grupę Mercedes-Benz, opisuje badania mechaniczne materiałów niemetalowych, systemów materiałowych i półproduktów. Uzupełnia ona specyfikacje dostaw Grupy. Norma ta zawiera szczegółowe specyfikacje badań, które nie są zdefiniowane lub są niewystarczająco zdefiniowane w normach MBN, DIN, EN, ISO lub zaleceniach VDA.

W niniejszej normie wymagania ogólne określono w następujący sposób:

• Aby zapewnić bezpieczeństwo i jakość produktów oraz spełnić wymogi certyfikacyjne, należy przestrzegać wszystkich stosownych przepisów prawnych. Obowiązują również stosowne wymogi Grupy.
• Wszystkie materiały, technologie procesowe, części składowe i systemy muszą spełniać aktualne wymogi prawne dotyczące substancji regulowanych i możliwości recyklingu.
• „DBL 8585 Należy przestrzegać normy „Wymagania ogólne - Ochrona środowiska, substancje niebezpieczne, towary niebezpieczne, negatywny wykaz substancji dla doboru materiałów”.
• Należy przestrzegać wymogów prawnych i lokalnych norm dotyczących emisji wewnątrz pojazdu.
• Należy spełnić przepisy dotyczące emisji z materiałów i podzespołów wewnątrz pojazdu obowiązujące w danej grupie (przepisy te to „DBL 5430 Jest ona uwzględniona w normie „Emisje i zapachy wewnątrz pomieszczeń”).
• Wymagania, które muszą zostać spełnione dla materiałów niemetalowych, systemów materiałowych i półproduktów badanych opisanymi testami, muszą być również udokumentowane w normach zakładowych. Oznacza to, że norma zakładowa może powoływać się na test tylko wtedy, gdy norma zakładowa, do której się odwołuje, zawiera wymagania dotyczące testu.
• Przy badaniu materiałów niemetalowych, systemów materiałowych i półproduktów należy również brać pod uwagę postanowienia normy firmy odniesienia.

Badania mechaniczne określone w niniejszej normie to:

• Zarysowanie: Ta metoda bada odporność skóry, sztucznej skóry i folii na zarysowania paznokciami. Testy są zgodne z normą DIN EN ISO 291. Próbki do badań są kondycjonowane w temperaturze 23°C i przy wilgotności względnej 50% przez co najmniej 24 godziny przed badaniem, zgodnie z normą DIN EN ISO 291. Powierzchnię próbki do badań należy zarysować pionowo paznokciem pod lekkim naciskiem lub nożem. Zazwyczaj używa się paznokcia kciuka (nie świeżo obciętego, ponieważ jego krawędź może być ostra). Do badania próbkę należy umieścić na twardej powierzchni (np. szklanej tafli). Należy ocenić zmiany wizualne (np. niewielkie lub znaczne zmiany połysku (efekt pisania), uszkodzenia, pęknięcia).
• Zadrapanie powierzchni za pomocą dłuta: Ta metoda bada zachowanie materiałów powierzchniowych w odpowiedzi na zarysowanie i ścieranie. Na przykład, w ten sposób testowane są przetworzone wyroby dziane, takie jak sztuczna skóra i folie, a także skórzane i podszyte części montażowe. Testy są zgodne z normami DIN EN ISO 291 i VDA 230-218. Podczas testu materiał (powierzchnia próbki) jest testowany za pomocą urządzenia badawczego poprzez określony ruch dłuta (jeden tam i z powrotem). W tych testach używane jest narzędzie ścierne. Narzędzie to wykonuje pojedynczy ruch w jednym kierunku i z powrotem ze średnią prędkością około 170 mm/s, śledząc ścieżkę o długości około 100 mm. Narzędzie powinno być wyposażone w rampę, która najpierw umieszcza dłuto na próbce, a następnie podnosi je ponownie podczas ruchu. Dłuto powinno poruszać się swobodnie pionowo wzdłuż ścieżki kontaktu.

W przypadku wyrobów dzianych pobiera się jedną próbkę badawczą w kierunku splotu i jedną prostopadle do splotu (minimalne wymiary: 200 mm x 100 mm). W zależności od sposobu zamocowania próbki w urządzeniu badawczym, wymagane wymiary próbki mogą się nieznacznie różnić. W przypadku skóry próbki (minimalne wymiary: 200 mm x 100 mm) należy w razie potrzeby pobrać w różnych punktach. Pobieranie próbek z elementów montażowych powinno odbywać się zgodnie z udokumentowanym planem pobierania próbek. Próbki badawcze są kondycjonowane w temperaturze 23°C i przy wilgotności względnej 50%, zgodnie z normą DIN EN ISO 291, przez co najmniej 24 godziny przed badaniem. Niektóre materiały na bazie tkanin, takie jak bawełna lub wełna, mogą wymagać dłuższego czasu kondycjonowania.

