ES-X83239 Standardowe metody badań – wewnętrzne części z tworzyw sztucznych

Norma „ES-X83239 Standardowe metody badań – Wewnętrzne części z tworzyw sztucznych” opracowana przez Mitsubishi Motors opisuje standardowe metody badań wewnętrznych części z tworzyw sztucznych stosowanych w produkcji pojazdów.

Metody badań określone w niniejszej normie to:

• natężenie
• Właściwości mechaniczne przy rozciąganiu
• Właściwości giętkie
• obciążenie rozrywające
• Odporność na uderzenia Charpy'ego
• Temperatura ugięcia cieplnego
• twardość
• Miękkość
• Połysk powierzchni
• Zestaw do kompresji
• Odzyskiwalność
• Odporność na czynniki środowiskowe

• Odporność na cykl cieplny
• Odporność na szok termiczny
• Odporność na starzenie cieplne
  • Odporność na starzenie cieplne
  • Odporność na starzenie cieplne kolorowego PP
• odporność na wilgoć
  • odporność na wilgoć
  • Odporność na hydrolizę

• Testowanie lampy tłumiącej łuk ksenonowy
• Odporność na ozon
• Odporność chemiczna
• Przyczepność warstw
• Przyczepność powłoki lakierniczej
• Odporność na zarysowania
  • Metoda A
  • Metoda B.
  • Metoda C.
• Odporność na zużycie
• Właściwości zamgławiające
• zapach
• Siła szwu
• Wodoodporność
• Opór ciężaru
• Duży opór ciężaru
• Odporność na mechacenie i zagniecenia
• Przyczepność kurzu
• Toz giderme
• Tarcie suchej tkaniny
• Współczynnik tarcia powierzchniowego
• Właściwości antystatyczne
• Odporność na wibracje
• Palność
• Szybkość topnienia
• Wytrzymałość na uderzenia metodą Izoda z karbem
• Uderzenie strzałką
• Twardość Rockwella
• Odporność na uderzenia

Jeżeli zachodzi konieczność przeprowadzenia badań w warunkach innych niż określone w niniejszej specyfikacji, badania należy przeprowadzić zgodnie z ustaleniami.

Wszystkie podane w niniejszym dokumencie wartości testowe odnoszą się do części kondycjonowanych w kontrolowanej atmosferze w temperaturze 23°C plus/minus 2°C i przy wilgotności względnej 50% plus/minus 5%. Jeśli środowisko nie spełnia określonych warunków, należy podać temperaturę i wilgotność.

Badania należy przeprowadzać na gotowych elementach wyprodukowanych w tym samym procesie i warunkach produkcyjnych, co części produkcyjne. W przypadku gdy wymagane jest użycie próbek testowych wyciętych z produktu, badania należy przeprowadzić odpowiednio. Jeżeli proces dla próbek testowych różni się od procesu dla części produkcyjnych, należy to zaznaczyć w raporcie. Jeżeli liczba próbek do badań i liczba badań dla każdej próbki są określone na rysunkach lub w specyfikacji części, należy zastosować się do opisu. Poliamid (PA), poliamid wzmocniony (PA) i stopy poliamidu (PA) należy przygotowywać zgodnie z tabelą „Absorpcja wody” zawartą w normie.

W przypadku gdy wartości zmierzone są uzyskiwane jako wyniki testów, należy je zaokrąglić do dwóch cyfr znaczących, o ile nie zaznaczono inaczej. Pozostałe wyniki testów należy przedstawić zgodnie z kryteriami oceny określonymi dla każdego warunku testu lub zgodnie ze stanem badanej liczby pi.

W niniejszej normie zdefiniowano następujące metody badań:

