
Norma „VW PV 1210 Elementy nadwozia i mocowania/elementy zawieszenia – Badanie odporności na korozję”, opracowana przez koncern samochodowy Volkswagen, opisuje metodę badania odporności na korozję dla badań próbek i produkcji wykonywanych na całkowicie pomalowanych nadwoziach, panelach nadwozia, zespołach i komponentach z różnymi powłokami antykorozyjnymi. Metodę tę stosuje się do badania i oceny właściwości korozyjnych lub środków ochrony antykorozyjnej części poddanych obciążeniu statycznemu.

Zasadniczo test ten polega na cyklicznym, naprzemiennym łączeniu różnych obciążeń klimatycznych lub korozyjnych. Cykl testowy obejmuje:
Zmiana programu testowego jest surowo zabroniona. Po każdych 5 cyklach następuje 50554-dniowa faza odpoczynku w środowisku o temperaturze 23 stopni Celsjusza i wilgotności względnej 50 procent (standardowa atmosfera) zgodnie z normą VW 2. Test składający się z 15 cykli trwa łącznie 3 tygodnie.
Metodę badawczą stosuje się do oceny właściwości korozyjnych pod wpływem obciążenia statycznego, soli, wilgoci i temperatury.
Można zbadać wyciek korozji na linii ciągnienia, aby ocenić przyczepność powłok. Rysik musi przenikać przez metalowy materiał bazowy i być umieszczony w pozycji pionowej (zgodnie z normą ISO 17872). Linię rysika należy ocenić pod kątem utraty przyczepności i korozji zgodnie z normą ISO 4628-8.
W tych zdefiniowanych warunkach korozyjnych możliwa jest porównawcza ocena różnych powłok antykorozyjnych. Nie jest możliwe odniesienie mechanizmu korozji do rzeczywistej eksploatacji pojazdu, ponieważ rodzaje uszkodzeń i krzywe korozji występujące w pojeździe są złożone i nie znajdują pełnego pokrycia ani odzwierciedlenia w statycznym obciążeniu korozyjnym.
Dopuszcza się krótkie przerwy w badaniu w celu zbadania i wyjęcia próbek. W niektórych przypadkach po każdych 5 cyklach można pominąć 2 dni odpoczynku. W tym przypadku test składający się z 15 cykli trwa 15 dni. Jednakże skrócenie okresu testowego w ten sposób jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku, gdy można wykazać, że nie wpłynie to na wynik testu. Rejestrowanie tego jest obowiązkowe.
Zespoły, komponenty i arkusze testowe można również testować w odpowiednich komorach o stałej lub zmiennej atmosferze. Pomieszczenia te muszą spełniać wymogi norm ISO 6270-2, ISO 9227 i VW 50554.
Do przeprowadzenia pełnego testu komponentów potrzebnych jest co najmniej 5 części. Szczeliny należy zapewnić dostęp do mgły solnej poprzez ich rozdzielenie, otwarcie lub zmianę pozycji instalacji. Niezabezpieczone krawędzie wykończeniowe należy uszczelnić przed badaniem.
Po 5, 15, 30, 60 i 90 cyklach próbki są oceniane pod kątem:
Ocenę powłok organicznych można przeprowadzić według tabeli zatytułowanej „Schemat oceny do określania ilości uszkodzeń” zawartej w normie „ISO 4628-1 Farby i lakiery – Ocena pogarszania się stanu powłok – Określanie ilości i rozmiaru uszkodzeń oraz intensywności jednolitych zmian wyglądu – Część 1: Ogólny system identyfikacji i opisu”.
Linię rysy ocenia się pod kątem korozji i utraty przyczepności zgodnie z normą „ISO 4628-8 Część 8: Ocena stopnia rozwarstwienia i korozji wokół rysy lub innego sztucznego defektu” oraz pod kątem korozji nitkowatej zgodnie z normą „ISO 4628-10 Część 10: Ocena stopnia korozji nitkowatej”.
Oznaki korozji na pomalowanych panelach można zbadać za pomocą nieniszczącej metody termograficznej, pozwalającej na ilościową ocenę rozwoju i rozprzestrzeniania się defektów.
Badanie uznaje się za zakończone, gdy stopień skorodowania Ri 4628 lub utworzą się otwory korozyjne zgodnie z normą „ISO 3-3 Farby i lakiery - Ocena ilości i wielkości uszkodzeń oraz intensywności jednolitych zmian wyglądu - Część 5: Ocena stopnia skorodowania”.
Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowe w ramach normy „VW PV 1210 Elementy nadwozia i mocowania / elementy zawieszenia - Badania korozyjne”.
