Norma „Stellantis LP.7M106 Metody badania gumy (zgodne ze Stellantis)” , opublikowana przez Stellantis, międzynarodową firmę motoryzacyjną utworzoną w wyniku fuzji włosko-amerykańskiej firmy Fiat Chrysler Automobiles i francuskiej grupy PSA, opisuje ogólne metody badań stosowane do analizy i charakteryzacji materiałów gumowych, badań próbek standardowych oraz badań próbek uzyskanych z gotowych części. Norma ta powinna być cytowana we wszystkich normach materiałowych, procedurach laboratoryjnych i innych dokumentach, w których wspomina się o badaniu części gumowych. Więcej informacji na temat procesu zatwierdzania można znaleźć w dokumencie „MS.90504 Proces zatwierdzania materiałów gumowych”.
Niniejsza norma ma zastosowanie do mieszanek i części wykonanych z wulkanizowanej gumy gęstej, gumy gąbczastej (otwarto- i zamkniętokomórkowej) oraz uretanu mikrokomórkowego i musi być stosowana we wszystkich regionach działalności Stellantis. Norma opisuje najczęściej stosowane metody badań materiałów gumowych. Wszelkie odstępstwa lub dodatkowe wymagania są omówione w odpowiednich normach materiałowych.
Urządzenia i sprzęt testowy muszą być sprawne i posiadać ważną dokumentację kalibracji, zgodną z wymogami regionu, w którym się znajdują. Dopuszcza się stosowanie sprzętu testowego o parametrach innych niż opisane w metodach testowych wymienionych w niniejszym dokumencie lub odpowiednich specyfikacjach materiałowych, o ile zapewniają one lepszą dokładność i powtarzalność testów oraz spełniają minimalne wymagania. Przed rozpoczęciem testów należy omówić z działem inżynierii materiałowej Stellantis kwestię alternatywnego sprzętu testowego.
Laboratoria stosujące normy opisane w niniejszej normie muszą spełniać wymagania określone w normach ISO 23529, ISO 2393, ASTM D3182 lub ASTM D3183, a także w stosownych normach międzynarodowych.
Sprzęt testowy używany w tych testach musi spełniać wymagania określone w odpowiednich normach międzynarodowych, a także dodatkowe wymagania określone w niniejszej normie. Jeśli sprzęt określony w niniejszej normie lub innych normach branżowych jest niedostępny, można go zastąpić innym sprzętem testowym, pod warunkiem że charakteryzuje się on równą lub wyższą wydajnością. Użycie alternatywnego sprzętu testowego należy omówić z działem inżynierii materiałowej Stellantis przed rozpoczęciem jakichkolwiek testów.
Urządzenia pomiarowe określone w niniejszej normie muszą spełniać wymagania określone w stosownych normach międzynarodowych, a także wszelkie inne wymagania określone w niniejszej normie.
Przedmiot testowy to obiekt, na którym zostaną przeprowadzone badania fizyczne. Próbki można uzyskać z dowolnego z poniższych źródeł:
W razie potrzeby odpowiednia specyfikacja materiałowa może zawierać dalsze szczegóły.
Niniejsza norma opisuje powszechnie stosowane testy stosowane do charakteryzowania materiałów elastomerowych, jak opisano powyżej. Dodatkowe testy mogą być wymagane w zakresie odpowiedniej specyfikacji materiałowej. W takim przypadku metoda badania jest opisana w niniejszym dokumencie.
Warunki procesu produkcyjnego płyt testowych muszą być udokumentowane, opisane i dostarczone wraz z wynikami badań. Zatwierdzenie materiału nie zostanie wydane do momentu dostarczenia tych danych.
Należy określić zalecaną metodę formowania (kompresja, transfer, wtrysk), czas i temperaturę utwardzania formy oraz odpowiednie warunki (takie jak końcowe utwardzanie).
Jeżeli nie jest możliwe wycięcie odpowiednich próbek testowych z gotowych elementów w celu zbadania twardości ściskanej, stan utwardzenia należy określić alternatywną metodą uzgodnioną pomiędzy producentem a klientem (np. NMR, twardość rozciągana, pęcznienie w rozpuszczalnikach), aby potwierdzić, że arkusze testowe można utwardzić do podobnego stanu.