• Gęstość: Z każdych trzech gotowych próbek wycina się trzy próbki. Jeśli jednak nie jest to możliwe, można wyciąć arkusz tego samego materiału, stosując tę ​​samą metodę, co w przypadku gotowych próbek. Tworzywa sztuczne niespienione ocenia się zgodnie z normą ISO 1183. Za wynik badania uznaje się średnią wartość wszystkich próbek. Tworzywa sztuczne spienione i gumy ocenia się zgodnie z normą ISO 845. Za wynik badania uznaje się średnią wartość wszystkich próbek.
• Właściwości wytrzymałościowe przy rozciąganiu: Z każdych 3 gotowych próbek wycina się 5 próbek. Jeśli jednak nie jest to możliwe, próbki można wyciąć z uformowanego arkusza tego samego materiału, stosując równoważny proces produkcji gotowych próbek. Próbki formuje się zgodnie z punktem 1A normy ISO 527. Badanie przeprowadza się zgodnie z normą ISO 527, a następnie oblicza się granicę plastyczności przy rozciąganiu, naprężenie zrywające przy rozciąganiu, odkształcenie przy granicy plastyczności przy rozciąganiu i odkształcenie przy zerwaniu. Prędkość badania powinna wynosić 50 plus/minus 5 mm/min. Jako wynik badania przyjmuje się średnią wartość dla wszystkich próbek.
• Właściwości zginania: Z każdych 3 gotowych próbek wycina się 5 próbek. Jeśli jednak nie jest to możliwe, próbki można wyciąć z blachy profilowanej z tego samego materiału, stosując tę ​​samą technologię, co w przypadku gotowych próbek. Próbki mają kształt określony w normie ISO 178. Badanie przeprowadza się zgodnie z normą ISO 178, a moduł sprężystości przy zginaniu i wytrzymałość na zginanie oblicza się. Prędkość badania powinna wynosić 2 plus 7 minus 0,4 mm/min. Jako wynik badania przyjmuje się średnią wartość dla wszystkich próbek.
• Obciążenie rozrywające: Z każdych 3 gotowych próbek wycina się 5 próbek testowych. Jeśli jednak nie jest to możliwe, próbki można wyciąć z blachy formowanej z tego samego materiału, stosując tę ​​samą technologię, co gotowe próbki. Próbki testowe mają kształt określony w normie ASTM D1004. Badanie należy przeprowadzić zgodnie z normą ASTM D1004. Szybkość rozrywania powinna wynosić 50 ± 5 mm/min. Jako wynik badania należy przyjąć średnią wartość dla wszystkich próbek testowych.
• Udarność metodą Charpy'ego: z każdych 3 gotowych próbek wycina się 5 próbek. Jeśli jednak nie jest to możliwe, próbki można wyciąć z blachy profilowanej z tego samego materiału, stosując tę ​​samą technologię, co w przypadku gotowych próbek. Próbki są kształtowane zgodnie z projektem typu 1, z pojedynczym karbem A, określonym w normie ISO 179. Badanie należy przeprowadzić zgodnie z normą ISO 179, a uderzenie należy wykonać w kierunku krawędzi. Za wynik badania uznaje się średnią wartość wszystkich próbek.
• Temperatura ugięcia pod obciążeniem: Z każdych trzech gotowych elementów wycina się trzy próbki testowe. Jeśli jednak nie jest to możliwe, gotowe elementy można wyciąć z blachy profilowanej wykonanej z tego samego materiału, stosując tę ​​samą technologię. Próbki testowe są kształtowane zgodnie z normą ISO 75 (krawędź). Badanie przeprowadza się zgodnie z metodą A (1,80 MPa) i metodą B (0,45 MPa) z normy ISO 75. Jako wynik badania przyjmuje się średnią wartość dla wszystkich próbek testowych.
• Twardość: Przygotowuje się trzy gotowe elementy. Jeśli jednak nie jest to możliwe, gotowe elementy można wyciąć z blachy formowanej z tego samego materiału, stosując ten sam proces. Badanie przeprowadza się zgodnie z normą ISO 868 Typ A. Dla każdego elementu ocenia się pięć przekrojów. Jako wynik badania przyjmuje się średnią wartość dla wszystkich próbek.
• Ciągliwość: Przygotowuje się 3 gotowe części. Jeśli jednak nie jest to możliwe, można wyciąć arkusz kształtowy z tego samego materiału, stosując tę ​​samą metodę, co w przypadku gotowych części. Wgłębnik, jak pokazano na rysunku podanym w normie, należy opuszczać na powierzchnię określoną na rysunku wyrobu gotowego, możliwie płaską, z prędkością opuszczania 5 plus/minus 1 mm/min, aż do osiągnięcia obciążenia określonego w specyfikacji lub rysunku części. Natychmiast po osiągnięciu obciążenia wgłębnik należy podnieść do pierwotnej pozycji z tą samą prędkością, aby uzyskać krzywą obciążenia i ugięcia.
• Połysk powierzchni: Przygotowuje się trzy gotowe elementy. Jeśli jednak nie jest to możliwe, można wyciąć arkusz tego samego materiału, stosując metodę równoważną do tej stosowanej dla gotowych elementów. Powierzchnię gotowego elementu, oświetloną światłem pod kątem 60 stopni, ocenia się za pomocą miernika połysku odbiciowego. Mierzy się połysk w punkcie wskazanym na rysunku gotowego produktu. Dla każdego elementu ocenia się pięć przekrojów. Jako wynik testu przyjmuje się średnią wartość ze wszystkich próbek.
• Odkształcenie trwałe po ściskaniu: Przygotuj trzy gotowe elementy. Jeśli jednak nie jest to praktyczne, można je wyciąć z blachy profilowanej, stosując tę ​​samą metodę, co w przypadku gotowych elementów. Przygotuj po jednym gotowym elemencie do każdego z powyższych testów odporności na starzenie cieplne i odporności na starzenie w warunkach wilgoci. Test przeprowadza się zgodnie z metodą badawczą dla testu stałego odkształcenia 50%, określoną w metodzie A normy ISO 1856. Grubość elementów testowych mierzy się w każdych warunkach (początkowych, po badaniu odporności na starzenie cieplne, po badaniu odporności na starzenie w warunkach wilgoci). Odkształcenie resztkowe należy zmierzyć po 24 godzinach przechowywania starzonych elementów testowych w standardowej komorze badawczej. Dla każdego elementu ocenia się pięć przekrojów. Jako wynik testu przyjmuje się średnią wartość wszystkich próbek.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowania zgodne z normą „ES-X83239 Standardowe metody testowania – Wewnętrzne części z tworzyw sztucznych”.