Metoda testowa Volvo STD 423-0019 – Odporność na zarysowania lakierów nawierzchniowych w myjniach samochodowych

Norma „Volvo STD 423-0019 Metoda badań – Odporność na zarysowania powłok nawierzchniowych w myjniach samochodowych”, opracowana przez Volvo Cars, opisuje metodę badania odporności powłok nawierzchniowych na zarysowania spowodowane cząstkami ściernymi (brudem) w automatycznych myjniach samochodowych z wykorzystaniem szczotek. Celem tej metody jest symulacja tego efektu przy użyciu myjni samochodowej w skali laboratoryjnej i znormalizowanego brudu (pyłu kwarcowego).

Elementy testowe w niniejszej normie są zdefiniowane w następujący sposób:

• Standardowe wymiary (100 mm x 200 mm) paneli z powłoką wierzchnią. W przypadku badania odporności na zarysowania lakieru bezbarwnego, należy zastosować czarny podkład. Zgodnie z normą STD 1026,5173, kolor podkładu musi mieścić się w następującym zakresie, określonym jako CIELAB, D65, dla wszystkich kątów pomiaru: L nie więcej niż 3, a nie więcej niż 1, b nie więcej niż 1.
• Panele lub elementy o dowolnych wymiarach, pod warunkiem, że mieszczą się w obszarze testowym i można je ocenić za pomocą pomiaru połysku. Nierówne części nie mogą wystawać więcej niż 2 cm poza stół testowy. Ponadto niedopuszczalne są ostre lub wystające krawędzie, które utrudniałyby swobodne przesuwanie się szczotki po badanym elemencie.

Po przepłukaniu leja, pompy i systemu węży czystą wodą z kranu, przygotuj w mieszalniku ciecz ścierną. Zalecana ilość to 50–80 litrów. Dodaj 1,5 g proszku kwarcowego do każdego litra wody. Aby zapewnić równomierne rozprowadzenie proszku kwarcowego, stosuje się mieszadło śmigłowe z napędem silnikowym.

Sprzęt jest kondycjonowany poprzez uruchomienie go bez pobierania próbek na co najmniej siedem cykli, aby zapewnić równomierne nawilżenie szczotek i równomierne pokrycie ich brudem.

W przypadku powierzchni testowej próbki umieszcza się w zatwierdzonym obszarze testowym zgodnie ze schematem określonym w normie. Ponadto próbki należy umieszczać jak najbliżej środka stanowiska testowego w zatwierdzonym obszarze testowym.

Sprzęt można kalibrować, aby zapewnić spójność warunków testowych w czasie. Testy przeprowadzone bez wcześniejszej kalibracji należy raportować jako takie i powinny one obejmować porównania między próbkami testowanymi wyłącznie w określonych warunkach.

Próbki testowe muszą być kondycjonowane zgodnie z normą STD 1021,1. Kondycjonowanie można przeprowadzić po starzeniu (wewnątrz lub na zewnątrz). Przed testem w myjni samochodowej należy zmierzyć połysk za pomocą sprzętu zgodnego z normą STD 423-0023. Jednak rzeczywisty pomiar różni się od standardu tym, że wykonuje się co najmniej trzy pomiary wzdłuż linii środkowej, wzdłuż kierunku zarysowania.

Ponadto, niezależnie od tego, czy wartości połysku po zarysowaniu są mniejsze niż 60 jednostek przy pomiarze pod kątem 60 stopni, połysk należy określić dla kąta pomiaru 20 stopni. Jest to niezbędne odstępstwo od normy, aby zapewnić spójność między pomiarami połysku przed i po zarysowaniu. Wartość średnia jest określana jako połysk początkowy. Panele należy chronić przed zabrudzeniami i zarysowaniami, które nie są częścią testu.

Przed wykonaniem testów należy zweryfikować potrzebę kalibracji. Zalecana liczba próbek testowych dla każdego rodzaju materiału to cztery (cztery powtórzenia). Badanie przeprowadza się poprzez umieszczenie wszystkich paneli testowych na powierzchni testowej, jak opisano powyżej (po kondycjonowaniu sprzętu). Próbki testowe należy ułożyć płasko na stole pomiarowym, powlekając je powłoką magnetyczną lub przyklejając taśmą do powierzchni testowej. W przypadku użycia taśmy, należy przykleić taśmą tylko krawędzie, a próbki do oceny nie powinny być przyklejane. Należy wykonać określoną liczbę cykli testowych.

Zarysowane próbki testowe należy opłukać w ciepłej wodzie (nie wyższej niż 35°C) i osuszyć ściereczką z mikrofibry poliestrowej lekko zwilżoną alkoholem (etanolem, izopropanolem) lub mieszanką detergentu domowego i benzyny lakowej o niskiej zawartości aromatów. Roztwór myjący nie powinien uszkadzać powłoki lakierniczej. Próbki należy osuszyć na tyle, aby usunąć z powierzchni próbki wszelkie pozostałości pędzla, ale jednocześnie zapobiec dalszemu zarysowaniu. Jeśli konieczne jest spłukanie w celu usunięcia roztworu myjącego, należy to zrobić ciepłą wodą, a następnie przetrzeć próbkę testową i osuszyć ją ściereczką z mikrofibry, aby usunąć wszelkie plamy wody lub ślady roztworu myjącego.

Po zakończeniu procesu zarysowania i czyszczenia, połysk mierzy się tak samo, jak podczas przygotowywania próbek do badań, z tą różnicą, że pięć pomiarów wykonuje się od środka próbki zamiast trzech. Pomiary wykonane w ciągu dwóch godzin od badania (w tym czasie próbki nie powinny być przechowywane w temperaturze pokojowej powyżej 25°C) należy podać jako połysk po zarysowaniu. Jeśli pomiary wykonano po dwóch godzinach przebywania próbek w piecu w temperaturze 70°C (po zarysowaniu i czyszczeniu), należy je podać jako połysk po reflowingu.

Współczynnik połysku po ciągnieniu i współczynnik połysku po reflowie oblicza się zgodnie z normą.

W skrócie, norma Volvo STD 423-0019 to test odporności powłok nawierzchniowych na zarysowania w myjniach samochodowych. Test ten ocenia odporność powierzchni lakieru na zużycie mechaniczne i mikrozarysowania spowodowane szczotkami i materiałami powszechnie stosowanymi w automatycznych myjniach samochodowych. Test przeprowadza się w celu zapewnienia odporności lakierowanych powierzchni na widoczne, drobne zarysowania powstające w automatycznych myjniach samochodowych. Testy zazwyczaj polegają na symulacji cykli szczotkowania i wody pod kontrolowanym ciśnieniem, aby odtworzyć wielokrotne mycie samochodu.

Normę tę uważa się za ważną z następujących powodów:

• Utrzymuje estetykę: Zapewnia, że ​​powierzchnia lakieru pojazdu zachowuje salonowy połysk i przejrzystość, nawet w przypadku wielokrotnego narażenia na ścieranie w myjni samochodowej.
• Zwiększa trwałość: Pomaga zapobiegać przedwczesnemu pogorszeniu jakości, takiemu jak matowienie lub drobne zarysowania, które są częste w przypadku miękkich farb na bazie wody stosowanych obecnie przez wielu producentów (w tym Volvo).
• Większe zaufanie klientów: Volvo może z pełnym przekonaniem zagwarantować, że jego lakiery bezbarwne wytrzymają regularne mycie, nie stracą połysku ani nie powstaną na nich smugi.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowe zgodne z normą „Volvo STD 423-0019 Metoda testowania – Odporność na zarysowania lakierów nawierzchniowych w myjniach samochodowych”.