GMW 3235 Materiały podłogowe Właściwości przeciwmgielne

Norma „GMW 3235 Właściwości przeciwmgielne materiałów tapicerskich”, opracowana przez General Motors Worldwide (GMW), jest normą techniczną obejmującą metody oceny właściwości przeciwmgielnych materiałów stosowanych we wnętrzach samochodów oraz w systemach wentylacyjnych.

Kondensacja jest istotną właściwością materiałów we wnętrzu pojazdu, ponieważ substancje lotne uwalniane z materiałów w wysokich temperaturach mogą skraplać się na chłodniejszych powierzchniach, szczególnie na szybach pojazdów. Kondensacja może tworzyć widoczną warstwę lub zmętnienie na szybach przednich i bocznych, zmniejszając przejrzystość optyczną.

Norma ta ma zastosowanie do szerokiej gamy materiałów stosowanych w motoryzacji, w tym tworzyw sztucznych, elastomerów, tekstyliów, skóry i materiałów z włókien skórzanych, pianek, materiałów powlekanych, folii i innych elementów wyposażenia wnętrz.

Materiały do ​​wnętrz samochodowych mogą zawierać składniki o niskiej masie cząsteczkowej lub lotne, takie jak plastyfikatory, substancje pomocnicze, rozpuszczalniki resztkowe i inne dodatki. Gdy wnętrze pojazdu się nagrzewa, substancje te mogą parować lub migrować przez materiał. Gdy uwolnione substancje dotrą do chłodniejszej powierzchni, takiej jak przednia szyba, mogą się skroplić, tworząc cienką warstwę. Zjawisko to nazywa się zaparowywaniem. Oznacza to, że zaparowanie nie jest jedynie problemem wizualnym. Nadmierne nagromadzenie się osadów na szybie może wpłynąć na przejrzystość i utrudnić widoczność kierowcy.

Głównym celem normy GMW 3235 jest zapewnienie kontrolowanej procedury laboratoryjnej do określania tendencji materiałów do zaparowywania. Procedura ta symuluje uwalnianie i późniejszą kondensację składników lotnych w warunkach wysokiej temperatury. Badanie ma zastosowanie do następujących materiałów:

• Materiały wyposażenia wnętrz
• Tworzywa sztuczne i komponenty polimerowe
• Pianki i materiały izolacyjne
• Tekstylia powlekane
• Skóra i materiały z włókien skórzanych
• Folie i materiały elastomerowe
• Materiały stosowane w systemach wentylacyjnych
• Inne materiały, w których ważna jest skuteczność zamgławiania

Normę tę można również stosować do niektórych materiałów stosowanych w soczewkach samochodowych i podobnych zastosowaniach.

Norma GMW 3235 obejmuje dwa główne podejścia:

• Metoda A Metoda fotometryczna: Metoda ta, zwana również metodą zamglenia fotometrycznego, pozwala ocenić zmianę odbicia optycznego spowodowaną osadzeniem się skroplonego materiału na powierzchni szkła.

Podczas gdy próbka jest podgrzewana w kontrolowanych warunkach, chłodniejsza płytka szklana zapewnia powierzchnię kondensacji. Po upływie czasu ekspozycji, materiał, który wytrącił się na szkle, jest oceniany za pomocą reflektometru.

Wynik wyrażony jest jako wartość odnosząca się do procentowego stopnia zamglenia lub odbicia, w zależności od zastosowanych obliczeń i kodowania.

• Metoda B: Metoda grawimetryczna: Ta metoda jest metodą grawimetryczną. Zamiast pomiaru głównie zmian optycznych, określa masę materiału skondensowanego na powierzchni odbiorczej. Ponieważ ilość skondensowanego materiału może być bardzo mała, stosuje się wagę o wysokiej czułości. Zasadniczo w testach używa się wagi z dokładnością do 0,01 mg. Dlatego wynik jest zazwyczaj wyrażany jako masa skondensowanego materiału, zazwyczaj w miligramach.

Metody te zazwyczaj obejmują następujące kroki:

• Przygotowuje się reprezentatywną próbkę testową.
• Próbkę umieszcza się w urządzeniu do kontrolowanego zamgławiania.
• Próbka jest podgrzewana do określonej temperatury badania.
• Z materiału uwalniają się substancje lotne.
• Chłodniejsza powierzchnia szklana działa jak powierzchnia kondensacyjna.
• Uwolnione substancje przemieszczają się w kierunku szkła i gromadzą się na nim.
• Otrzymany osad ocenia się za pomocą metod fotometrycznych lub wagowych.
• Wynik porównywany jest ze specyfikacją odpowiedniego materiału lub komponentu.