• Odporność na zarysowanie powierzchni z tworzyw sztucznych ziarnistych: Metoda ta obejmuje znormalizowane metody określania odporności matowych lub ziarnistych powierzchni z tworzyw sztucznych na punktowe naprężenia skupione (zarysowanie), naprężenia płaskie (pisanie) i naprężenia mechaniczne (pisanie), a także obiektywną (instrumentalną) ocenę zmiany jakości powierzchni po naprężeniu (zarysowanie i pisanie). Badania te są zgodne z normami DIN 5033-7, DIN 5033-8, DIN 55656, DIN EN ISO 291, DIN EN ISO 1518-1, DIN EN ISO 2813 i DIN EN ISO 11664-4. Metoda ta polega na ilościowym określeniu odporności na zarysowanie i pisanie matowych lub chropowatych powierzchni z tworzyw sztucznych. Badania powinny być przeprowadzane na płasko-równoległych płytkach testowych. Zastosowanie do powierzchni zakrzywionych przestrzennie, takich jak wycięcia z rzeczywistych elementów, będzie prowadzić do odchyleń w wynikach i musi być szczegółowo uzgodnione między partnerami zgodnie z niniejszym zaleceniem. Zazwyczaj komponenty można oceniać jedynie jakościowo (wizualnie), w razie potrzeby wykorzystując próbki referencyjne. Do sprawdzenia uszkodzeń powierzchni testowych należy użyć testera twardości zarysowania. Testy można przeprowadzać wyłącznie na płaskich, równoległych płytkach o grubości około 2,0–3,5 mm i wymiarach 100 mm x 150 mm, z identycznymi bramkami (np. foliowymi) usuniętymi z większych płytek, jeśli to konieczne.
• Test odporności na zarysowanie etykiet tłoczonych na gorąco: Ta metoda określa wytrzymałość adhezji etykiet tłoczonych na gorąco. Testy te są zgodne z normami DBL 5416 i DIN EN ISO 291. Etykiety tłoczone na gorąco o różnych powierzchniach są testowane pod kątem przyczepności do krawędzi za pomocą dwóch różnych metod zarysowania. Metoda A: Przyczepność etykietowanych elementów jest testowana za pomocą nacięcia poprzecznego, co umożliwia pracownikom samokontrolę. Metoda B: Przyczepność etykiety do odpowiednich sekcji elementu jest testowana w laboratorium za pomocą testera ścieralności APG 1000.

Norma MBN 55555-6 definiuje również następujące metody badań:

• Narażenie na zarysowania
• Drapanie powierzchni za pomocą dłuta
• Poddawanie ziarnistych powierzchni plastikowych zarysowaniom
• Test zarysowania etykiet tłoczonych na gorąco
• Test tarcia Martindale'a
• Test tarcia z obcasami stalowymi
• Odporność na ścieranie floku
• Odporność na ścieranie za pomocą Crockmetera (tkanina cierna)
• Test zużycia MIE
• Współczynnik tarcia
• Test składania górnej tkaniny
• Odporność na ciepło - ekspozycja złożona
• Odporność na zimno - ekspozycja złożona
• Odporność na zimno - narażenie na zginanie
• Odporność na zginanie
• Test twardości
• Test spadającej piłki
• Wytrzymałość na rozciąganie - Wytrzymałość na rozciąganie przędzy krawędziowej
• Test odstających wymazów MT 501
• Pomiar odległości wciśnięcia
• Właściwości adhezyjne
• Oznaczanie nieprzezroczystości dzianin nielaminowanych
• Określenie właściwości gięcia mikrotkanin kanapkowych
• Test odrywania dla produktów dekoracyjnych
• Oznaczanie właściwości adhezyjnych do materiałów piankowych
• Przyczepność pianki na styku pianki z podłożem

Nasza organizacja, świadcząca usługi od wielu lat i skrupulatnie śledząca rozwój nauki i technologii na całym świecie, przeprowadza badania, pomiary i analizy w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów, dysponując doświadczoną kadrą i rozbudowaną infrastrukturą. W tym zakresie świadczymy również usługi badawcze zgodnie z normą „ MBN 55555-6 Materiały niemetalowe, systemy materiałowe i półprodukty – Część 6: Badania mechaniczne”.