Warunki środowiskowe w laboratorium są określone w normach międzynarodowych zawartych w niniejszej normie. Wszelkie odchylenia muszą zostać odnotowane w raporcie z badań.
Metody badań określone w tej normie to:
Szczegóły dotyczące zastosowania testów są określone w normach międzynarodowych wymienionych w niniejszej normie. Wszelkie odchylenia muszą zostać odnotowane w raporcie z testów.
Krótko mówiąc, norma Stellantis LP.7M106 koncentruje się na ocenie właściwości fizycznych, mechanicznych i środowiskowych gumy, zapewniając niezawodność elementów takich jak uszczelki, uszczelki, przewody i tłumiki drgań. Głównym celem tej normy jest zapewnienie spójnych ram do badania materiałów gumowych w celu weryfikacji ich przydatności do zastosowań motoryzacyjnych.
Niniejsza norma ma zastosowanie zarówno do kauczuków naturalnych, jak i syntetycznych, w tym wulkanizowanych kauczuków termoutwardzalnych i elastomerów termoplastycznych stosowanych w pojazdach Stellantis. Norma określa metody badań służące do oceny takich właściwości, jak wytrzymałość na rozciąganie, twardość, wytrzymałość na ściskanie, odporność na starzenie i kompatybilność chemiczna, zapewniając zgodność z wymaganiami przemysłu motoryzacyjnego.
Celem badania rozciągania i wydłużenia próbki zgodnie z tą normą jest pomiar zdolności gumy do wytrzymania sił rozciągających i wydłużenia przed zerwaniem. Podobnie jak w normie ASTM D412, próbki poddaje się kontrolowanemu rozciąganiu za pomocą uniwersalnej maszyny wytrzymałościowej. Kluczowe pomiary obejmują wytrzymałość na rozciąganie, wydłużenie graniczne i odkształcenie trwałe. Ta metoda zapewnia, że elementy gumowe, takie jak uszczelki i przewody, mogą wytrzymać naprężenia mechaniczne bez uszkodzeń.
Celem badania twardości jest ocena twardości materiałów gumowych za pomocą durometru. Zgodnie z normą ASTM D2240, durometr mierzy głębokość wgniecenia w kontrolowanych warunkach i porównuje wyniki ze skalami twardości Shore'a (np. Shore A lub D). Metoda ta weryfikuje odporność materiału na odkształcenia, co jest kluczowe w przypadku uszczelek i pierścieni uszczelniających typu O-ring.
Celem badania odkształcenia trwałego przy ściskaniu jest ocena zdolności gumy do odzyskiwania pierwotnego kształtu po długotrwałym ściskaniu. Próbki są ściskane w określonych temperaturach i przez określony czas, a następnie mierzone jest odkształcenie trwałe. Metoda ta zapewnia długotrwałe działanie uszczelek i tłumików drgań pod stałym ciśnieniem.
Celem badania odporności na starzenie jest ocena odporności gumy na starzenie termiczne i oksydacyjne. Podobnie jak w normie ASTM D573, próbki poddaje się działaniu wysokich temperatur i warunków utleniających, a właściwości takie jak twardość i wytrzymałość na rozciąganie mierzy się przed i po ekspozycji. Metoda ta weryfikuje trwałość w środowiskach o wysokiej temperaturze, takich jak komory silnika.
Celem badania odporności na ozon jest sprawdzenie odporności gumy na pękanie wywołane ozonem, co jest kluczowe w przypadku elementów narażonych na działanie warunków środowiskowych. Zgodnie z normą ASTM D1171 próbki poddaje się działaniu kontrolowanego stężenia ozonu pod wpływem naprężeń statycznych lub dynamicznych, a następnie ocenia się pękanie powierzchni. Ta metoda zapewnia trwałość elementów gumowych, takich jak uszczelki i opony, w warunkach zewnętrznych.
Norma Stellantis LP.7M106 stanowi kompleksowe ramy oceny materiałów gumowych w zastosowaniach motoryzacyjnych. Określając szczegółowe procedury testowe wymienione powyżej, zapewnia ona, że elementy gumowe spełniają rygorystyczne wymagania stawiane nowoczesnym pojazdom. Norma ta odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu niezawodności i bezpieczeństwa elementów gumowych w pojazdach Stellantis.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowania dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „Stellantis LP.7M106 Metody testowania gumy (zgodne ze Stellantis)”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