Norma GMW 3235 definiuje kontrolowane systemy ogrzewania i chłodzenia dla urządzeń zraszających. Przykładowe specyfikacje urządzeń obejmują przybliżony zakres ogrzewania od 60 do 130 stopni Celsjusza i zakres chłodzenia szkła od około 20 do 40 stopni Celsjusza, z przybliżoną tolerancją regulacji temperatury plus/minus 0,5 stopnia Celsjusza. Rzeczywiste warunki należy określić na podstawie odpowiednich specyfikacji rewizyjnych i materiałowych.

Wybrana temperatura testu jest istotna, ponieważ kondensacja jest silnie zależna od temperatury. Temperatury kodowane w tej procedurze są następujące:

• T1: 90 stopni plus/minus 0,5 stopnia
• T2: 100 stopni plus/minus 0,5 stopnia
• T3: 110 stopni plus/minus 0,5 stopnia
• T4: 120 stopni plus/minus 0,5 V

Odpowiednia specyfikacja określa wymaganą temperaturę. Ponieważ normy GMW są z czasem rewidowane, laboratoria powinny zawsze stosować wymagania dotyczące temperatury, czasu ekspozycji i oceny określone w aktualnej wersji oraz w specyfikacji materiałowej klienta.

Jednocześnie, obie opisane metody nie powinny być traktowane jako zamienne pomiary numeryczne. Wyniki uzyskane różnymi metodami badawczymi nie są bezpośrednio porównywalne i należy stosować metodę określoną w odpowiedniej specyfikacji materiałowej, rysunku technicznym lub innym dokumencie kontrolnym.

Ogólnie

• Metoda A koncentruje się na efekcie optycznym nagromadzonego odparowanego materiału.
• Metoda B pozwala określić masę skondensowanego materiału.

Niższy wynik kondensacji zazwyczaj wskazuje na lepszą odporność na kondensację. Granice akceptacji powinny wynikać ze specyfikacji odpowiedniego materiału lub komponentu, a nie być jedynie wnioskowane na podstawie metody badawczej.

Norma GMW 3235 jest istotna, ponieważ wnętrza samochodów mogą być narażone na znaczny wzrost temperatury podczas eksploatacji pojazdu i narażenia na działanie promieni słonecznych. Materiały, które wydają się stabilne w temperaturze pokojowej, mogą uwalniać substancje lotne po podgrzaniu. Dobre właściwości przeciwmgielne pomagają:

• Zachowuje przejrzystość optyczną szyb przednich i okien.
• Zmniejsza osadzanie się osadów na szkle.
• Poprawia długoterminową perspektywę wewnętrzną.
• Kontroluje emisję z materiałów znajdujących się we wnętrzu.
• Wspomaga dobór i weryfikację materiałów.
• Identyfikuje problematyczne, lotne składniki.
• Poprawia trwałość i postrzeganą jakość wnętrz pojazdów.

Testy przeciwmgielne są również częścią szerszej rodziny testów emisji spalin i oceny wydajności materiałów we wnętrzu pojazdu. Na przykład laboratoria często wymieniają normę GMW 3235 obok testów emisji zapachów i innych emisji spalin we wnętrzu pojazdu.

Norma GMW 3235 należy do grupy procedur przeciwmgielnych stosowanych w motoryzacji, które wykorzystują powiązane zasady. Akredytowane laboratoria stosują normy takie jak DIN 75201, SAE J1756, ISO 6452, PV 3015 i GMW 3235 do określania właściwości przeciwmgielnych. Jednak pozornie równoważnych metod nie należy automatycznie stosować zamiennie. Zawsze należy przestrzegać procedur, metod i kryteriów akceptacji określonych przez producenta oryginalnego sprzętu.

Podsumowując, norma GMW 3235 zawiera ważną procedurę badawczą służącą do oceny tendencji materiałów stosowanych we wnętrzu pojazdów i systemach wentylacji do uwalniania substancji lotnych, które kondensują się na chłodniejszych powierzchniach. Norma ta zawiera metodę A (metodę fotometryczną) i metodę B (metodę wagową), które umożliwiają ocenę odporności na zaparowywanie na podstawie zmian optycznych lub nagromadzonej masy.

Norma GMW 3235 pomaga producentom i dostawcom samochodów wybierać materiały, które zachowują wymaganą jakość i widoczność przez cały okres eksploatacji pojazdu, a także minimalizują osadzanie się pary wodnej poprzez kontrolowanie podgrzewania próbek, warunków kondensacji i procedur pomiarowych.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą GMW 3235.