FCA MS.90075 Kleje samoprzylepne na komponentach do tłumienia dźwięku, tłumienia drgań i izolacji termicznej

Norma „FCA MS.90075 Kleje wrażliwe na nacisk do elementów służących do tłumienia dźwięku, tłumienia drgań i izolacji termicznej” , opracowana przez Fiat Chrysler Automobiles (FCA), włosko-amerykańską firmę motoryzacyjną, opisuje wymagania dotyczące klejów wrażliwych na nacisk, nakładanych wstępnie na różne materiały włókniste i kompozytowe w celu łączenia ich z elastycznymi i sztywnymi piankami komórkowymi, czystymi i świeżo pomalowanymi metalami oraz różnymi powierzchniami z tworzyw sztucznych.

Elementy te wycinane są wykrojnikami o oczekiwanych kształtach i wymiarach podanych na konkretnym rysunku z arkuszy materiału bazowego, których jedna powierzchnia została pokryta klejem kontaktowym wrażliwym na nacisk i zabezpieczona papierową/plastikową wkładką, którą należy usunąć przed nałożeniem. Wymagania dotyczące tego, którą część należy zastosować, są określone w niniejszej normie lub mogą być podane bezpośrednio na karcie produktu bądź rysunku.

Niniejsza norma zastępuje normę FCA PF 90175.

Elementy omówione w niniejszej normie są zwykle stosowane do tłumienia dźwięku, tłumienia drgań i izolacji termicznej w takich obszarach pojazdu, jak komora silnika lub przedział pasażerski/bagażowy. W niniejszej normie określono wymagania dotyczące właściwości fizycznych, zatwierdzenia źródła i kontroli jakości klejów stosowanych w produkcji części przeznaczonych do klejenia do twardych powierzchni, takich jak uszczelnienia przeciwpyłowe i przeciwwodne, przekładki antywibracyjne i uszczelki.

Aby mieć pewność, że dostarczane procesy spełniają wszystkie wymagania FCA, konieczne jest spełnienie wymogów określonych w normie CS-9800.

Dostawca tych materiałów jest odpowiedzialny za zapewnienie, że jego produkty spełniają lub przekraczają wymagania testowe zawarte w tej normie i działają zgodnie ze swoim zastosowaniem.

Materiały testowane zgodnie z tą specyfikacją muszą spełniać wymagania normy CS-9003.

Komponenty klasyfikuje się według rodzaju materiału nośnego i obszaru zastosowania w pojeździe, zgodnie z tabelą zatytułowaną „Klasyfikacja materiałów” podaną w normie, w następujący sposób:

• Typ A: Materiał podłoża nośnego: pianka komórkowa ekspandowana, zakres zastosowania: komora silnika, warunki eksploatacji: temperatura co najmniej 100 stopni, obecność wody lub wilgoci.
• Typ B: Materiał podłoża nośnego: pianka komórkowa ekspandowana, zakres zastosowania: panel drzwiowy, warunki eksploatacji: temperatura co najmniej 80 stopni, obecność wody lub wilgoci.
• Typ C: Materiał podłoża nośnego: pianka komórkowa ekspandowana, zakres zastosowania: przedział pasażerski, warunki użytkowania: temperatura co najmniej 80 stopni, obecność wilgoci.
• Typ D: Materiał podłoża nośnego: zwarty (filc/płyta), zakres zastosowania: przedział pasażerski, warunki użytkowania: temperatura min. 80 stopni, obecność wilgoci.

Aby spełnić wymagania niniejszej normy, klej musi być nanoszony w postaci gładkiej, jednolitej warstwy, która całkowicie pokryje przewidzianą powierzchnię klejenia. Przed użyciem należy zabezpieczyć odsłoniętą powierzchnię klejącą przed zanieczyszczeniem za pomocą folii zabezpieczającej, która będzie doskonale przylegać do pokrytej klejem powierzchni, szczególnie wzdłuż krawędzi. Podkład antyadhezyjny nie powinien powodować powstawania kraterów, tzw. rybich oczu ani innych defektów, które mogłyby uszkodzić system naprawy powłoki lakierniczej. Folię zabezpieczającą należy usunąć w sposób czysty, nie unosząc folii samoprzylepnej ani nie rozrywając folii zabezpieczającej. Odsłonięty klej, po nałożeniu na przewidywany obszar klejenia, musi mieć wystarczającą wytrzymałość wiązania, aby umożliwić normalną obsługę produkcji bez ryzyka uszkodzenia.

Środowisko testowe (chyba że określono inaczej) powinno spełniać następujące warunki: temperatura pokojowa 23 stopnie plus/minus 5 stopni, ciśnienie atmosferyczne 860 do 1000 mbar i wilgotność względna 60 do 65 procent. Ocena właściwości adhezyjnych powinna zostać przeprowadzona po upływie co najmniej 72 godzin od przygotowania komponentu.

W ramach zakresu niniejszej normy przeprowadzane są głównie następujące testy:

• Podczas wykonywania próby ścinania, złącza zakładkowe przygotowuje się tak, jak pokazano na rysunku podanym w normie. Na każdy pomalowany panel nakłada się trzy paski o wymiarach 100 mm x 20 mm, wykonane z rzeczywistej grubości badanego materiału. Panele muszą być płaskie, bez zadziorów i mieć następujące wymiary: 70 mm x 100 mm x 0,8 mm. Panele testowe wykonane są ze stali FeP5.00604, świeżo pomalowanej emalią niemetaliczną zgodnie z normami PS 5.00606 i PS 90035 lub emalią metaliczną zgodnie z normą MS.5.00750 i odtłuszczonej heptanem lub dowolną nasączoną szmatką określoną w normie PS 4856 lub dowolną metodą przygotowania powierzchni zgodnie z normą PS 04. Próbki zagęszcza się za pomocą walca o masie 5 kg, a następnie ściska 10 razy z rzędu w obu kierunkach. Próbki kondycjonuje się zgodnie ze specyfikacją podaną w tabeli. Próbki kondycjonowane w temperaturze innej niż temperatura otoczenia przechowuje się w temperaturze pokojowej przez 2 godziny przed badaniem wytrzymałości na rozciąganie i ścinanie. Próbki kondycjonowane w atmosferze nasyconej parą wodną są przechowywane w temperaturze pokojowej przez 10 minut. Próbki kondycjonowane w wodzie należy poddać badaniu wytrzymałości na rozciąganie i ścinanie natychmiast po wyjęciu z wody. Wyniki testów podano jako średnią arytmetyczną trzech pomiarów.
• Podczas wykonywania badania przyczepności przygotowuje się trzy próbki zgodnie z tabelami podanymi w normie. Pasek materiału testowego o wymiarach 100 mm x 200 mm o rzeczywistej grubości części nakłada się na każdy pomalowany panel, jak opisano powyżej, ale o następujących wymiarach: 200 mm x 100 mm x 0,8 mm lub o rzeczywistej grubości części, na tym samym podłożu, co ostateczna aplikacja. Część jest ściskana za pomocą wałka, jak pokazano na rysunku. Bezpośrednio po czasie kondycjonowania podanym w tabelach próbki są wyginane wokół trzpienia o średnicy 40 mm.
• Podczas przeprowadzania próby pełzania przygotowuje się trzy próbki do próby pełzania na powierzchniach pionowych. Ten rodzaj badania stosuje się wyłącznie do typu D. Na każdy pomalowany panel nakłada się pasek o wymiarach 100 mm x 130 mm odpowiadający rzeczywistej grubości kawałka materiału testowego. Panele należy przygotować zgodnie ze szczegółowym opisem w niniejszej normie, ale o następujących wymiarach: 200 mm x 100 mm x 0,8 mm lub o rzeczywistej grubości elementu na tym samym podłożu, na którym zastosowano produkt końcowy. Do jego ściskania używa się wałka, jak pokazano na rysunku. Próbki umieszczane są w pozycji pionowej, tak aby poddać je procesowi starzenia podanemu w tabeli. Próbki pozostawia się do ostygnięcia w temperaturze pokojowej na 2 godziny, po czym przeprowadza się wizualną kontrolę ich zespołów pod kątem utraty wiązania lub pełzania.
• Podczas wykonywania badania temperatury pełzania próbkę do badania temperatury pełzania przygotowuje się według tej samej procedury, która została opisana dla badania ścinania na zakładkę. Próbkę kondycjonuje się w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Próbkę umieszcza się pionowo w komorze środowiskowej (piecu). Na każdy pasek materiału testowego nakłada się ciężarek o masie 0,5 kg, jak pokazano na rysunku.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście usługi testowe są również świadczone przedsiębiorstwom zgodnie z normą „FCA MS.90075 Kleje wrażliwe na nacisk na komponentach w celu tłumienia dźwięku, tłumienia drgań i izolacji termicznej”.